In Luke 20:34-36 it is said like this:
"And Jesus answering said unto them, The children of this world marry, and are given in marriage:
But they which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, neither marry, nor are given in marriage:
Neither can they die any more: for they are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.”
The Lord has witnessed, “They who shall be accounted worthy to obtain that world and the resurrection from the dead, neither marry nor are given in marriage”. They are equal to the angels. Marrying and giving in marriage are things related to flesh. Because, any good deeds of flesh shall never take a soul into the kingdom of heaven. We read in the Bible that flesh and blood cannot inherit the Kingdom of God. Marrying and giving in marriage are things related to flesh. To go into the other world namely Eternal Life, we need a deed nobler and higher than the deeds of flesh. Only when there is a thing higher than the things of the flesh, one can enter into the other world to come, called the Eternal Life. Otherwise, one cannot enter into the other world to come called the Eternal Life.
We should be seen as people who have the characteristics as witnessed by the Word to enter into the other world to come called Eternal Life. The Bible witnesses that for they are equal unto the angels, and are the children of God, being the children of the resurrection.
About two things are mentioned here:
It has been categorised into two groups as angels and children of God. Who are the angels? Who are the children of God?
There is a visible thing to the children of God. The Lord has commanded a visible grace more in the things of His children than in those of them. Grace has not been commanded to the angels. Grace has been given to the children.
Children of God are they who are going to inherit the next world, namely, the Eternal Life. Sons of God are they who have souls.
The angels have an image. But they do not have fleshy body. They have spiritual body. The sons have fleshy body. The angels have organs such as eye, ear, hand and legs. But they are not in flesh. Reason, they do not have fleshy body.
The angels are categorised into two groups:
The angels have no fleshy body. The angels do not die on their own. Death given to them is their condemnation. The angels, like them, who are in flesh, after being born, and after passing of certain years, do not reach the state of death. All the created things will be destroyed one day. But an angel does not have such a kind of death. Instead of death, condemnation, called the destruction has been commanded to him. ‘Condemnation' means ‘destruction'. They will be destroyed. They do not have self-death.
Among the angels, those who obey the Lord's dominion and fulfil His will are entitled to Life. It was the Lord who created all the angels. Among them, they who oppose the dominion of the Lord are ordained for condemnation. They will be thrown into the sea of fire burning with brimstone and put into death.
In Rev. 20:10, 14, it is said like this:
"And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night forever and ever.
And death and hell were cast into the lake of fire. This is the second death.”
They shall be tormented day and night forever and ever in the lake of fire burning with brimstone. This is second death. The Bible says that this destruction is second death. The angels do not have self-death like human beings. Among them, only they, who are fixed for condemnation will be destroyed. That is, the angels who have done the deeds for punishment will be destroyed.
WHAT ARE THE DUTIES OF THE ANGELS?
In Hebrews 1: 13, 14, it is said like this:
"But to which of the angels said he at any time, Sit on my right hand, until I make thine enemies thy footstool?
Are they not all ministering spirits, sent forth to minister for them who shall be heirs of salvation?”
Angels are the ministering spirits. They are sent forth to minister for them who shall be the heirs of salvation. The children of God and the sons of God are going to be the heirs of salvation. The angels are the ministers to the sons of God. They minister to them who are ordained for eternal life in the dominion of the Lord.
The angels who were created in the Godhead become perfect in the dominion of the Lord.
The angels, who have done the works of creation in the Godhead, are ministering to the children of the Lord in the dominion of the Lord. They minister to them who are ordained for the dominion of the Lord.
Those, who are created by the dominion of the Lord, have the inner man called the soul. They who have souls are the children of God. They are the sons of God. The angels who are created in the Godhead must be perfected in the dominion of the Lord. No angel can become perfect without fulfilling his deeds in the dominion of the Lord.
Angels are divided into two categories:
One category is - the angels who are ordained for Life.
Another category is - the angels who are ordained for death.
They are differentiated by their works. They are sent into the dominion of the Lord in order that their deeds may be determined. The works of the angels are perfected in the dominion of the Lord. All the angels are sent into the dominion of the Lord in order that they may be perfected.
Among the angels, the most important are Michael and Gabriel.
MICHAEL ANGEL is one who leads the battle of the Lord. He stands in the forefront of the battle of the dominion of the Lord.
GABRIEL ANGEL is one who carries the Word which the Lord commends to them who belong to the dominion of the Lord.
All the angels are created by God. An examination is conducted in the dominion of the Lord in order to know who passes the test among them. The Bible says, “Know ye not that we shall judge angels?” (1 Corin.6:3). How shall we judge? We will judge among the people who have souls created in the dominion of the Lord, by the works which the angels fulfil. The serpent which gave a froward word to Adam was put into curse in the dominion of the Lord.
