In John 5:36 it is said like this:
“But I have greater witness than that of John: for the works which the Father hath given me to finish, the same works that I do, bear witness of me, that the Father hath sent me.”
John gave witness about the Word sent from heaven. O, Israelites, the Word that gives you eternal life is sent from heaven. John witnessed that that Word was then in flesh. He gave witness about Him who came after him saying, that, He who was coming after him was greater than him. That witness was a witness given about the Lord and about Him who came after him. He witnessed that He who came after him was one who would give salvation to the Jews and grace to the gentiles. The Lord Himself has witnessed that His witness is greater than the witness of John. John bore witness about Christ who would come after Him. Jesus Christ gave witness about the will of Him who had sent him.
In the time of the Last Testament too witness must be made about the Word. That witness is a witness given to the Dominion of the Lord. The witness about the creation of the soul is a witness about the Dominion of the Lord. This witness is a witness about the Last Testament.
Several lakhs of years have gone, since the beginning of Godhead on this earth. But the Dominion of the Lord has started from Adam. The works of the Dominion of the Lord have been taking place on this earth for about 7000 years. Before several lakhs of years of the Dominion of the Lord works of Godhead, namely, works of creation took place.
The Word witnesses, that in the last time, the works of the Godhead will be works of destruction. It will take several years yet to take place on this earth.
In the Bible, it has been mentioned about the Garden of Eden. The Bible says that this Garden of Eden was in the east direction
In Genesis 2:8 it is said like this:
“And the LORD God planted a garden eastward in Eden; and there he put the man whom he had formed.”
The Bible says that God planted a garden eastward in Eden and there He put Adam to dress it and keep. God created rivers of waters which could give four kinds of rewards (results) in that garden. That water began to spread and flow into the land. It made that land fertile. There was lot of plants in that garden. Among them there was a tree of knowledge of good and evil. Except that, there were more other trees. There was no prohibition for Adam who was ordained for life to eat the fruits of all other plants except the fruit of the tree of knowledge of Good and Evil.
A perverse teaching was given by the devil there. He said that they would not surely die. In the day they ate, they would be as gods. They ate and transgressed the Word. As they transgressed the Word, the soul of Adam was sentenced to death. After that, the Lord closed the way to go into the Garden of Eden. It was closed by the Cherubims.
In Genesis 3: 24 it is said like this:
“So he drove out the man; and he placed at the east of the garden of Eden Cherubims, and a flaming sword which turned every way, to keep the way of the tree of life.”
In Genesis 4:16 it is said like this:
“And Cain went out from the presence of the LORD, and dwelt in the land of Nod, on the east of Eden.”
The Garden of Eden was in the east. Because of transgression, the way to the Garden of Eden was closed and guarded. For that, Cherubims were kept on the east of Eden. Cain dwelt on the east of Eden.
The Bible says that when Jesus Christ, the child was born, wise men came from the east to see that child.
In Mathew 2:1-2 it is said like this:
“Now when Jesus was born in Bethlehem of Judaea in the days of Herod the king, behold, there came wise men from the east to Jerusalem,
Saying, Where is he that is born King of the Jews? for we have seen his star in the east, and are come to worship him.”
The wise men came from the east to see Jesus Christ. They said that they had seen his star in the east and came to worship him.
We are going to see “EAST” means east to what and east to whom?
It is the east direction to the one who says “east”. That is, it is the east to the one who is in heaven. The Garden of Eden was placed in the east to the Lord.
The east mentioned here is the east to the one who is in heaven. In that case, the Garden of Eden was there to the east of the Lord. The Lord placed that Garden of Eden in the east to the Lord. He placed the Garden of Eden in the direction of east to the place where he dwelled.
As the transgression took place in the Garden of Eden, the Cherubims and the flaming swords were kept there so that no one could enter.
In Genesis 3:22 - 24 it is said like this:
“And the LORD God said, Behold, the man is become as one of us, to know good and evil: and now, lest he put forth his hand, and take also of the tree of life, and eat, and live forever:
Therefore the LORD God sent him forth from the garden of Eden, to till the ground from whence he was taken.
So he drove out the man; and he placed at the east of the garden of Eden Cherubims, and a flaming sword which turned every way, to keep the way of the tree of life.”
Why was the flaming sword kept there? The Lord placed Cherubims at the east of the Garden of Eden in order that the one who had a soul, driven out from the garden should not eat the fruit of the tree of life; Because one can enter into the Garden of Eden only by the way in the east. That way was closed by the flaming swords. Cain dwelled there in the place which was closed.
Garden of Eden was a place prohibited and kept with a flaming sword. Cain, who had a soul with him, was prohibited from going into the place. One, who had lived in a prohibited place and tried to enter into it, was Cain. Cain's living place was such as that. Cain lived in a place which was a prohibited place to the one who was entitled to life.
Eden was the Garden of the Lord. In that garden, Adam dwelled there. With Adam, Eve was also placed there. As the works of sin took place there, they were driven out from the Garden of Eden. Cherubims were placed at the east of Eden in order to guard it so that the persons who were sent out from the Garden of Eden should not enter into it again. The way to life was closed there in the Garden of Eden. Cain lived there in the place which was closed. Cain took efforts and lived there in the place where he was not allowed. That was the transgression of Cain.
Eden was the Lord's garden created in the east for the Lord. This was the place arranged for the one who had a soul. The way to that place was closed because of transgression. The door that was closed was hidden to the eyes of Cain. The glorious eastern direction garden was hidden to Cain's eyes.
Generally, east direction is the direction where the sun rises. The sun rises in the east and sets in the west. The sun does not rise in the place called 'east'. As the sun rises that direction is called the east and the sun sets that direction is called the west. Except for these happenings of the rising and setting of the sun, otherwise there is not any other glory for these directions. Because of the happenings that happen in these directions there is glory for these directions.
As it was in the east for the Lord, glory came to the Garden of Eden. Just as how the east is glorified because of sun rise so also the Garden of Eden was glorified because it was in the east for the Lord. The tree of life was within that glory.
In 2 Chronicles 4:10 it is said like this:
“And he set the sea on the right side of the east end, over against the south.”
“On the right side of the east end”. 'East' means the right side. On the Lord's right side Garden of Eden was made. According to the Word the right side stands for life. That belongs to the sheep. That belongs to the people who are ordained for life. That day, the place that was reserved for people who are ordained life was the Garden of Eden. The Lord's right side has been reserved for people who are ordained for life. Those who are on the right side of the Lord are blessed by the Father. They will get into eternity. They enter into the next world namely, eternal life. Therefore, Garden of Eden was created on the right side of the Lord. Right side is the place of glory.
It is said that the wise men came from the east. We saw that the meaning of the east is right side. The wise men came from the right side.
In Matthew 2: 1-3 it is said like this:
“Now when Jesus was born in Bethlehem of Judaea in the days of Herod the king, behold, there came wise men from the east to Jerusalem,
Saying, Where is he that is born King of the Jews? for we have seen his star in the east, and are come to worship him.
When Herod the king had heard these things, he was troubled, and all Jerusalem with him.”
The wise men came to Jerusalem from the east. At first we saw that the east means the right side of the Lord. The Garden of Eden was created on the right side of the Lord. That garden was created for the works of Lord - head. Within that garden, that is, within that place created for people ordained for life, people who are condemned could not dwell there. The door that was on the right side of the place was closed so that the one who was ordained for condemnation might not enter into it. After the door of that glorious place was closed, the sacrifices which, the one who has the soul, gives will not be respected by the Lord.
The wise men came from the east to Jerusalem.
East means “the right side”.
Jerusalem is the city of the Lord. Jerusalem is built as a city that is compact together. Jerusalem is the Lord's city. It is the Lord's place. It is the Lord's garden. Jerusalem was the garden, where there was the pleasant plant of Judah. The temple of Jerusalem was like the garden of the Lord's temple. Within the temple of that Jerusalem, there was a covenant ark. Within the Ark of the Covenant, there were, a gold pot that had manna, Aaron's rod that had budded and tables of stone on which the Lord had written the commandments. One who had dwelt in the tabernacle after the temple of Jerusalem was built, came and lighted in that temple with glory. The temple was a glory to Jerusalem. Therefore, the prayer which was prayed looking towards Jerusalem was also respected. When people prayed looking towards Jerusalem that their troubles and pains might be ridden, they were relieved of their troubles and pains and were healed. The temple of Jerusalem was a place that was scheduled to offer sin offering. It was a place where the tithes were to be taken; Because, Jerusalem was a place where the Lord dwelled.
Jerusalem was a place where the Lord Jehovah dwelled. And therefore, the wise men came from the east to Jerusalem believing that the Lord must have been born in Jerusalem. They took myrrh and frankincense and came to Jerusalem. Jerusalem is a place of glory to the Lord. That is a holy city. Therefore, thinking that Messiah must have been born in Jerusalem, they went towards Jerusalem. But Herod was seated there. They went to Herod. When the birth of Christ was announced to Herod, not only Herod, but also the people of Jerusalem, who heard that the Lord was born, were troubled.
In Matthew 2:3 it is said like this:
“When Herod the king had heard these things, he was troubled, and all Jerusalem with him.”
When the Lord came, Adam was afraid and hid himself among the trees of the garden. There was a situation seen that all the inhabitants of Jerusalem could hide themselves just as Adam had hidden himself. This Jerusalem was the garden of the Lord to the Jews.
Adam was driven out from the Garden of Eden. But the Jews who had been dwelling were not driven out. Instead the Lord Himself had left from Jerusalem. The believers of the temple of Jerusalem did not accept His teachings. He was teaching by standing on the mountains and standing near the beach. The religious people of the temple (Jerusalem) tried to cast Him out from the mountain.
Just as Adam was driven out from the Garden of Eden, the Jews who did not accept the Word of the Lord were not driven out from Jerusalem. The Lord had left Jerusalem and was born in Bethlehem in Judaea. That day, Jerusalem had forgotten the Lord. It transgressed the law of the Lord. The wise men came to Jerusalem searching with a mind that this event might happen only in Jerusalem which flourished as a place of glory of the prophets. The wise men came from the east to Jerusalem thinking that Jerusalem was the city of the Lord and Jerusalem was the city which the Lord had chosen for Himself and only there was His temple. But the people of Jerusalem who heard that the Lord was born were not happy but were standing troubled.
“I was so eager to hear the voice of the Lord. I was very eager to see the bridegroom. Now I have got that joy. This happiness is enough for me”. There was one who was witnessing about the Lamb that “he must increase and I must decrease”.
Jerusalem had forgotten the Lord. Reason, that day, it was a prohibited place by the Lord. The Israelites went to Jerusalem with a mind that, if they went to Jerusalem and offered sacrifices through the priests, their sin would be atoned. But by offering sacrifices there, their sins only increased, and were not atoned. By offering more sacrifices, their sins were not forgiven for them. Reason, Jerusalem was not a place then to forgive their sins. Reason, Jerusalem was not the garden of the Lord. The tree of life was removed from there. That tree of life became flesh in Bethlehem of Judaea. But because of the horn of David, Jerusalem was troubled. Likewise, those people who have souls are conducting their works.
The Garden of Eden was in the east. It was east for the Lord. In the days of David, Jerusalem was a place where the Lord dwelled. Therefore the wise men came from the east, with a mind that the Lord would have been born there. But he was not born there. Just as how He who dwelt with Adam had left him so too He had left the people of Jerusalem.
East means “the right side”. The right side is “the place of glory”.
In Genesis 25: 6 it is said like this:
“But unto the sons of the concubines, which Abraham had, Abraham gave gifts, and sent them away from Isaac his son, while he yet lived, eastward, unto the east country.”
The land that was east to Isaac, was the place reserved for the children of Keturah the concubine of Abraham. By flesh, they are the seed of Abraham. But no promise was given to them. Abraham gave them gifts and sent them away. They have no rights in the heir ship of Abraham. Only the blessings of this world were given to them.
In Genesis 25: 5 it is said like this:
“And Abraham gave all that he had unto Isaac.”
Only gifts were given to the children of Keturah. Promises related to eternal life were not given to the children of Keturah. Promises of eternal life were not given to them who were in the east of the one who was ordained for life. People of that east direction were not glorious. Therefore the children of Keturah were sent there.
Abraham is in the glory which is at the right side of the Lord God. But the children of Keturah were the ones who were sent to the east. This east direction is a prohibited place. That is a prohibited place for the one who is ordained for life.
Cain dwelled in the prohibited place. The east became the place of the children of Keturah. The children of Keturah were not given the grace of inheriting the promise. They were satisfied with the gifts given to them. As they were born as children according to the flesh, only the blessings of this world were given and were put aside from the heir ship. Promise was given to Abraham. Through Abraham, two kinds of seed were formed.
In Genesis 21: 18 it is said like this:
“Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation.”
The Lord said that He would make Ishmael a great nation. About the children of Keturah, it has not been said after that. The Ishmaelite is the seed of Hagar. The blessings which Abraham had received were given to the Israelites and the Ishmaelites.
With Abraham, three fleshy bodies were united.
1) The body of Keturah - It was satisfied with his gifts.
2) The body of Hagar - It was slavery.
3) The body of Sarah - It gave heirship.
The blessing given to Hagar was that he would make his seed a great nation. That is a great nation now. Just as the seed of Isaac, the seed of Ishmael are also blessed now. Till today they are steadfast in their worship, in their deeds commanded to them and in their things.
In Genesis 21: 18 it is said like this:
“Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation.”
This is the blessing given to the seed of Abraham through Hagar. That is making Ishmael a great nation.
A blessing was given to the seed of Isaac through Sarah. That was a share given to the heirship of Abraham.
In Genesis 21: 10 - 13 it is said like this:
“Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac.
And the thing was very grievous in Abraham's sight because of his son.
And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called.
And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed.”
The Word given through Sarah was, “Cast out Hagar with her son”. The Lord too confirmed the Word of Sarah and asked Abraham to do according to what Sarah said. “Cast out him. I will make him a great nation”.
The country of Ishmael is Egypt. Isaac was not given permission to enter into Egypt.
In Genesis 26: 2 it is said like this:
“And the LORD appeared unto him, and said, Go not down into Egypt; dwell in the land which I shall tell thee of:”
The Lord had commanded Isaac not to go to Egypt. Egypt enslaved the Israelites later. Joseph was also sold to the merchants of Egypt. His deeds in that place were just. Hence, the Lord elevated Joseph. After that, freedom was not given to the Israelites in Egypt. The Lord took them to the land of Canaan.
Abraham and Lot were living together. Abraham was, one who was, ordained for life. The Garden of Eden was east to Abraham. It was a prohibited place. Lot went to the prohibited place which was east to Abraham.
In Genesis 13: 11 it is said like this:
“Then Lot chose him all the plain of Jordan; and Lot journeyed east: and they separated themselves the one from the other.”
Lot journeyed east and dwelled in Sodom. Sodom was a prohibited place to the one who was ordained for life. Lot lived in a prohibited place. Abraham did not go there. Sodom was a city fixed for destruction. Sodom was flourishing before it was destroyed. Likewise Babylon and the daughters of Babylon are flourishing now. The Lord is going to destroy Babylon. He is going to send winds of fire and destroy it. After the secret coming of the Lord, the tribulation that is going to happen to the Christians will be the tribulation which will come with fire. That fire will be caused by wars. The danger of arising world war will rise up. There will be a violent mutiny among the Christian countries. Through that, there will be great destruction to the Christians.
The churches portrayed as Babylon are seen as flourishing as the city of Sodom. Before one can see any blemish in Sodom, Sodom was like the garden of the Lord.
As the outcry of Sodom was great and the outcry reached the presence of the Lord, the Lord destroyed Sodom. Before He destroyed Sodom, He sent His angels there.
Lot was the one who dwelled eastward to Abraham. Lot was not the seed of Abraham.
In Genesis 25: 6 it is said like this:
“But unto the sons of the concubines, which Abraham had, Abraham gave gifts, and sent them away from Isaac his son, while he yet lived, eastward, unto the east country.”
Lot left Abraham and went eastward. The children of Keturah left Isaac and were sent eastward. East is a place prohibited for the one who is ordained for Life. The place where Ishmael dwelled was Egypt. But that was a place prohibited for Isaac who was ordained for Life.
In Genesis 26: 2 it is said like this:
“And the LORD appeared unto him, and said, Go not down into Egypt; dwell in the land which I shall tell thee of:”
Egypt was a place prohibited for the one who was ordained for Life. It was God who created the land of Egypt. It was God who created the trees of the Eden. But God prohibited that one should not eat of the fruit of the tree of knowledge of good and evil.It was possible for God that He could make the tree of knowledge of good and evil not to produce fruit in the Garden of Eden. If He had made it not to produce fruit, Adam would not have been subjected to transgression! You could think like this. All these things are the statutes sent by the Lord to segregate those people who are ordained for Life.
Today, all the churches which work following the statutes of the fulfilled Churches are the habitations of the dragons. Therefore, to decimate all the churches in a single day is a thing not allowed. The statutes are commanded that they must be believed. The statutes are not made in a due manner that they may be believed. When Jesus Christ was crucified, they said, “If you are Messiah, you come down now from the cross and we will believe you”. They are disbelievers. The Lord did not do that deed at that time. If the Lord is not in the churches today, let the walls built in the churches be demolished. If we have such a mind, the Lord will never command such deeds to happen. Perhaps, if it happens and the walls of the churches are demolished and fall down, the worship that is done there will not be stopped.
This is not the time for gathering and worshipping in the churches. Reason, there is no Lord there. There, the dragon is seated. The dragon does not stop to build the church. It will stand opposing the Word.
Egypt was created by the deed of the one who had commanded to create Jerusalem. But He asked Isaac not to go to Egypt. The law has been commanded only to the one who is ordained for Life. There is no law to the one who is not ordained for Life. We wish that our children must obey our word. Reason, parents seek the good of their children. The heavenly Father wishes that we should get great good things than that.
We give laws to our children. We work hard for our children. We strain our body. We strain our mind. These things are done with concern so that our children must live prosperously on this earth and our seed must prosper. We wish that he who receives my heirship must be like this. This is how all people wish. The Lord also wishes this. The Lord has chosen a small group to take part in His heirship. He wishes that those children must do like this. He is not concerned with the deeds of the Egyptian. He is not concerned with the deeds of the children of Keturah. He does not mind about the children of Cain who is meant for condemnation. Their matters had already been judged.
But Isaac is not like that. You are dear to me, “If you sow seeds, I will give you fruits of it in hundred folds”. This is the promise which the Lord gave to Isaac. Isaac was ordained for Life. He was a partaker of heirship. One can never liken anything to that of heaven. It is an incomparable and a glorious place. These are prohibited things only for them who receive that heirship in that heaven.
Egypt was created in the Godhead. In the Godhead, there are no special statutes. When the Lord prohibited Isaac not to go to Egypt, there were other people in Egypt. When the Word became flesh, Jerusalem was a prohibited place. In such a prohibited place, there were other people. There, the people ordained for life, left the glory of Jerusalem and came out. The people who had left the glory of Jerusalem became the people ordained for Life.
Isaac, the one ordained for Life did not enter into that prohibited place. If he had transgressed and had gone into it, he would not have been the one ordained for Life. But Esau went into the prohibited Egypt and married among the Ishmaelites. But Jacob in his deeds sought the promise and stood steadfast. As his mother determined he went to Laban.
The trees of Eden were forbidden only to Adam. They were not forbidden to natural men. The natural men ate the plants of Eden. It did not bring about destruction to them. Reason, there was no soul called the innerman. There was soul in Adam. And therefore, he became one like a cast out angel on the day he ate it. He became as one who was fixed for condemnation.
Things that are commanded in the dominion of the Lord are not prohibited in the Godhead. The Godhead belongs to the earth. The dominion of the Lord pertains to Life. Statutes are commanded only to the one ordained for Life. “Hear, O Israel. Your Lord God is the only God”. This is the law. It is not said, “Hear O, Heathens! Your Lord is one God. Paul has said that there are many gods and goddesses under the heavens. If a person, who is created in Godhead, runs after several gods and goddesses, there is nothing in his state. The Lord has not given the commandment to all men that they should worship the Lord Himself and serve Him only. But the Lord commanded these as statutes to the one who was created in the dominion of the Lord.
Certain deeds are prohibited for the one who is ordained for life. These prohibitions were not laid down to the natural men. Only for the ones who have souls it has been commanded that they should do these and that they should not do these.
There are no statutes ordained for life in the Godhead. The statutes commanded in the Godhead are the statutes given to maintain the body. The statutes of the Godhead belong to the flesh. The statutes of flesh (body) differ from one person to another person and one place to another place. The statutes of the dominion of the Lord are common to all people and all the nations. There is one law all over the world.
In the days of Ahasuerus, the law mentioned to the Jews all over the world was a common law. It was, “Hear, O, Israel, Your Lord God is the only God”. The statutes, which were to be followed by the Jews in the countries, where they lived, were the statutes of the flesh. But the statutes commanded for life are the common statutes for all the Jews. Though the statutes were either in the country of India or in the country of Judaea, they were common statutes. The tithes must be taken to Jerusalem. They must be brought into the store house. This is the law.
That which was prohibited to Adam, the one ordained for life, was the fruit of the tree of the knowledge of Good and Evil. This prohibition was only for Adam who was created in the dominion of the Lord but not to others who were not created with soul.
There were plants of two kinds in Eden.
1.Good - Life
2.Evil - Death
That which gives life is good. That which gives death is Evil. What is pertaining to life is on the right side. What is pertaining to death is on the left side.
In the Garden of Eden, there was the tree of Life as well as the tree of knowledge of good and evil. The tree of Life gave the fruits which could give life. That was commanded for those people, who were ordained for life to eat. The right side is reserved for the people ordained for life. The left side is reserved for the people ordained for death.
In Jonah 4: 11 it is said like this:
“And should not I spare Nineveh, that great city, wherein are more than sixscore thousand persons that cannot discern between their right hand and their left hand; andalso much cattle?”
The people who had souls in Nineveh were “the persons who do not know difference between their right hand and their left hand”. Generally, we use our right hand to eat food and the left hand for cleaning the things. The left side is one that has no glory. It has no honour. The right side is one that has glory and honour. We eat our food with right hand. Food is “Bread”. That is “The Word”.
The state of not discerning between the right hand and the left hand is the inability of understanding between bread and faeces.
In Genesis 4:7 it is said like this:
“If thou doest well, shalt thou not be accepted? and if thou doest not well, sin lieth at the door. And unto thee shall be his desire, and thou shalt rule over him.”
If you do good, it is an honour. If it is right side, it is doing good. Right side is meant for life. Right side is for honour. The Bible says that the people of Nineveh did not discern between their right hand and their left hand. They did not know the difference between which word was meant for Life and which word meant for death. They knew neither the Godhead nor the dominion of the Lord.
If the bread given to the Israelites is hot, it is the bread for that day. “The bread for that day” is the bread for “the right side”.
The bread for the left side is the fulfilled word. Both are bread.
HOT BREAD IS EDIBLE BREAD.
THE FULFILLED WORD IS INEDIBLE AND STALE BREAD.
The meaning of right side is “HONOUR” and the meaning of left side is “DISHONOUR”.
In Jude 6 it is said like this:
“And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.”
Those people who keep their honour (position) are they who are on the right side. Those people who do not keep their honour are they who are on the left side. There is bread (The Word) for the people who are on both sides. That which is for life is the Word for that day. That belongs to the right side. The fulfilled Word is for death. That belongs to the left side.
In the time of each church, those Christian who had accepted the Word for that day were on the right side and those who did not accept were on the left side.
Those people who grab the Word which had already been fulfilled and run are on the left side. They have lost their honour (position). They are meant for death.
“EAST” IS EAST TO THE LORD. East is right side. That is right side to the Lord. When the Israelites started to go, the Ark of Covenant will go first. The people followed it.
In Numbers 3: 38 it is said like this:
“But those that encamp before the tabernacle toward the east,even before the tabernacle of the congregation eastward,shall be Moses, and Aaron and his sons, keeping the charge of the sanctuary for the charge of the children of Israel; and the stranger that cometh nigh shall be put to death.”
Moses and Aaron had encamped before the tabernacle on the east. They were on the east to the tabernacle.
The Ark of the Covenant was kept there in that tabernacle. On the east side of the tabernacle, that in the glorious right side, Moses and Aaron had encamped.
On the right side of the Lord, Moses, Aaron, the sons of Aaron and the priests were there. In the glorious place of the right side, the priest was there.
This tabernacle, in later days, became the temple. Formerly, the Ark of the Covenant was in the tabernacle. On the eastern side of it, the priests were there. After that, the Ark of the Covenant was taken into the temple of Jerusalem. About Jerusalem David said, “If I forget you, O Jerusalem, may my right hand forget her skill” (Psalms 137:5). The Ark of the Covenant was within that glorious temple of Jerusalem. On the eastern side of the Ark of the Covenant, the priests were there.
When Jesus Christ was revealed in flesh, the people of Israel were offering sacrifices in the temple of Jerusalem. They did not know the Lord. They were holding the priests who were on the right side of the temple of Jerusalem. As they ran after the priests, the Lord took away the glory of His right side from Jerusalem. The temple of Jerusalem was prohibited. The teaching, that was given from that prohibited place, became the teaching of eastern side. Jerusalem became a prohibited place.
The people of Jerusalem forgot the Lord and started to follow the priests and the laws. Therefore, they could not identify the Christ who had come there. If the priests had accepted Him as Messiah, the Jewish people also would have accepted Jesus Christ. If the leaders of the church accept the Word of today, the believers also will accept the Word. But, the Word of today will never be accepted by the leaders of the church. Just as the hearts of the Jews of that day ran seeking for the priests, the Christians of today run seeking for the word of the pastors of the church. No believer who gives glory to Babylon can accept the Word of today. Had Annas and Caiaphas stood up in the temple of Jerusalem and identified Him as, “He is the Lamb of God, who takes away the sin of the world” the Jews would have accepted Messiah”. But there was one who was not allowed into the temple and who did not like to enter into the temple of Jerusalem, was crying in the wilderness. Only he showed the identity of Messiah that day. Therefore, the believers of the temple of Jerusalem did not accept Him. Likewise, the churches portrayed as Babylon and as the daughters of Babylon do not accept the Word of today. They do not accept those things pertaining to life. The Word of the Last Testament will call the bride only from out of the churches.
He who sought for the glory of the eastern side of Eden was Cain. Cain did not sit on the right side of the Lord. He did not sit on the east to the Lord. He sat on the east to Eden. He did not obey the statue of the Lord. He did not obey the Word which said, “If you do well, will you not be accepted?”(Genesis 4:7). He did not obey the word that was sent for that day.
Cain who sat on the east to the Garden of Eden accepted the Garden of Eden. He had a thought that all the fruits of the Garden were good. He did not accept the Lord who created Eden. He ate the fruit of the tree which was prohibited. Eden was a prohibited place then. Cain was holding a prohibited thing, that is, the fulfilled word. Therefore, he became the flock on the left side. The people who follow the fulfilled word are they who have lost glory. The people who accept the Word that is sent are the people belonging to the right side. They are ordained for life.
When the Lord dwelled in the temple of Jerusalem, it was the City of the Lord. It had possessed the right side glory of the Lord then. The priests who served in the temple of Jerusalem had possessed the glory of the Lord. When Jesus Christ was revealed in flesh, the Jews, who were turned later into believers of the temple, had left the Lord and were holding to the priests. They forgot the Lord who had commanded them to build the temple. Therefore, they could not identify the Lord who had come in flesh. They could not accept when He said, “I am that He. Destroy this temple and in three days I will raise it up”. This kind of situation has been seen and is coming in all times.
In the time of the New Testament, the churches were standing glorious to the Lord.
The right side of the Lord is a glorious place. In that place, there were churches of the respective times. The people, who were in fellowship with the church, that brought the word of that time were the people ordained for life. The people, who were not in fellowship with that church, did not enter into the glory of God. The churches were the body of the Lord in the times of the churches. The people, united with the message of the church of that time, were they who were ordained for eternal life. This is the law for the times of all the seven churches. In the times of the seven churches, the church was in the glorious right side of the Lord. Church is the body of Christ. The body of Christ worked as a law for the times of seven churches.
Just as the Israelites who got hold of Jerusalem and left Him who had commanded them to build the temple of Jerusalem and backslided, the Christians also must be seen so in the time of Last Testament. Just as the Jews who got hold of the priests and forgot the one for whom the temple of Jerusalem was built, the Christians also will take hold of the churches and get hold of the laws of the church and deny the Lord who has commanded to build the church. The Christians must come into that situation taking hold of the doctrines of the church; the Christians should become believers to the church. The Christians must settle in the right side of the church and become believers of the church. The Bible witnesses this event as “BEAST”.
Just as Cain who forgot the Lord who had commanded to create Eden and settled on the east to Eden, so too the Christians who have become the believers of the church, have accepted the laws of the church and sat on the right side of the church. He who boasts about the churches is Cain. He, who witnesses about the Lord, is Abel. Although he faced the struggles according to the flesh, his inner soul entered into the Kingdom of the Lord as ordained for Life.
Today's churches forget the Lord who has allowed them to build the church and runs seeking for the believers. That day, the Jews were faithful to the priests. They were faithful to Jerusalem. But they did not obey the Lord's Word and denied him. That is why grace turned to the heathens. The Jews of that day trusted the temple. They trusted the priests who were in the temple. But they forgot the Lord who had commanded to build the temple. They remembered David. They remembered Abraham. But they did not seek their Lord. As they did not know the Lord God, they did not follow Him honestly.
Today, the descendants of Cain seek and run after the churches that follow the laws that had been fulfilled already. Abel was not connected with the church. Reason, in the time of the Last Testament the Lord is not there in the churches. Because the times of the Churches are fulfilled.
That day, Jesus Christ was not born in Jerusalem. He was born in the Bethlehem of Judea. In the Last Testament, the Word is not born in the Churches. Reason, the Lord is not there among the Churches.
Today the churches give importance to the custom, namely, baptism, and do not know the Lord who has commanded it. This custom has been the law of the Lord in the times of the seven churches. That day, the Lord was there in the church. Then, Christ was the head of the church. Hence, it was the law that the church believers must receive baptism. That day, baptism was glorious and receiving baptism was an honour. That honour is Life. It is the right side that has given Life.
In the time of the churches, Christ was the head of the churches. Then the law which the Lord had commanded to the churches was baptism. The people, who had received baptism in the church which had been commanded for that time, were glorious people. Glorious people received honour. That honour was Life. That was Eternal Life. That belongs to the right.
Churches of today deny the Lord and get hold of the custom, namely, baptism. Believers of the church have come to the right side of baptism. Baptism has changed into an Eden. He who dwelled in the right side of Eden was Cain. Baptism, namely the identity is a prohibited statute today.
The right side of Christ is an honourable place. As long as the churches were in the glory of Christ, they were honourable. After the glory of Christ is lost, there is no honour in the churches. Do the Christians of today seek and run towards Christ? Or do they run towards the church? The people who run towards the church are the descendants of Cain. They are of the wicked. They are the sheep on the left side. The people, who follow Christ, will not be united with the whore, namely, the church which has lost the glory of Christ. The people who are ordained for Life will not be united with the whore namely Babylon. Reason, she (that whore) is doing treacherous deeds against the bridegroom.
Abraham was on the right side of the Lord. When Jesus Christ was revealed in flesh, the Israelites did not accept the Lord respected by Abraham. They said, “We are the children of Abraham. We are not slaves to anyone”. They were with a mind of the flesh. The mind of the Christians of today is seen in the same state.
Christians of today confess that 'we are Seventh Day Adventists', 'we are Pentecostal people', and 'we are belonging to a church that gives importance to the name' or 'we are belonging to a certain Church'. They witness that they are not slaves to anyone. But the Word witnesses that they are slaves to the spirit which works within their churches. All the churches of today are out and out subjected into the control of the dragon.
The sheep of the flock of the Lord does not agree with her whoredom. The sheep on the right side will boast about the Word. That is on the right side of the Living one. That is on the right side of the one who created heaven and earth.
Faith is a majestic and great grace showered by the Lord. Except by the people who have received that grace, others cannot believe the Word. The flock on the right side of the Lord is the people who have received such a grace. Word is that which is sent to segregate the sheep of the flock of the Lord. The people who accept the Word, that is, the name of the Lord, are the people ordained for Life.
May the Lord give you favour to glorify within the Life.
Amen! Amen!! Amen!!!
யோவா. 5: 36
யோவானுடைய சாட்சியைப் பார்க்கிலும் மேன்மையான சாட்சி எனக்கு உண்டு, அதென்னவெனில், நான் நிறைவேற்றும்படிக்குப் பிதாவானவர் எனக்குக் கற்பித்ததும் நான் செய்துவருகிறதுமான கிரியைகளே பிதா என்னை அனுப்பினார் என்று என்னைக் குறித்துச் சாட்சி கொடுக்கிறது."
யோவான், பரத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையினைக் குறித்துச் சாட்சி கொடுத்தார். இஸ்ரவேலர்களே, உங்களுக்கு நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கும் வார்த்தை பரத்திலிருந்து அனுப்பப்பட்டுள்ளது. அந்த வார்த்தை இப்போது மாமிசத்தில் இருக்கின்றது என்பதாய் யோவான் சாட்சியிட்டார். தனக்குப் பின்னே வருகின்றவர் தன்னிலும் மேலானவர் என்று கூறி தனக்குப் பின்னால் வருகின்றவரைக் குறித்துச் சாட்சி கொடுத்தார். அந்த சாட்சி கர்த்தரைக் குறித்தும், தனக்குப் பின்வருகின்றவரைக் குறித்தும் கொடுக்கப்பட்ட சாட்சியாகும். தனக்குப் பின் வருகின்றவர் யூதருக்கு இரட்சிப்பினைக் கொடுப்பவர் என்றும், புறஜாதிகளுக்குக் கிருபையினைக் கொண்டு செல்பவர் என்றும் அவர் சாட்சியிட்டார். யோவானுடைய சாட்சியினைப் பார்க்கிலும் தன் சாட்சி மேன்மையுள்ளதாயிருக்கின்றது என்று கர்த்தரும் சாட்சியிட்டுள்ளார். யோவான் தனக்குப் பின் வரும் கிறிஸ்துவைக் குறித்துச் சாட்சி கொடுத்தார். இயேசுகிறிஸ்து தம்மை அனுப்பினவரின் சித்தத்தினைக் குறித்துச் சாட்சியிட்டார்.
கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் வார்த்தையினைக் குறித்துச் சாட்சியிட வேண்டும். அந்த சாட்சி கர்த்தத்துவத்திற்குக் கொடுக்கப்படும் சாட்சியாகும். ஆத்தும சிருஷ்டிப்பினைக் குறித்த சாட்சி கர்த்தத்துவத்தினைக் குறித்த சாட்சியாகும். இந்த சாட்சி கடைசி ஏற்பாட்டின் சாட்சியாகும்.
தேவத்துவம் பூமியில் ஆரம்பமாகி பல இலட்சம் ஆண்டுகள் ஆகின்றது. ஆனால் கர்த்தத்துவம் ஆதாமிலிருந்து ஆரம்பமாகியுள்ளது. சுமார் 7000 ஆண்டுகளாகத்தான் இந்தப் பூமியில் கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. கர்த்தத்துவத்திற்குப் பல இலட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகத் தேவத்துவத்தின் கிரியைகளான, சிருஷ்டிப்பின் கிரியைகள் நிகழ்ந்தது. முடிவு காலத்தில் தேவத்துவத்தின் கிரியைகள் அழிவின் கிரியைகளாக இருக்கும் என்று வார்த்தை சாட்சியிடுகின்றது. அது இந்தப் பூமியில் நிகழ இன்னமும் பல ஆண்டுகள் ஆகும்.
வேதாகமத்தில் ஏதேன் தோட்டத்தினைக் குறித்துக் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த ஏதேன் தோட்டம் கிழக்குத் திசையில் இருந்தது என்று வேதம் கூறுகின்றது
ஆதி. 2: 8
தேவனாகிய கர்த்தர் கிழக்கே ஏதேன் என்னும் ஒரு தோட்டத்தை உண்டாக்கி, தாம் உருவாக்கின மனுஷனை அதிலே வைத்தார்."
கிழக்கே ஏதேன் என்னும் ஒரு தோட்டத்தினை உண்டாக்கி, அந்தத் தோட்டத்தினைப் பண்படுத்துவதற்காக ஆதாம் என்ற மனுஷனை அங்கே வைத்தார். அந்தத் தோட்டத்தினில் நான்கு விதமான பலன் கொடுக்கும் தண்ணீர்களைக் கொண்ட ஆறுகளை உருவாக்கினார். அந்தத் தண்ணீர் தேசத்திற்குள்ளாகப் பரவி ஓடியது; அது அந்தத் தேசத்தினைச் செழுமையாக்கியது. அந்தத் தோட்டத்தினில் அநேக விருட்சங்கள் இருந்தது. அவைகளில் நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சமும் இருந்தது. அதுதவிர மேலும் அநேக விருட்சங்களும் அங்கே இருந்தது. நன்மை தீமை அறியத்தக்க கனியினைத் தவிர மற்ற விருட்சங்களின் கனியினை ஜீவனுக்குரியவனான ஆதாம் புசிக்கத் தடை செய்யப்படவில்லை.
மாறுபாடான ஒரு போதனையானது பிசாசின் மூலம் அங்கே கொடுக்கப்பட்டது. அவன், நன்மை தீமை அறியத்தக்க கனியினைப் புசிக்கின்ற நாளில் நீங்கள் சாவதில்லை என்றும், புசிக்கின்ற நாளில் நீங்கள் தேவர்களைப் போல் மாறுவீர்கள் என்றும் கூறினான். அவர்கள் புசித்தார்கள்; வார்த்தையினை மீறினார்கள். வார்த்தையினை மீறினதினால், ஆதாமின் ஆத்துமா மரணத்திற்குள்ளாகத் தீர்க்கப்பட்டது. அதன்பின்னர், ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் செல்லக்கூடிய வழியினைக் கர்த்தர் அடைத்தார். கேருபீன்கள் மூலமாக அது அடைக்கப்பட்டது
ஆதி. 3: 24
அவர் மனுஷனைத் துரத்திவிட்டு, ஜீவவிருட்சத்துக்குப் போம் வழியைக் காவல்செய்ய ஏதேன் தோட்டத்துக்குக் கிழக்கே கேருபீன்களையும், வீசிக்கொண்டிருக்கின்ற சுடரொளி பட்டயத்தையும் வைத்தார்."
ஏதேனுக்குக் கிழக்கே கேருபீன்களையும், சுடரொளிப் பட்டயத்தினையும் வைத்தார். ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் உட்பிரவேசிக்க இயலாதபடிக்குக் காவல் செய்வதற்காக சுடரொளி பட்டயங்களும், கேருபீன்களும் அந்தத் தோட்டத்திற்குக் கிழக்கே வைக்கப்பட்டது.
ஆதி. 4: 16
அப்படியே காயீன் கர்த்தருடைய சந்நிதியைவிட்டுப் புறப்பட்டு, ஏதேனுக்குக் கிழக்கான நோத் என்னும் தேசத்தில் குடியிருந்தான்."
காயீன் ஏதேனுக்குக் கிழக்கே குடியமர்ந்தான்.
ஏதேன் தோட்டம் கிழக்கிலிருந்தது. மீறுதலினிமித்தம் ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் பிரவேசிக்கும் வழியானது அடைக்கப்பட்டுக் காவல் செய்யப்பட்டது. அதற்காகக் கேருபீன்கள் ஏதேனுக்குக் கிழக்கே வைக்கப்பட்டது. ஏதேனுக்குக் கிழக்காகக் காயீன் குடியிருந்தான்.
இயேசுகிறிஸ்து என்ற குழந்தை பிறந்தபோது, அந்தக் குழந்தையினைப் பார்ப்பதற்காக சாஸ்திரிகள் கிழக்கிலிருந்து வந்தார்கள் என்று வேதம் கூறுகின்றது.
மத். 2: 1, 2
ஏரோதுராஜாவின் நாட்களில் யூதேயாவிலுள்ள பெத்லகேமிலே இயேசு பிறந்தபொழுது, கிழக்கிலிருந்து சாஸ்திரிகள் எருசலேமுக்கு வந்து,
யூதருக்கு ராஜாவாகப் பிறந்திருக்கிறவர் எங்கே? கிழக்கிலே அவருடைய நட்சத்திரத்தைக் கண்டு, அவரைப் பணிந்துகொள்ள வந்தோம் என்றார்கள்."
சாஸ்திரிகள் கிழக்கிலிருந்து கர்த்தரைத் தரிசிக்க வந்தார்கள். கிழக்கில் அவருடைய நட்சத்திரத்தினைக் கண்டு அவரைப் பணிந்துகொள்ள வந்தோம் என்று கூறினார்கள்.
கிழக்கு என்பது யாருக்குக் கிழக்கு என்பதைக் குறித்துப் பார்ப்போம்.
கிழக்கு என்று கூறுபவருக்கு அது கிழக்கு திசையாகும். அதாவது பரலோகத்தில் இருப்பவருக்கு அது கிழக்காகும். கர்த்தருக்குக் கிழக்கே ஏதேன் தோட்டம் உண்டாக்கப்பட்டது.
இங்கே குறிப்பிடப்பட்ட கிழக்கு என்பது பரலோகத்தில் இருப்பவருக்குக் கிழக்கு என்பதாகும். அப்படியானால், கர்த்தருக்குக் கிழக்கே ஏதேன் என்ற தோட்டம் இருந்தது. கர்த்தர் தமக்குக் கிழக்காக ஏதேன் என்னும் தோட்டத்தினை உண்டாக்கினார். அவர் வாசம் செய்யும் ஸ்தலத்திற்கு கிழக்குத் திசையில் ஏதேன் என்ற தோட்டத்தினை உண்டாக்கினார். ஏதேன் தோட்டத்தினில் மீறுதல் நடந்ததினால், அதற்குள் பிரவேசிக்க இயலாதபடிக்குக் கேருபீன்களும், சுடரொளி பட்டயங்களும் கிழக்காக வைக்கப்பட்டது.
ஆதி. 3: 22 - 24ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு தேவனாகிய கர்த்தர்: இதோ, மனுஷன் நன்மை தீமை அறியத்தக்கவனாய் நம்மில் ஒருவரைப்போல் ஆனான்; இப்பொழுதும் அவன் தன் கையை நீட்டி ஜீவவிருட்சத்தின் கனியையும் பறித்து, புசித்து, என்றைக்கும் உயிரோடிராதபடிக்குச் செய்யவேண்டும் என்று,
அவன் எடுக்கப்பட்ட மண்ணைப் பண்படுத்த தேவனாகிய கர்த்தர் அவனை ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து அனுப்பிவிட்டார்.
அவர் மனுஷனைத் துரத்திவிட்டு, ஜீவவிருட்சத்துக்குப் போம் வழியைக் காவல்செய்ய ஏதேன் தோட்டத்துக்குக் கிழக்கே கேருபீன்களையும், வீசிக்கொண்டிருக்கின்ற சுடரொளி பட்டயத்தையும் வைத்தார்."
ஏன் சுடரொளிப் பட்டயம் அங்கே வைக்கப்பட்டது? தோட்டத்திலிருந்து துரத்திவிடப்பட்ட ஆத்துமா கொண்டவன் ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்த ஜீவவிருட்சத்தின் கனியினைப் புசித்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக, ஏதேனுக்குக் கிழக்காகக் கேருபீன்களைக் கர்த்தர் வைத்தார். ஏனென்றால், வழியாகக் குறிப்பிடப்பட்ட கிழக்கிலிருந்துதான் ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் செல்லவேண்டும். அந்த வழி சுடரொளிப் பட்டயத்தினால் அடைக்கப்பட்டது. அடைக்கப்பட்ட அந்த இடத்திற்கு வெளியே காயீன் தங்கினான்.
ஏதேன் தோட்டம் சுடரொளிப் பட்டயம் வைக்கப்பட்டு, தடை செய்யப்பட்ட இடமாக இருந்தது. ஆத்துமா கொண்ட காயீன் அங்கே உள்ளே செல்வதற்குத் தடை செய்யப்பட்டது. தடை செய்யப்பட்ட இடத்தினில் குடியிருந்து உட்பிரவேசிக்கப் பிரயாசப்பட்டவன் காயீன். காயீனுடைய குடியிருப்பு அப்படியாகத்தான் இருந்தது. ஜீவனுக்குரியவனுக்குத் தடை செய்யப்பட்ட இடத்தில் காயீன் குடியிருந்தான்.
ஏதேன் கர்த்தருடைய தோட்டமாகும். அந்தத் தோட்டத்திற்குள் ஆதாம் குடியமர்த்தப்பட்டான். ஆதாமோடு ஏவாளும் அங்கே அமர்த்தப்பட்டாள். பாவத்திற்குரிய கிரியைகள் அங்கே நிகழ்ந்தபடியினால், அவர்கள் ஏதேன் தோட்டத்தினை விட்டு வெளியே அனுப்பப்பட்டார்கள். ஏதேன் தோட்டத்தினை விட்டு வெளியே அனுப்பப்பட்டவர்கள் மீண்டும் அதற்குள் பிரவேசியாதபடிக்கு ஏதேனுக்குக் கிழக்காகக் காவல் செய்வதற்கு கேரூபீன்கள் வைக்கப்பட்டது. ஏதேன் என்ற தோட்டத்தில் ஜீவனுக்குரிய வழி அங்கே அடைக்கப்பட்டது. அடைக்கப்பட்ட அந்த இடத்திற்கு வெளியே காயீன் குடியமர்ந்தான். உட்பிரவேசிக்க அனுமதிக்கப்படாத வழியருகே காயீன் பிரவேசிக்க எத்தனப்பட்டு அமர்ந்திருந்தான். அது காயீனின் மீறுதலாகும்.
கர்த்தருடைய ஸ்தலத்திற்குக் கிழக்காக உருவாக்கப்பட்ட தோட்டம் ஏதேன் தோட்டமாகும். இது ஆத்துமா கொண்டவன் அமர்வதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட இடமாகும். அந்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் வழி மீறுதலினால் அடைக்கப்பட்டது. அடைக்கப்பட்டிருந்த அந்த வாசல் காயீனின் கண்களுக்கு மறைக்கப்பட்டிருந்தது. மகிமைக்குரிய கிழக்குத் திசை தோட்டம் அவனது கண்களுக்கு மறைக்கப்பட்டிருந்தது.
பொதுவாக, சூரியன் உதிக்கும் திசை கிழக்குத் திசையாகும். சூரியன் கிழக்கே உதித்து, மேற்கே மறைகின்றது. கிழக்கு என்ற ஒரு இடத்தில் அது உதிக்கவில்லை; சூரியன் உதிப்பதினால், அந்தத் திசை கிழக்கு என்றும், சூரியன் மறைவதினால்தான் அந்தத் திசை மேற்கு என்றும் கூறப்படுகின்றது. சூரியன் உதிக்கின்றதும், மறைகின்றதுமான இந்த நிகழ்வுகளினால்தான் இந்தத் திசைகளுக்கு மகிமையே அன்றி, மற்றப்படி அந்தத் திசைகளுக்கு என்று மகிமை ஏதும் இல்லை; அந்தத் திசையில் நிகழ்கின்ற நிகழ்வுகளினால் மாத்திரமே அந்தத் திசைகளுக்கு மகிமை.
கர்த்தருக்குக் கிழக்காக இருந்ததினால்தான், ஏதேன் தோட்டத்திற்கு மகிமை வந்தது. எப்படி சூரிய உதயத்தினால் கிழக்கு மகிமைப்படுகின்றதோ, அப்படியாகக் கர்த்தருக்குக் கிழக்காக இருந்ததினால் ஏதேன் தோட்டத்திற்கு மகிமை உண்டானது. அந்த மகிமைக்குள்ளாக ஜீவ விருட்சம் இருந்தது.
2 நாளா. 4: 10
கடல்தொட்டியைக் கீழ்த்திசையான வலதுபுறத்திலே தெற்குமுகமாக வைத்தான்."
"கீழ்த்திசையான வலதுபுறம்". கிழக்கு என்பதற்கு வலது என்று அர்த்தமாகும். கர்த்தரது வலதுபுறத்தில் ஏதேன் தோட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. வார்த்தையின்படி, வலதுபுறம் என்பது ஜீவனுக்குரியது, அது செம்மறி ஆடுகளுக்குரியது; அது ஜீவனுக்குரியவர்களுக்குரியது. அன்று ஜீவனுக்குரியவர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட இடம் ஏதேன் தோட்டம். ஜீவனுக்குரியவர்களுக்குக் கர்த்தரது வலதுபுறம் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. கர்த்தரது வலதுபுறத்தில் இருப்பவர்கள் பிதாவினால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்கள் மறுஜென்மத்திற்குள்ளாகக் கடந்து செல்பவர்கள்; மறுமை என்ற நித்திய ஜீவனுக்குள் செல்பவர்கள். எனவேதான் ஏதேன் தோட்டம் கர்த்தரின் வலதுபுறத்தில் உருவாக்கப்பட்டது. வலது என்பது மகிமைக்குரிய இடமாகும்.
கிழக்கிலிருந்து சாஸ்திரிகள் வந்தார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. கிழக்கு என்பதற்கு வலது என்று பொருள் என்பதினைப் பார்த்தோம். சாஸ்திரிகள் வலதுபக்கத்திலிருந்து வந்தார்கள்.
மத். 2: 1-3
ஏரோதுராஜாவின் நாட்களில் யூதேயாவிலுள்ள பெத்லகேமிலே இயேசு பிறந்தபொழுது, கிழக்கிலிருந்து சாஸ்திரிகள் எருசலேமுக்கு வந்து,
யூதருக்கு ராஜாவாகப் பிறந்திருக்கிறவர் எங்கே? கிழக்கிலே அவருடைய நட்சத்திரத்தைக் கண்டு, அவரைப் பணிந்துகொள்ள வந்தோம் என்றார்கள்.
ஏரோதுராஜா அதைக் கேட்டபொழுது, அவனும் அவனோடேகூட எருசலேம் நகரத்தார் அனைவரும் கலங்கினார்கள்."
சாஸ்திரிகள் கிழக்கிலிருந்து எருசலேமிற்கு வந்தார்கள். முதலாவது, கிழக்கு என்பதற்கு கர்த்தருடைய வலதுபுறம் என்று பார்த்தோம். கர்த்தருடைய வலதுபுறத்தில் உருவாக்கப்பட்டது ஏதேன் தோட்டம். அது கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகளுக்காக உருவாக்கப்பட்ட தோட்டமாகும். அந்தத் தோட்டத்திற்குள், அதாவது ஜீவனுக்குரியவர்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட அந்த இடத்திற்குள் ஆக்கினைக்குரியவர்கள் வாசம் செய்யமுடியாது. ஆக்கினைக்குரியவன் உட்புகாமல் இருப்பதற்காகத்தான் வலதுபுறத்திலிருந்த ஸ்தலத்தின் வாசல் அடைக்கப்பட்டது. மகிமையான அந்த ஸ்தலத்தின் வாசல் அடைக்கப்பட்டபின், ஆத்துமா கொண்டவன் செலுத்தும் பலிகள் கர்த்தரால் அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை.
சாஸ்திரிகள் எருசலேமிற்குக் கிழக்கிலிருந்து வந்தார்கள். கிழக்கு என்றால் வலது. எருசலேம் கர்த்தருடைய நகரம். எருசலேம் இசைவிணைப்பான நகரம்; எருசலேம் கர்த்தருடைய பட்டணம், கர்த்தருடைய ஸ்தலம்; அது கர்த்தருடைய தோட்டம். எருசலேம், யூதா என்ற மனமகிழ்ச்சியின் நாற்று இருந்த தோட்டம். கர்த்தரின் ஆலயமான தோட்டமாய் எருசலேம் தேவாலயம் இருந்தது. அந்த எருசலேம் தேவாலயத்தினுள் உடன்படிக்கைப் பெட்டி இருந்தது. உடன்படிக்கைப் பெட்டிக்குள் மன்னா வைக்கப்பட்ட பொற்பாத்திரமும், ஆரோனுடைய துளிர்த்த கோலும், கர்த்தர் எழுதிக்கொடுத்த கற்பனைப் பலகைகளும் இருந்தன. ஆசரிப்புக் கூடாரத்தில் வாசம் செய்தவர், எருசலேம் தேவாலயம் கட்டப்பட்ட பின்னர், அந்தத் தேவாலயத்தில் மகிமையாய் வந்து இறங்கினார். தேவாலயம் எருசலேமிற்கு மகிமையாய் இருந்தது. எனவே எருசலேமினை நோக்கிப் பார்த்து ஏறெடுக்கப்பட்ட ஜெபமும் ஏற்கப்பட்டது. தங்களுக்குண்டான பாடு, வேதனை நீங்க எருசலேமைப் பார்த்து விண்ணப்பம் செய்தபோது, பாடு நீங்கி, வேதனை நீங்கி சுகம் பெற்றார்கள். பாவநிவாரணம் செய்வதற்காகத் திட்டம் செய்யப்பட்ட ஸ்தலமாக எருசலேம் தேவாலயம் இருந்தது; தசமபாகம் கொண்டுசெல்லப்பட வேண்டிய இடமாக இருந்தது. ஏனென்றால், எருசலேம் கர்த்தர் வாசம் செய்த ஸ்தலமாக இருந்தது.
எருசலேம் யேகோவா தேவன் வாசம் செய்த ஸ்தலம். எனவேதான் எருசலேமில் கர்த்தர் பிறந்திருப்பார் என்று சாஸ்திரிகள் கிழக்கிலிருந்து எருசலேமிற்கு வந்தார்கள். வெள்ளைப் போளத்தினையும், தூபவர்க்கத்தினையும் எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் எருசலேமிற்கு வந்தார்கள். எருசலேம் கர்த்தரின் மகிமைக்குரிய ஸ்தலம்; அது பரிசுத்த நகரம். எனவே எருசலேமில்தான் மேசியா பிறந்திருப்பார் என்று சிந்தித்தவர்களாய் எருசலேமினை நோக்கிச் சென்றார்கள். ஆனால், அங்கே ஏரோது அமர்ந்திருந்தான்; அவர்கள் ஏரோதுவிடம் சென்றார்கள். ஏரோதுவிடம் கிறிஸ்துவின் பிறப்பு சாஸ்திரிகளால் அறிவிக்கப்பட்டபோது, ஏரோது மட்டுமல்ல; கர்த்தர் பிறந்துள்ளார் என்று கேள்விப்பட்ட எருசலேம் நகரத்தாரும் கலங்கினார்கள்.
மத். 2: 3
ஏரோதுராஜா அதைக் கேட்டபொழுது, அவனும் அவனோடேகூட எருசலேம் நகரத்தார் அனைவரும் கலங்கினார்கள்."
கர்த்தர் வந்தபோது பயந்து விருட்சங்களுக்குள் ஒளிந்துகொண்டான் ஆதாம். ஆதாம் ஒளிந்துகொண்டதுபோல, எருசலேமின் குடிகளும் ஒளிந்து கொள்ளக்கூடிய ஒரு நிலை அங்கே காணப்பட்டது. இந்த எருசலேம் யூதர்களுக்குக் கர்த்தருடைய தோட்டமாக இருந்தது.
ஆதாம் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்டான். ஆனால், இங்கே எருசலேமில் குடியிருந்த யூதர்கள் விரட்டியடிக்கப்படவில்லை. எருசலேமிலிருந்து கர்த்தர் விலகி விட்டார். எருசலேம் தேவாலய விசுவாசிகள் அவரது போதனையினை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர் மலைகளின் மீது நின்றும், கடற்கரை அருகில் நின்றும் போதனை செய்து கொண்டிருந்தார். தேவாலய பக்தர்கள் அவரை மலையின்மீதிருந்து தள்ளிவிட எத்தனித்தார்கள்.
ஆதாம் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்டதுபோல, கர்த்தருடைய வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்ளாத யூதர்கள் எருசலேமை விட்டு விரட்டியடிக்கப்படவில்லை. கர்த்தர் எருசலேமை விட்டு கடந்துபோய், யூதாவிலுள்ள பெத்லகேமில் பிறந்தார். அன்று எருசலேம் கர்த்தரை மறந்திருந்தது; அது கர்த்தருடைய நியமனத்தினை மீறி நடந்தது. தீர்க்கதரிசிகளின் மகிமைக்குரிய ஸ்தலமாய்த் திகழ்ந்த எருசலேமில்தான் இந்த சம்பவம் நிகழக்கூடும் என்ற சிந்தையோடு எருசலேம் நகரத்தினைத் தேடி வந்தார்கள் சாஸ்திரிகள். எருசலேம்தானே கர்த்தருடைய நகரம் என்றும், எருசலேம்தானே கர்த்தர் தனக்கென்று தெரிந்தெடுத்த பட்டணம் என்றும், அங்குதானே அவருடைய தேவாலயம் இருக்கின்றது என்றும் சிந்தித்தவர்களாய், கிழக்கிலிருந்த சாஸ்திரிகள் எருசலேமை நோக்கி வந்தார்கள். ஆனால் கர்த்தர் உதித்திருக்கின்றார் என்று கேள்விப்பட்ட எருசலேமின் ஜனங்கள் மகிழ்ச்சியுறாமல் கலங்கி நின்றார்கள்.
நான் கர்த்தருடைய சத்தத்தினைக் கேட்க ஆசையாயிருந்தேன். மணவாளனைப் பார்க்க ஆசையாயிருந்தேன். இப்போது அந்த சந்தோஷம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கின்றது. இந்த சந்தோஷம் எனக்குப் போதும்; அவர் பெருகவும், நான் சிறுகவும் வேண்டும் என்று ஒருவன் ஆட்டுக்குட்டியானவரைக் குறித்துச் சாட்சியிட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
எருசலேம் கர்த்தரை மறந்திருந்தது. காரணம், அன்று அது கர்த்தரால் தடை செய்யப்பட்ட இடமாக இருந்தது. எருசலேம் சென்று ஆசாரியர்கள் மூலம் பலி செலுத்தினால் பாவம் நிவிர்த்தியாகும் என்ற சிந்தையோடு இஸ்ரவேலர்கள் எருசலேம் தேவாலயம் சென்றார்கள். ஆனால் அங்கே பலி செலுத்தியதினால், அவர்களின் பாவம் அதிகமானதே தவிர பாவம் நிவிர்த்தியாகவில்லை; மேலும் பலியிட்டும், அவர்களின் பாவம் அவர்களுக்கு மன்னிக்கப்படவில்லை. காரணம், பாவத்தினை மன்னிக்கின்ற ஸ்தலமாக எருசலேம் அப்போது இல்லை. காரணம் எருசலேம் அப்போது கர்த்தருடைய தோட்டமாக இல்லை. அதில் இருந்த ஜீவவிருட்சமானது வெளியே எடுக்கப்பட்டது. அந்த ஜீவவிருட்சமானது யூதேயாவிலுள்ள பெத்லகேமில் மாமிசமானது. ஆனால் அந்தத் தாவீதின் கொம்பினால் எருசலேம் கலங்கியது. அதுபோலவே, ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஆத்துமா கொண்டவர்கள் தங்களுடைய கிரியைகளை நடத்திக்கொண்டு வருகின்றார்கள்.
ஏதேன் தோட்டம் கிழக்கில் இருந்தது. அது கர்த்தருக்குக் கிழக்கில் இருந்தது. எருசலேம், தாவீதின் நாட்களில் கர்த்தர் வாசம்பண்ணிய ஸ்தலமாகும். எனவேதான் அங்கே பிறந்திருப்பார் என்ற சிந்தையோடு சாஸ்திரிகள் கிழக்கிலிருந்து எருசலேமிற்கு வந்தார்கள். ஆனால் அவர் அங்கே பிறக்கவில்லை. எப்படி ஆதாமோடு சஞ்சரித்தவர் ஆதாமை விட்டு அகன்றாரோ, அதுபோல எருசலேமின் குடிகளை விட்டு அகன்று போனார்.
கிழக்கு என்பதற்கு 'வலது' என்று அர்த்தமாகும் என்று பார்த்தோம். வலது மகிமைக்குரிய ஸ்தலமாகும்.
ஆதி. 25: 6
ஆபிரகாமுக்கு இருந்த மறுமனையாட்டிகளின் பிள்ளைகளுக்கோ ஆபிரகாம் நன்கொடைகளைக் கொடுத்து, தான் உயிரோடிருக்கும்போதே அவர்களைத் தன் குமாரனாகிய ஈசாக்கை விட்டுக் கிழக்கேபோகக் கீழ்த்தேசத்துக்கு அனுப்பிவிட்டான்."
ஈசாக்கிற்குக் கிழக்கான தேசம் ஆபிரகாமின் மறுமனையாட்டியான கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகளுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்ட இடமாகும். அவர்கள் மாமிசத்தின்படி ஆபிரகாமின் வம்சம்தான். ஆனால் எந்த வாக்குத்தத்தமும் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படவில்லை. நன்கொடைகளைக் கொடுத்து ஆபிரகாம் அவர்களை அனுப்பிவிட்டார். அவர்களுக்கு ஆபிரகாமின் சுதந்திரத்தில் பங்கு இல்லை. அவர்களுக்கு இம்மைக்குரிய ஆசீர்வாதங்கள் மாத்திரம் கொடுக்கப்பட்டது.
ஆதி. 25: 5
ஆபிரகாம் தனக்கு உண்டான யாவையும் ஈசாக்குக்குக் கொடுத்தான்."
கேத்தூராளின் பிள்ளைகளுக்கு நன்கொடைகள் மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டது. கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகளுக்கு ஜீவனுக்குரிய வாக்குத்தத்தங்கள் கொடுக்கப்பட்டவில்லை. ஜீவனுக்குரியவனுடைய கீழ்த்திசையில் இருந்தவர்களுக்கு ஜீவனுக்குரிய வாக்குத்தத்தம் கொடுக்கப்படவில்லை. மகிமை இல்லாதவர்கள் அந்தக் கீழ்த்திசையார்கள். அதனால்தான் கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகள் அங்கே அனுப்பப்பட்டார்கள்.
ஆபிரகாம், தேவனாகிய கர்த்தரின் வலதுபுறத்தின் மகிமையில் இருப்பவர். ஆனால், கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகளோ கீழ்த்திசைக்கு அனுப்பப்பட்டவர்கள். இந்தக் கீழ்த்திசையானது தடை செய்யப்பட்ட இடமாகும். அது ஜீவனுக்குரியவனுக்குத் தடை செய்யப்பட்ட இடமாகும்.
காயீன் தடை செய்யப்பட்ட இடத்தில் குடியமர்ந்தான். கீழ்த்திசை கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகளின் ஸ்தலமாயிற்று. வாக்குத்தத்தத்தினைச் சுதந்தரிக்கக்கூடிய கிருபை கொடுக்கப்படாதவர்கள் கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகள்; அவர்கள் நன்கொடைகளினால் திருப்தியானவர்கள்; அவர்கள் மாமிசத்தின்படியாகப் பிள்ளைகளாகப் பிறந்ததினால், பூமிக்குரிய ஆசீர்வாதத்தினைக் கொடுத்து, சுதந்திரத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவர்கள். வாக்குத்தத்தம் ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாம் மூலம் இரண்டுவிதமான சந்ததியார் உருவானார்கள்.
ஆதி. 21: 18
நீ எழுந்து பிள்ளையை எடுத்து அவனை உன் கையினால் பிடித்துக்கொண்டுபோ, அவனைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்றார்."
இஸ்மவேலைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்றார். கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகளைப் பற்றிய காரியங்கள் அதன் பின்னர் அறிவிக்கப்படவில்லை. இஸ்மவேலர் ஆகாரின் சந்ததியார். ஆபிரகாம் பெற்றுக்கொண்ட ஆசீர்வாதமானது இஸ்ரவேலர்களுக்கும், இஸ்மவேலர்களுக்கும் கொடுக்கப்பட்டது.
ஆபிரகாமுடன் மூன்று மாமிச சரீரங்கள் இணைக்கப்பட்டது.
ஆகாருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதம், "உன் சந்ததியைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன்" என்பதாகும். அது பெரிய ஜாதியாகவே இருக்கின்றது. ஈசாக்கின் சந்ததியாரைப்போல இஸ்மவேல் சந்ததியாரும் இன்று ஆசீர்வாதத்துடன் இருக்கின்றார்கள். தங்களுடைய காரியங்களில், தங்களுடைய தொழுகையில், தங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட கிரியைகளில் அவர்கள் இன்றுவரையிலும் உறுதியாகத்தான் இருக்கின்றார்கள்.
ஆதி. 21: 18
நீ எழுந்து பிள்ளையை எடுத்து அவனை உன் கையினால் பிடித்துக்கொண்டுபோ, அவனைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்றார்."
இது ஆகார் மூலமாக ஆபிரகாமின் சந்ததிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதம். அது "இஸ்மவேலைப் பெரிய ஜாதியாக்குவேன்" என்பதாகும்.
சாராள் மூலமாக ஒரு ஆசீர்வாதம் ஈசாக்கின் சந்ததிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அது ஆபிரகாமின் சுதந்திரத்தில் கொடுக்கப்பட்ட பங்காகும்.
ஆதி. 21: 10 - 13
ஆபிரகாமை நோக்கி: இந்த அடிமைப்பெண்ணையும் அவள் மகனையும் புறம்பே தள்ளும். இந்த அடிமைப்பெண்ணின் மகன் என் குமாரனாகிய ஈசாக்கோடே சுதந்தரவாளியாயிருப்பதில்லை என்றாள்.
தன் மகனைக்குறித்துச் சொல்லப்பட்ட இந்தக் காரியம் ஆபிரகாமுக்கு மிகவும் துக்கமாயிருந்தது.
அப்பொழுது தேவன் ஆபிரகாமை நோக்கி: அந்தப் பிள்ளையையும், உன் அடிமைப்பெண்ணையும் குறித்துச் சொல்லப்பட்டது உனக்குத் துக்கமாயிருக்க வேண்டாம்; ஈசாக்கினிடத்தில் உன் சந்ததி விளங்கும்; ஆதலால் சாராள் உனக்குச் சொல்வதெல்லாவற்றையும் கேள்.
அடிமைப்பெண்ணின் மகனும் உன் வித்தாயிருக்கிறபடியால், அவனையும் ஒரு ஜாதியாக்குவேன் என்றார்."
சாராள் மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை. "ஆகாரையும் அவள் பிள்ளையினையும் புறம்பே தள்ளு" என்பதாகும். கர்த்தரும் சாராளின் வார்த்தையினை உறுதிப்படுத்தி, சாராள் என்ன கூறுகின்றாளோ, அதன்படியே செய்; அவனை அனுப்பிவிடு; நான் அவனையும் பெரிய ஜாதியாக்குவேன் என்றார்.
இஸ்மவேலுடைய தேசம் எகிப்து தேசம். எகிப்திற்குள் செல்வதற்கு ஈசாக்கிற்கு அனுமதி கொடுக்கப்படவில்லை
ஆதி. 26: 2
கர்த்தர் அவனுக்குத் தரிசனமாகி: நீ எகிப்துக்குப் போகாமல், நான் உனக்குச் சொல்லும் தேசத்திலே குடியிரு."
கர்த்தர், எகிப்திற்குப் போகாதே என்று ஈசாக்கினுக்குக் கட்டளையிட்டார். எகிப்து தேசம் இஸ்ரவேலரை அடிமைப்படுத்தியிருந்தது. எகிப்து தேசத்து வியாபாரிகளிடம் யோசேப்பு விற்கப்பட்டான். அந்த இடத்தில் அவனுடைய காரியங்கள் நீதியுள்ளவைகளாகக் காணப்பட்டது. அதனால், கர்த்தர் யோசேப்பினை உயர்த்தினார். அதன்பின்னர், எகிப்து தேசத்தில் இஸ்ரவேல் புத்திரருக்குச் சுதந்திரம் கொடுக்கப்படவில்லை; அவர்களைக் கானான் தேசத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றார்.
ஆபிரகாமும் லோத்தும் ஒன்று சேர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஆபிரகாம் ஜீவனுக்குரியவன். ஆபிரகாமிற்குக் கிழக்கே ஏதேன் தோட்டம் இருந்தது. இது தடை செய்யப்பட்ட இடமாகும். ஆபிரகாமிற்குக் கிழக்கே இருந்த தடைசெய்யப்பட்ட இடத்திற்குள்ளாக லோத்து சென்றான்.
ஆதி. 13: 11
அப்பொழுது லோத்து யோர்தானுக்கு அருகான சமபூமி முழுவதையும் தெரிந்துகொண்டு, கிழக்கே பிரயாணப்பட்டுப்போனான்; இப்படி அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் விட்டுப் பிரிந்தார்கள்."
லோத்து ஆபிரகாமிற்குக் கிழக்கே பிரயாணப்பட்டு சோதோமில் குடியிருந்தான். சோதோம் ஜீவனுக்குரியவனுக்குத் தடை செய்யப்பட்ட இடமாகும். தடைசெய்யப்பட்ட இடத்தில் லோத்து குடியமர்ந்தான்; ஆபிரகாம் அங்கே செல்லவில்லை. சோதோம் அழிக்கப்படுவதற்காக நியமிக்கப்பட்ட பட்டணம். சோதோம் அழிக்கப்படும் முன் செழிப்பானதாய் இருந்தது. அதுபோல பாபிலோனும் பாபிலோனுடைய குமாரத்திகளும் இப்போது செழிப்புள்ளதாகவே இருக்கின்றது. கர்த்தர் பாபிலோனை அழிக்கப்போகின்றார்; தீக்காற்றை அனுப்பி அதனை அழிக்கப்போகின்றார். கர்த்தரின் இரகசிய வருகைக்குப் பின்னர் கிறிஸ்தவர்களுக்கு நிகழக்கூடிய உபத்திரவம் தீயினால் வரக்கூடிய உபத்திரவமாய் இருக்கும்; அது அக்கினியின் மூலமாக வரக்கூடிய உபத்திரவமாகும். அந்த அக்கினி போர் மூலமாக உருவாகும். உலகப்போர் மூளக்கூடிய அபாயம் எழும். கிறிஸ்தவ நாடுகளுக்குள்ளாக பலத்த கலகம் ஏற்படும், அதன்மூலம் பலத்த அழிவு கிறிஸ்தவர்களுக்குள் ஏற்படும்.
பாபிலோனாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள சபைகள் சோதோம் பட்டணத்தினைப் போல் செழிப்புள்ளதாகக் காணப்படுகின்றது. அதனிடம் குற்றம் காண்பதற்கு முன்பாக அது கர்த்தருடைய தோட்டம் போல் இருந்தது.
சோதோமின் கூக்குரல் பெரியதாயிருந்து கர்த்தருடைய சமுகத்திற்கு எட்டியதால் அதனை அழித்தார். அப்படி அதனை அழிப்பதற்கு முன்னர் தூதர்களை அனுப்பினார்.
ஆபிரகாமிற்குக் கிழக்கே குடியிருந்தவன் லோத்து. லோத்து ஆபிரகாமின் சந்ததி அல்ல.
ஆதி. 25: 6
ஆபிரகாமுக்கு இருந்த மறுமனையாட்டிகளின் பிள்ளைகளுக்கோ ஆபிரகாம் நன்கொடைகளைக் கொடுத்து, தான் உயிரோடிருக்கும்போதே அவர்களைத் தன் குமாரனாகிய ஈசாக்கைவிட்டுக் கிழக்கேபோகக் கீழ்த்தேசத்துக்கு அனுப்பிவிட்டான்."
ஆபிரகாமை விட்டு கிழக்கே லோத்து சென்றான். ஈசாக்கினை விட்டு கிழக்கே கேத்தூராளின் பிள்ளைகள் அனுப்பப்பட்டார்கள். கிழக்கு என்பது ஜீவனுக்குரியவனுக்குத் தடை செய்யப்பட்ட இடமாகும். இஸ்மவேல் குடியமர்ந்த இடம் எகிப்து. ஆனால், ஜீவனுக்குரியவனாகிய ஈசாக்கிற்கு அது தடை செய்யப்பட்ட இடமாய் இருந்தது.
ஆதி. 26: 2
கர்த்தர் அவனுக்குத் தரிசனமாகி: நீ எகிப்துக்குப் போகாமல், நான் உனக்குச் சொல்லும் தேசத்திலே குடியிரு."
ஜீவனுக்குரியவனுக்குத் தடை செய்யப்பட்ட இடம் எகிப்து. எகிப்து தேசத்தினையும் உருவாக்கியது தேவன்தான். ஏதேனின் விருட்சங்களையெல்லாம் உருவாக்கியதும் தேவன்தான். ஆனால் அதில் நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிக்கக் கூடாது என்று அவர் தடை செய்தார். ஏதேன் தோட்டத்தில் நன்மை தீமை அறியத்தக்க விருட்சமானது கனி கொடாதிருக்க அவரால் செய்திருக்க முடியும்! அப்படி கனி உருவாகாமல் செய்திருந்தால் ஆதாம் பாவம் செய்திருக்கமாட்டானே? ஆதாம் மீறுதலுக்குள்ளாகி இருக்கமாட்டானே? என்றெல்லாம் சிந்திக்கலாம். இவைகள், ஜீவனுக்குரியவர்களை வேறுபிரிக்கக் கர்த்தரால் அனுமதிக்கப்படும் பிரமாணமாகும்.
இன்று நிறைவேறிய சபைகளின் பிரமாணங்களைக் கொண்டு செயல்படும் சபைகள் அனைத்தும் வலுசர்ப்பங்களின் தாபரங்களாய் இருக்கின்றது. எனவே இவை அனைத்தையும் ஒரே நாளில் அழித்துப்போடுவது என்பது அனுமதிக்கப்படாத காரியமாகும். விசுவாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பிரமாணங்கள் கட்டளையிடப்படுகின்றது. விசுவாசிப்பதற்கு ஏற்ற வகையில் பிரமாணங்கள் உருவாக்கப்படுவதில்லை. இயேசுகிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறைந்தபோது, நீர் மேசியாவானால், கீழே இறங்கிவாரும், நாங்கள் உம்மை விசுவாசிப்போம் என்றார்கள் அவிசுவாசிகள். கர்த்தர் அத்தகைய கிரியையினை அப்போது செய்யவில்லையே! கர்த்தர் சபைகளில் இன்று இல்லையென்றால், தேவாலயங்கள் கட்டப்பட்டுள்ள சுவர்கள் இடிந்துபோயிருக்குமே என்பதுபோன்ற நிகழ்வுகள் நிகழ ஒருபோதும் கட்டளையிடப்படாது. ஒருவேளை அப்படியாக நிகழ்ந்து சபைகளின் சுவர்கள் இடிந்து விழுந்தாலும், அங்கே ஆராதனை நடத்தப்படுவது நிறுத்தப்படப்போவதில்லை.
இது ஜெப ஆலயங்களில் கூடி ஆராதிக்கும் காலம் அல்ல, காரணம் அங்கே கர்த்தர் இல்லை; அங்கே வலுசர்ப்பம் அமர்ந்திருக்கின்றது. வலுசர்ப்பமானது தேவாலயத்தினைக் கட்டத் தடை செய்யாது. அது வார்த்தைக்கு எதிர்த்து நிற்கும்.
எருசலேம் உருவாகக் கட்டளையிட்டவரின் கிரியையினால் உருவானதுதான் எகிப்தும். ஆனால், எகிப்திற்குப் போகாதே என்று ஈசாக்கிடம் கூறுகின்றார். ஜீவனுக்குரியவனுக்குத்தான் பிரமாணம் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. ஜீவனில்லாதவனுக்குப் பிரமாணம் இல்லை. நம் பிள்ளைகள் நம்முடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்றுதான் நாம் விரும்புவோம். காரணம் பெற்றோர் பிள்ளைகளின் நன்மையினைத் தேடுபவர்கள். பரமபிதா அதைக்காட்டிலும் மேலான நன்மைகளை நாம் பெற்றுக்கொள்வதை விரும்புகின்றார்.
நம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு நாம் பிரமாணங்களைக் கொடுக்கின்றோம். நம் பிள்ளைகளுக்காகத்தான் நாம் உழைக்கின்றோம்; நம் சரீரத்தினை வருத்துகின்றோம்; நம் சிந்தையினை வருத்துகின்றோம். இவைகள் நம் பிள்ளைகள் இந்தப் பூமியில் நன்றாகச் சுகித்திருக்கவேண்டும்; நம்முடைய சந்ததிகள் நன்றாகச் சுகித்திருக்கவேண்டும் என்ற அக்கறையினால் செய்வதாகும். என்னுடைய சுதந்திரத்தினைப் பெற்றுக்கொள்பவன் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகின்றேன். இப்படித்தான் அனைவரும் விரும்புகின்றார்கள். அதனைத்தான் கர்த்தரும் விரும்புகின்றார். அவர் தமது சுதந்தரத்தில் பங்கடைய ஒரு சிறு கூட்டத்தினைத் தெரிந்தெடுத்துள்ளார். அந்தப் பிள்ளைகள் இப்படித்தான் செயல்பட வேண்டும் என்று அவர் விரும்புகின்றார். எகிப்தியனின் கிரியைகளைக் குறித்து அவர் அக்கறை கொள்ளவில்லை. கேத்தூராளுடைய பிள்ளைகளின் கிரியைகளைப் பற்றியும் அவர் அக்கறை கொள்ளவில்லை. ஆக்கினைக்குரிய காயீனின் பிள்ளைகளைப் பற்றியும் அவர் சிந்தை கொள்ளவில்லை. அவர்களுக்குரிய காரியங்கள் ஏற்கனவே தீர்க்கப்பட்டவைகள்.
ஆனால் ஈசாக்கு அப்படி அல்ல. நீ எனக்கு அருமையானவன்; நீ விதை விதைத்தால், நான் உனக்கு நூறு மடங்கு பலனைக் கொடுப்பேன்; இது கர்த்தர் ஈசாக்கிற்குக் கொடுத்த ஆசீர்வாதம். ஈசாக்கு ஜீவனுக்குரியவன், சுதந்திரத்தில் பங்கடைபவன். இந்தப் பூமியின் எந்தக் காரியத்தினைக் கொண்டும் பரலோக ராஜ்யத்தினை ஒப்பிடமுடியாது. அது ஒப்பிட முடியாத மகிமைக்குரிய ஸ்தலமாகும். அந்த ஸ்தலத்தில் சுதந்திரத்தினைப் பெற்றுக்கொள்பவர்களுக்குத்தான் இவைகள் தடை செய்யப்பட்டவைகள்.
எகிப்து தேசம் தேவத்துவத்தில் உருவாக்கப்பட்டது. தேவத்துவத்தில் விசேஷித்த பிரமாணங்கள் கிடையாது. ஈசாக்கினை எகிப்திற்குச் செல்லவேண்டாம் என்று தடை செய்தபோது, எகிப்தில் மற்ற ஜனங்கள் இருந்தார்கள். வார்த்தை மாமிசமானபோது எருசலேம் தடை செய்யப்பட்ட இடமாய் இருந்தது. அப்படித் தடை செய்யப்பட்ட இடமாக இருந்த எருசலேமில், ஜனங்கள் இருந்தார்கள். அங்கே எருசலேமின் மகிமையினை விட்டு ஜீவனுக்குரியவர்கள் வெளியேறினார்கள். எருசலேமின் மகிமையினை விட்டு வெளியேறியவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்களானார்கள்.
ஜீவனுக்குரிய ஈசாக்கு தடை செய்யப்பட்ட ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்கவில்லை. அவன் மீறிச் சென்றிருந்தால், ஜீவனுக்குரியவனாக இருந்திருக்கமாட்டான். ஏசாவோ தடை செய்யப்பட்ட எகிப்திற்குள் சென்று, இஸ்மவேலரில் பெண் கொண்டான். ஆனால், யாக்கோபு தனது கிரியைகளில் வாக்குத்தத்தத்தினை நாடி நின்றான். அவன் தாய் நிர்ணயித்தபடி லாபானிடத்திற்குக் கடந்து சென்றான்.
ஏதேனின் விருட்சங்கள் ஆதாமிற்குத்தான் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. ஜென்மசுபாவத்தாருக்கோ அவைகள் தடை செய்யப்படவில்லை. ஏதேனின் விருட்சங்களை ஜென்மசுபாவத்தார்கள் புசித்தார்கள். அது அவர்களுக்கு அழிவைக் கொடுக்கவில்லை. காரணம் அவர்களுக்குள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் இல்லை. ஆதாமிற்குள் ஆத்துமா இருந்தது. அதனால் அவன் அதைப் புசித்த நாளில் தள்ளப்பட்ட தேவதூதனைப் போல் மாறிவிட்டான்; ஆக்கினைக்கென்று நியமிக்கப்பட்டவனானான்.
கர்த்தத்துவத்தில் கட்டளையிடப்பட்ட காரியங்கள் தேவத்துவத்தில் தடைசெய்யப்படுவதில்லை. தேவத்துவம் பூமிக்குரியது. கர்த்தத்துவம் ஜீவனுக்குரியது. ஜீவனுக்குரியவனுக்குத்தான் பிரமாணம் கட்டளையிடப்பட்டிருக்கின்றது, இஸ்ரவேலே கேள், உன் தேவனாகிய கர்த்தர் ஒருவரே - இது பிரமாணம். புறஜாதிகளே, கேளுங்கள், உங்கள் தேவன் ஒருவரே என்று கூறப்படவில்லை. வானத்தின் கீழ் அநேக தேவர்களும், அநேக கர்த்தாக்களும் இருப்பதாகத்தான் பவுல் கூறியுள்ளார். தேவத்துவத்தில் உருவானவன் அநேக தேவர்களையும், அநேக கர்த்தாக்களையும் நாடி ஓடினாலும் அவனது நிலையில் ஏதுமில்லை. தேவன் தம்மை மாத்திரமே தொழுது கொண்டு, தமக்கு மாத்திரமே ஆராதனை செய் என்ற கட்டளையினை எல்லா மனிதர்களுக்கும் கொடுக்கவில்லை. ஆனால், கர்த்தத்துவத்தில் உருவானவனுக்கு இவைகளைப் பிரமாணங்களாகக் கட்டளையிட்டார்.
ஜீவனுக்குரியவனுக்கு சில கிரியைகள் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. ஜென்மசுபாவத்தார்களுக்கு இத்தகையத் தடைகள் ஏதும் விதிக்கப்படவில்லை. ஆத்துமா கொண்டவர்கள் இவைகளைச் செய்யவேண்டும் என்றும், இவைகளைச் செய்யக்கூடாது என்றும் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது.
தேவத்துவத்தில் ஜீவனுக்குரிய பிரமாணங்கள் கட்டளையிடப்படவில்லை. தேவத்துவத்தில் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள பிரமாணங்கள் மாமிசத்தினைப் பேணக் கொடுக்கப்படும் பிரமாணங்களேயாகும். தேவத்துவத்தின் பிரமாணம் மாமிசத்திற்குரியது. மாமிசத்திற்குரிய பிரமாணங்கள் ஜனத்திற்கு ஜனமும், தேசத்திற்கு தேசமும் மாறுபடும். ஆனால், கர்த்தத்துவத்தின் பிரமாணங்கள் எல்லா ஜனத்திற்கும், எல்லா தேசத்திற்கும் பொதுவானது; உலகம் முழுவதிற்கும் ஒரே பிரமாணம்.
அகாஸ்வேருவின் நாட்களில் இஸ்ரவேலே, கேள், உன் தேவனாகிய கர்த்தர் ஒருவரே என்று கூறப்பட்ட பிரமாணம் உலகம் முழுவதும் இருந்த யூதர்களுக்குரிய பொதுவான பிரமாணமாய் இருந்தது. யூதர்கள் குடியிருந்த நாடுகளில் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டிய பிரமாணங்கள் யூதர்களின் மாமிசத்திற்குரிய பிரமாணமாய் இருந்தது. ஆனால் ஜீவனுக்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணம் எல்லா யூதர்களுக்கும் பொதுவான பிரமாணமாய் இருந்தது. அது இந்து தேசத்தில் இருந்தாலும், யூதேயா தேசத்தில் இருந்தாலும் பொதுவான பிரமாணமாய் இருந்தது. தசமபாகங்களை எருசலேமிற்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும்; அங்குள்ள பண்டகசாலைக்குள் கொண்டுசெல்ல வேண்டும். இதுதான் பிரமாணம்.
ஜீவனுக்குரியவனான ஆதாமிற்குத் தடை செய்யப்பட்டது நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியாகும். கர்த்தத்துவத்தில் உருவான ஆதாமிற்குத்தான் இந்தத் தடையே தவிர. ஆத்துமா இல்லாத மற்றவர்களுக்குத் தடை இல்லை.
ஏதேனில் இரண்டு விதமான தன்மையினைக் கொண்ட விருட்சங்கள் இருந்தது.
1. நன்மை - ஜீவன்
2. தீமை - மரணம்
ஜீவனைக் கொடுப்பது நன்மை; மரணத்தினைக் கொடுப்பது தீமை. ஜீவனுக்குரியது வலதுபுறம். மரணத்திற்குரியது இடதுபுறமாகும்.
ஏதேன் தோட்டத்தில் ஜீவவிருட்சமும் இருந்தது; நன்மைதீமை அறியத்தக்கதான விருட்சமும் இருந்தது. ஜீவ விருட்சம் ஜீவனைக் கொடுக்கக்கூடிய கனியினைக் கொடுத்தது. அது ஜீவனுக்குரியவர்கள் புசிக்கக் கட்டளையிடப்பட்டது. ஜீவனுக்குரியவர்களுக்குக் கர்த்தரின் வலப்புறமும், மரணத்திற்குரியவர்களுக்கு இடப்புறமும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
யோனா. 4: 11
வலதுகைக்கும் இடதுகைக்கும் வித்தியாசம் அறியாத இலட்சத்து இருபதினாயிரம்பேருக்கு அதிகமான மனுஷரும் அநேக மிருகஜீவன்களும் இருக்கிற மகா நகரமாகிய நினிவேக்காக நான் பரிதபியாமலிருப்பேனோ என்றார்."
'வலது கைக்கும், இடது கைக்கும் வித்தியாசம் அறியாதவர்கள்" நினிவே பட்டணத்தில் இருந்த ஆத்துமா கொண்டவர்கள். பொதுவாக வலது கையினை உணவு உட்கொள்வதற்காகவும், இடதுகையினை சுத்திகரிப்பிற்குரிய காரியத்திற்கும் பயன்படுத்துகின்றோம். இடது என்பது மகிமை இல்லாத ஒன்றாகும். அது மேன்மை இல்லாததாகும். வலது என்பது மேன்மைக்குரியதாகும். நாம் வலது கரத்தினால் உணவை உட்கொள்கின்றோம். உணவு என்பது அப்பம், அது வார்த்தை.
வலதுக்கும், இடதுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாத நிலை என்பது அப்பத்தினையும், நரகலினையும் அறிந்து கொள்ளக்கூடிய திறன் இல்லாமை என்று பொருள்படும்.
ஆதி. 4: 7
நீ நன்மை செய்தால் மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மைசெய்யாதிருந்தால் பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும்; அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய் என்றார்."
நன்மை செய்வது மேன்மை. வலது என்றால் நன்மை செய்வது. வலது ஜீவனுக்குரியது; வலது மேன்மைக்குரியது. நினிவே பட்டணத்தார் வலதுக்கும், இடதுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் இருந்தார்கள் என்று வேதம் கூறுகின்றது. அவர்கள் எந்த வார்த்தை ஜீவனுக்குரிய வார்த்தை என்றும், எந்த வார்த்தை மரணத்திற்குரிய வார்த்தை என்றும் வித்தியாசம் அறியாதவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் கர்த்தத்துவத்தையும், தேவத்துவத்தையும் அறியாதவர்களாக இருந்தார்கள்.
இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அப்பம் சூடாக இருந்தால், அது அன்றைக்குரிய அப்பம். அன்றைக்குரிய அப்பம் வலதுபுறத்திற்குரிய அப்பமாகும்.
இடதுபுறத்திற்குரிய அப்பம் நிறைவேறிய வார்த்தையாகும். இரண்டுமே அப்பம்தான். சூடான அப்பம் புசிக்கத்தக்க அப்பம். நிறைவேறிய வார்த்தை புசிக்கத்தகாது கெட்டுப்போன அப்பமாகும்.
வலது என்பதற்கு மேன்மை என்றும், இடது என்பதற்கு மேன்மை இல்லாமை என்றும் பொருளாகும்.
யூதா. 6
தங்களுடைய ஆதிமேன்மையைக் காத்துக்கொள்ளாமல், தங்களுக்குரிய வாசஸ்தலத்தை விட்டுவிட்ட தூதர்களையும், மகாநாளின் நியாயத்தீர்ப்புக்கென்று நித்திய சங்கிலிகளினாலே கட்டி, அந்தகாரத்தில் அடைத்துவைத்திருக்கிறார்."
தங்களுக்குரிய மேன்மையினைக் காத்துக்கொள்பவர்கள் வலதுபுறத்தில் இருப்பவர்கள். மேன்மையினைக் காத்துக் கொள்ளாதவர்கள் இடதுபுறத்தில் இருப்பவர்கள். இரண்டுபுறத்தில் இருப்பவர்களுக்கும் அப்பம் (வார்த்தை) இருக்கின்றது. ஜீவனுக்குரியது அன்றைக்குரிய வார்த்தை; அது வலதுபுறத்திற்குரியது. நிறைவேறிய வார்த்தை மரணத்திற்குரியது; அது இடதுபுறத்திற்குரியது
ஒவ்வொரு சபை காலத்திலும் அன்றைக்கென்று அருளப்பட்ட வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொண்ட கிறிஸ்தவர்கள் வலதுபுறத்திற்குரியவர்களாகவும், ஏற்றுக்கொள்ளாத கிறிஸ்தவர்கள் இடதுபுறத்திற்குரியவர்களாகவும் இருந்தார்கள்
நிறைவேறித் தீர்ந்த வார்த்தையினைப் பற்றிக்கொண்டு ஓடுபவர்கள் இடதுபுறத்திற்குரியவர்கள். அவர்கள் மேன்மை இழந்தவர்கள்; மரணத்திற்குரியவர்கள்
கிழக்கு என்பது கர்த்தருக்குக் கிழக்காகும். கிழக்கு என்பது வலது; அது கர்த்தருக்கு வலதுபுறமாகும். இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் புறப்பட்டுச் செல்லும்போது, உடன்படிக்கை பெட்டி முதலில் கொண்டுசெல்லப்படும். பின்னதாக ஜனங்கள் செல்வார்கள்.
எண். 3: 38
ஆசரிப்புக் கூடாரமாகிய வாசஸ்தலத்துக்கு முன்பாக, சூரியன் உதிக்கும் கீழ்ப்புறத்திலே மோசேயும் ஆரோனும் அவன் குமாரரும் கூடாரங்களைப் போட்டு இறங்கி, இஸ்ரவேல் புத்திரரின் காவலுக்குப் பதிலாகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தினைக் காவல் காக்கவேண்டும். வாசஸ்தலத்தில் சேருகிற அந்நியன் கொலைசெய்யப்படக்கடவன்."
ஆசரிப்புக் கூடாரத்திற்கு முன்பாகக் கீழ்ப்புறத்தில் மோசேயும் ஆரோனும் கூடாரம் போட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் ஆசரிப்புக் கூடாரத்திற்குக் கிழக்கே இருந்தார்கள். இந்த ஆசரிப்புக் கூடாரத்தினில் உடன்படிக்கை பெட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆசரிப்புக் கூடாரத்திற்கு கீழ்புறத்தில், அதாவது மகிமைக்குரிய வலதுபுறத்தில் மோசேயும், ஆரோனும் கூடாரமிட்டிருந்தார்கள்.
கர்த்தரின் வலதுபுறத்தில் மோசேயும், ஆரோனும், ஆரோனின் குமாரரான ஆசாரியர்களும் இருந்தார்கள். மகிமைக்குரிய ஸ்தலமாய் இருந்த வலதுபுறத்தில் ஆசாரியன் இருந்தான்.
இந்த ஆசரிப்புக் கூடாரமானது பின்நாட்களில் தேவாலயமாக மாறியது. முன்னர் ஆசரிப்புக் கூடாரத்திற்குள் உடன்படிக்கைப் பெட்டி இருந்தது. அதற்கு வலதுபுறம் ஆசாரியர்கள் இருந்தார்கள். அதன்பின்னர், உடன்படிக்கைப் பெட்டியானது எருசலேம் தேவாலயத்திற்குள் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. எருசலேமைக் குறித்து தாவீது, "எருசலேமே, நான் உன்னை மறந்தால், என் வலதுகை தன் தொழிலை மறப்பதாக" என்று கூறினான் (சங். 137: 5). மகிமை நிறைந்த அந்த எருசலேம் தேவாலயத்திற்குள் உடன்படிக்கைப் பெட்டி இருந்தது. உடன்படிக்கைப் பெட்டிக்கு வலதுபுறத்தில் ஆசாரியர்கள் இருந்தார்கள்.
கிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோதும், இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் எருசலேம் தேவாலயத்தில்தான் பலி செலுத்தி வந்தார்கள். அவர்கள் கர்த்தரை அறியவில்லை; எருசலேமின் தேவாலயத்தின் வலதுபுறத்தில் இருந்த ஆசாரியர்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆசாரியனை நாடி ஓடியதால், கர்த்தர் தமது வலப்புறத்தின் மகிமையினை எருசலேமிலிருந்து வெளியே எடுத்தார். எருசலேம் தேவாலயம் தடை செய்யப்பட்டது. தடை செய்யப்பட்ட அந்த இடத்திலிருந்து கொடுக்கப்பட்ட போதகம் கீழ்த்திசைப் போதகமாயிற்று. எருசலேம் தடை செய்யப்பட்ட ஸ்தலமாயிற்று.
எருசலேம் ஜனங்கள் கர்த்தரை மறந்து ஆசாரியர்களையும், பிரமாணங்களையும் பின்பற்ற ஆரம்பித்தார்கள். எனவே வந்திருந்த கிறிஸ்துவை அவர்களால் அடையாளம் காண இயலவில்லை. மேசியா என்று ஆசாரியர்கள் ஒத்துக்கொண்டிருந்தால், யூத ஜனங்களும் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டிருப்பார்கள். சபைத்தலைவர்கள் இன்றைக்குரிய வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொண்டால், விசுவாசிகளும் வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஆனால் இன்றைக்குரிய வார்த்தை ஒருபோதும் சபைத்தலைவர்களால் அங்கீகரிக்கப்படாது. அன்று யூதர்களின் இருதயம் ஆசாரியர்களை நாடி ஓடியதுபோல சபைப் போதகர்களின் வார்த்தையினை இன்றைய கிறிஸ்தவர்கள் நாடி ஓடுகின்றார்கள். இன்றைக்குரிய வார்த்தையினை பாபிலோனுக்கு மகிமையினைச் செலுத்தும் எந்த ஒரு விசுவாசியாலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. எருசலேம் தேவாலயத்தில் அன்னாவும் காய்பாவும் எழுந்து நின்று, இவர்தான் உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்க வந்திருக்கும் தேவ ஆட்டுக்குட்டி என்று அடையாளம் காட்டியிருந்தால், யூதர்கள் மேசியாவை ஏற்றுகொண்டிருப்பார்கள். ஆனால், தேவாலயத்திற்குள் அனுமதிக்கப்படாதவனும், எருசலேம் தேவாலயத்திற்குள்ளே நுழையப் பிரியப்படாதவனுமான ஒருவன் வனாந்திரத்திலிருந்து சத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன்தான் மேசியாவை அன்று அடையாளம் காட்டினான். ஆனால், எருசலேம் தேவாலய விசுவாசிகள் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதுபோல பாபிலோனாகவும், பாபிலோனுடைய குமாரத்திகளுமாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள சபைகளும் இன்றைக்குரிய வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை; அவர்கள் ஜீவனுக்குரியவைகளை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். கடைசி ஏற்பாட்டின் வார்த்தை சபைகளுக்கு வெளியே இருந்துதான், மணவாட்டியினை அழைக்கும்.
ஏதேனின் வலதுபுறத்தின் மகிமையினை தேடியவன் காயீன். காயீன் கர்த்தருக்கு வலதுபுறத்தில் அமரவில்லை. கர்த்தருக்குக் கிழக்காக அவன் அமரவில்லை. அவன் ஏதேனுக்குக் கிழக்காக அமர்ந்தான். கர்த்தருடைய பிரமாணத்திற்கு அவன் கீழ்ப்படியவில்லை. நீ நன்மை செய்தால் உனக்கு மேன்மை இல்லையோ என்று கூறிய கர்த்தருடைய வார்த்தைக்கு அவன் கீழ்ப்படியவில்லை (ஆதி. 4: 7) அன்றைக்கென்று அனுப்பப்பட்ட வார்த்தைக்கு அவன் கீழ்ப்படியவில்லை.
ஏதேன் தோட்டத்தின் வலப்புறம் குடியமர்ந்த காயீன் ஏதேன் தோட்டத்தினை ஏற்றுக்கொண்டான். தோட்டத்தின் எல்லா விருட்சங்களும் நன்மையானதே என்ற சிந்தைக்குள்ளானான். ஏதேனை உருவாக்கிய கர்த்தரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. தடை செய்யப்பட்ட விருட்சத்தின் கனியை புசித்தான். ஏதேன் அன்று தடை செய்யப்பட்ட ஸ்தலமாயிற்று. தடை செய்யப்பட்ட காரியத்தினை, அதாவது நிறைவேறிய வார்த்தையினைக் காயீன் பற்றிக்கொண்டிருந்தான். எனவே அவன் இடதுபுறத்து மந்தையானான். நிறைவேறிய வார்த்தையினைப் பின்பற்றுபவர்கள் மகிமையினை இழந்தவர்கள். அனுப்பப்படும் வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் கர்த்தரின் வலப்புறத்திற்குரியவர்கள். அவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள்.
கர்த்தர் எருசலேம் தேவாலயத்தில் வாசம் செய்தபோது, அது கர்த்தருடைய நகரமாய் இருந்தது. கர்த்தருடைய வலதுபுறத்து மகிமையினை அப்போது அது பெற்றிருந்தது. எருசலேம் தேவாலயத்தில் பணி செய்த ஆசாரியர்கள் கர்த்தருடைய மகிமையினைப் பெற்றவர்களாக இருந்தார்கள். இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, தேவாலய விசுவாசிகளாய் மாறிய யூதர்கள் கர்த்தரை விட்டு, தேவாலயத்தில் இருந்த ஆசாரியர்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். தேவாலயத்தினைக் கட்டக் கட்டளையிட்ட கர்த்தரை மறந்துவிட்டார்கள். அதனால்தான் மாமிசத்தில் வந்திருந்த கர்த்தரை அவர்களால் அடையாளம் காணமுடியவில்லை. நான்தான் அவர் என்றும், இந்த ஆலயத்தை இடித்துப் போடுங்கள், நான் இதை மூன்று நாட்களுக்குள் எழுப்புவேன் என்றும் அவர் கூறியதை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை. எல்லாக் காலங்களிலும் இது போன்ற நிலைதான் காணப்பட்டு வந்துள்ளது.
புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் கர்த்தருடைய மகிமைக்குரியவைகளாக சபைகள் விளங்கியது.
கர்த்தரின் வலதுபுறம் மகிமைக்குரிய ஸ்தலமாகும். அந்த ஸ்தலத்தினில் அதினதின் காலத்து சபைகள் இருந்தது. அந்தக் காலத்திற்குரிய வார்த்தையினைக் கொண்டுவந்த சபையுடன் ஐக்கியப்பட்டவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்களாய் இருந்தார்கள். அந்தச் சபையோடு ஐக்கியப்படாதவர்கள் கர்த்தருடைய மகிமைக்குள் பிரவேசிக்கவில்லை. சபைகள் கர்த்தருடைய சரீரமாய் சபைக்காலங்களில் இருந்தது. அந்தக் காலத்திற்குரிய செய்தியோடு வந்த சபையுடன் இணைக்கப்பட்டவர்கள் நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்கள் ஆனார்கள். இது ஏழு சபைக்காலத்திற்கும் உரிய பிரமாணமாகும். சபைக்காலங்களில் கர்த்தரின் மகிமையான வலதுபுறத்தில் சபை இருந்தது. சபை கிறிஸ்துவின் சரீரம். கிறிஸ்துவின் சரீரமானது ஏழு சபைக்காலங்களுக்குரிய பிரமாணமாய்ச் செயல்பட்டது.
எருசலேமினைப் பற்றிக்கொண்டு, எருசலேம் தேவாலயத்தினைக் கட்டக் கட்டளையிட்டவரை விட்டுப் பின்வாங்கிப்போன இஸ்ரவேலர்கள்போல, கடைசி ஏற்பாட்டினில் கிறிஸ்தவர்களும் காணப்படவேண்டும். ஆசாரியர்களைப் பிடித்துக்கொண்டு, எருசலேம் தேவாலயம் யாருக்காகக் கட்டப்பட்டதோ அவரை மறந்துபோன யூதர்கள் போன்று, கிறிஸ்தவர்களும் சபைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, நிறைவேறிய சபைப் பிரமாணங்களைப் பிடித்துக் கொண்டு சபையினைக் கட்டக் கட்டளையிட்ட கர்த்தரை மறுதலிக்கும் நிலைக்குள் வரவேண்டும். சபை கோட்பாடுகளைப் பற்றிக்கொண்டு கிறிஸ்தவர்களும் சபைக்கு விசுவாசிகளாக மாறவேண்டும். சபைகளுக்கு வலது புறத்தில் குடியமர்ந்து சபைகளின் விசுவாசிகளாய்க் கிறிஸ்தவர்கள் மாறவேண்டும். இந்த நிகழ்வினைத்தான் வேதம் "மிருகம்" என்று சாட்சியிடுகின்றது
ஏதேன் உருவாகக் கட்டளையிட்ட கர்த்தரை மறந்து, ஏதேனுக்குக் கிழக்கே அமர்ந்த காயீன்போன்று, நிறைவேறிய சபைகளின் பிரமாணங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, சபைகளுக்கு வலப்புறத்தில் சபை விசுவாசிகளான கிறிஸ்தவர்களும் அமர்ந்திருக்கின்றார்கள். சபைகளைக் குறித்து மேன்மைபாராட்டுபவன் காயீன். கர்த்தரைக் குறித்துச் சாட்சியிடுபவன் ஆபேல். அவன் மாமிசத்தின்படியான போராட்டங்களைச் சந்தித்தாலும், அவனது உள்ளான ஆத்துமா ஜீவனுக்குரியதாய் கர்த்தரது இராஜ்ஜியத்தில் பிரவேசித்தது.
இன்றைய சபைகள், சபையினைக் கட்ட அனுமதித்தவரை மறந்து, சபைக்கு விவாசிகளைத் தேடி ஓடுகின்றது. யூதர்கள் அன்று ஆசாரியர்களுக்கு விசுவாசிகளாக இருந்தார்கள்; எருசலேமிற்கு விசுவாசிகளாக இருந்தார்கள்; எருசலேமினைக் கட்டக் கட்டளையிட்ட கர்த்தருடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியாமல் கர்த்தரை மறுதலித்தார்கள். அதனால்தான், கிருபை புறஜாதிகளிடமாய்த் திரும்பியது. அன்றைய யூதர்கள் தேவாலயத்தினை நம்பினார்கள்; தேவாலயத்தில் இருந்த ஆசாரியர்களை நம்பினார்கள்; ஆனால், தேவாலயத்தினைக் கட்டக் கட்டளையிட்டவரை மறந்தார்கள். தாவீதை நினைத்தார்கள்; ஆபிரகாமை நினைத்தார்கள்; ஆனால், அவர்களுடைய தேவனைத் தேடவில்லை. அவர்களுடைய தேவனாகிய கர்த்தரை அறியாததினால் அவரை உத்தமமாய்ப் பற்றிக்கொண்டிருக்கவில்லை.
இன்று காயீனுடைய வம்சத்தார் நிறைவேறிய பிரமாணங்களைக் கொண்ட சபைகளை நாடி ஓடுகின்றார்கள். ஆபேல் சபையோடு இணைக்கப்பட்டவன் அல்ல. காரணம், கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில் சபைக்காலங்கள் நிறைவுபெற்றதால், அந்த சபைகளுக்குள்ளாகக் கர்த்தர் இல்லை.
இயேசுகிறிஸ்து அன்று எருசலேமில் பிறக்கவில்லை. யூதேயாவில் இருந்த பெத்லகேமில் பிறந்தார். கடைசி ஏற்பாட்டினில் வார்த்தை சபையில் பிறக்காது. காரணம், சபைகளுக்குள்ளாகக் கர்த்தர் இல்லை.
இன்று சபைகள் ஞானஸ்நானம் என்ற முறைமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, அதனைக் கட்டளையிட்ட கர்த்தரை அறியாதிருக்கின்றது. 7 சபைக்காலங்களிலும் இந்த முறைமை கர்த்தரின் பிரமாணமாக இருந்தது. அன்று சபையில் கர்த்தர் இருந்தார். அப்போது கிறிஸ்து சபையின் தலையாக இருந்தார். அதனால் சபை விசுவாசிகள் ஞானஸ்நானம் பெறவேண்டும் என்பது பிரமாணமாய் இருந்தது. அன்று ஞானஸ்நானம் என்பது மகிமையாயும், ஞானஸ்நானம் பெறுவது மேன்மையாயும் இருந்தது. இந்த மேன்மைதான் ஜீவன். இந்த ஜீவனைக் கொடுத்தது வலதுபுறம்.
சபைக்காலங்களில் சபைகளுக்குக் கர்த்தர் தலையாய் இருந்தார். அப்போது சபைகளுக்குக் கர்த்தர் கட்டளையிட்ட பிரமாணம் ஞானஸ்நானமாகும். அந்தக் காலத்திற்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட சபையில் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் மகிமைக்குரியவர்களாக இருந்தார்கள்; மகிமைக்குரியவர்கள் மேன்மையினைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். அந்த மேன்மை ஜீவன். அது நித்திய ஜீவன். அது வலதுபுறத்திற்குரியது.
இன்றைய சபைகள் கர்த்தரை மறுதலித்து ஞானஸ்நானம் என்ற முறைமையினை மாத்திரம் பற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது. ஞானஸ்நானத்திற்கு வலதுபுறமாக சபை விசுவாசிகள் வந்துவிட்டார்கள். ஞானஸ்நானம் ஏதேனாக மாறிவிட்டது. ஏதேனுக்கு வலதுபுறம் குடியிருந்தவன் காயீன். ஞானஸ்நானம் என்ற அடையாளம் கர்த்தரால் இன்று தடை செய்யப்பட்ட பிரமாணமாகும்.
கிறிஸ்துவின் வலப்புறம் மேன்மைக்குரிய ஸ்தலமாகும். கிறிஸ்துவின் மகிமைக்குள்ளாக இருந்தவரையிலும் சபைகள் மேன்மையாய் இருந்தது. கிறிஸ்துவின் மகிமை இழந்தபின் சபைகளில் மேன்மை இல்லை. கிறிஸ்தவர்கள் இன்று கிறிஸ்துவை நாடி ஓடுகின்றார்களா? அல்லது சபையினை நாடி ஓடுகின்றார்களா? சபையினை நாடி ஓடுபவர்கள் காயீனின் வம்சத்தார்கள். அவர்கள் பொல்லாங்கனால் உருவானவர்கள்; அவர்கள் இடப்புறத்து மந்தையின் ஆடுகள். கிறிஸ்துவின் பின் செல்பவர்கள், கிறிஸ்துவின் மகிமை இழந்து இருக்கின்ற சபை என்ற வேசியோடு இணைந்திருக்கமாட்டார்கள்; பாபிலோன் என்ற இந்த வேசியோடு ஜீவனுக்குரியவர்கள் இணைந்திருக்க மாட்டார்கள். காரணம், அவள் (அந்த வேசி) மணவாளனுக்கு எதிராகத் துரோகமான கிரியைகளைச் செய்து கொண்டிருக்கின்றாள்.
ஆபிரகாம் கர்த்தரின் வலதுபுறத்தில் இருந்தார். இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டபோது, ஆபிரகாமின் மதிப்பிற்குரிய கர்த்தரை இஸ்ரவேலர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. நாங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள்; நாங்கள் யாருக்கும் அடிமைகள் அல்ல என்று மாமிசத்திற்குரிய சிந்தையோடு இருந்தார்கள். இன்றைய கிறிஸ்தவர்களின் சிந்தையும் அதுபோன்ற ஒரு நிலையில்தான் காணப்படுகின்றது.
இன்றையக் கிறிஸ்தவர்கள், நாங்கள் Seventh Day Adventist என்றும், நாங்கள் பெந்தேகோஸ்தே இயக்கத்தார் என்றும், நாங்கள் "நாமத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் சபையினைச் சார்ந்தவர்கள்" என்றும், அல்லது ஏதோ ஒரு சபைப் பிரிவினைச் சார்ந்தவர்கள் என்றும் அறிக்கையிட்டு, நாங்கள் யாருக்கும் அடிமைகள் அல்ல என்று சாட்சியிடுகின்றார்கள். ஆனால் வார்த்தை சாட்சியிடுகின்றது, அவர்கள் தங்களின் சபைகளுக்குள் கிரியை செய்யும் ஆவிகளுக்கு அடிமைகளாயிருக்கின்றார்கள் என்று. இன்றைய சபைகள் யாவும் முழுவதுமாக வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரத்திற்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளது.
கர்த்தரின் மந்தையின் ஆடு அவளது வேசித்தனத்திற்கு உடன்படாது. வலப்புறத்து மந்தை வார்த்தையினைக் குறித்து மேன்மைபாராட்டும். அது ஜீவனுக்குரியவரின் வலப்புறத்தில் இருக்கின்றது. அது வானத்தையும் பூமியையும் உருவாக்கியவருடைய வலப்புறத்தில் இருக்கின்றது.
விசுவாசம் என்பது கர்த்தர் அருளுகின்ற மகத்துவமுள்ள பெரிய கிருபை. அந்தக் கிருபையினைப் பெற்றவர்களைத் தவிர மற்றவர்களால் வார்த்தையினை விசுவாசிக்க இயலாது. கர்த்தரின் வலப்புறத்து மந்தை அத்தகைய கிருபையினைப் பெற்ற ஜனமாகும். கர்த்தரின் மந்தையின் ஆடுகளை வேறுபிரிக்க அனுப்பப்படுவது வார்த்தை. வார்த்தை என்ற கர்த்தரின் நாமத்தினை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள்.
ஜீவனுக்குள்ளாக மேன்மைபாராட்ட கர்த்தர்தாமே உங்களுக்கு அனுக்கிரகம் செய்வாராக!
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!