The dominion of the Lord is a field of examination even for angels. The one who got into condemnation at the very first time in the dominion of the Lord was the serpent, the devil, satan, old serpent and the dragon called Lucifer. The very first place where the dominion of the Lord began was the Garden of Eden. Before that, there were no tests for angels. All the angels were created by God, even before the foundation of the World. They are also pre-destinated before the foundation of the World, for life as well as for death. Thus, those angels, who were pre-destined before the foundation of the World, must be perfected in their deeds. They are sent into the dominion of the Lord, in order to become perfect in their works.
There are no special commands and laws for the Godhead. Commands and Laws are commanded only in the dominion of the Lord. Even the angels are also judged by the laws in the dominion of the Lord. Without getting into the dominion of the Lord, even the angel is not judged.
The angels are divided into two categories:
That day, it was Lucifer who was sent within the dominion of the Lord, into the Garden of Eden. There, his works were against the works of the dominion of the Lord. He did not tell lie against the Godhead.
God said in the Godhead “Let it be made there”. The angels fulfilled the deeds commanded according to the Word. All were created. Lucifer, who was anointed to guard in the Godhead, had done the deeds commanded to him in the Godhead. But he gave a teaching which was against the Word of the Lord in the dominion of the Lord.
The last deed in the Godhead is destruction. That which was created will be destroyed by the creator. That which was created by the Godhead will be destroyed by the Godhead. The angels will fulfil God's command “Let it be destroyed”, and destroy all the created things. In the Godhead, there are three attributes of deeds -creation, protection and destruction. To fulfil them, are the duties of the angels, who are the ministering spirits.
The devil did not stand against the Godhead. He did not teach against the Godhead. “In the day you eat, you shall surely die, was the Word of the dominion of the Lord. Neither does the angel nor does the soul die. According to the creation of the dominion of the Lord, no created soul will have a self death. Therefore the devil said, “In the day you eat, you shall not die”. But the law given in the dominion of the Lord was, “In the day you eat, you shall surely die”.
The serpent did not transgress the Godhead. It transgressed the dominion of the Lord. On transgressing the Godhead, there is immediate destruction. But in the dominion of the Lord, there is punishment only in the time of judgement. Only after the death of the flesh, the condemnation (punishment) will be given. That is second death.
The serpent did not transgress the Godhead. It transgressed the dominion of the Lord. The angels who transgressed the Word, like the serpent, were thrown into second heaven. Condemnation (punishment) was given to the dragon and his angels at once. It will be fulfilled in the lake of fire filled with brimstone. At first it was the angel who was put into condemnation by the dominion of the Lord was the serpent. The first fallen angel is the serpent. The dragon and his angels will be thrown into the lake of fire. There they will be destroyed. It is “Michael the prince of people” who will fight against the dragon. The angels who stand with the angel Michael are entitled to life. Those who co-join with the dragon and do the works are condemned for punishment.
The dragon did not do any work against the Godhead. It taught against the dominion of the Lord. Whatever sin one does will be forgiven to him; but the sin done against the Holy Spirit will not be forgiven. The sin against the dominion of the Lord is not forgiven. The punishment for this sin is second-death. According to the domain of the Lord, the 12th day is the day of condemnation of second death. The condemned ones will be thrown into the lake of fire burning with brimstone. As soon as they are thrown there, they will not be burnt and destroyed. There, they will be put into condemnation slowly and slowly and then will be destroyed. Condemnation will be meted out in the lake of fire to the serpent which transgressed the Word and the cast-out unclean spirits who did the works according to his counsel.
Michael and his angels will fight against the cast-out spirits, the dragon and his angels.
Before they were sent into the Garden of Eden, that is, until the beginning of the dominion of the Lord, the angels were not meted with the judgement of death. Therefore, the serpent said to Adam, “You shall not die; you will be like an angel”. The dominion of the Lord began in Eden. Only after coming into the dominion of the Lord, the works of Satan were revealed as froward. It turned out to be an act of condemnation.
In Rev. 12: 9, it is said like this:
"And the great dragon was cast out, that old serpent, called the Devil, and Satan, which deceiveth the whole world: he was cast out into the earth, and his angels were cast out with him.”
Condemnation was meted out to the dragon, as it had deceived the whole world. In the Garden of Eden, he made Adam and Eve transgress the law pertaining to life and deceived them. Today, he has changed himself into a dragon and is deceiving the Christians all over the world. Today, the garden of the Lord has permeated all over the world. The whole earth is changing into Sodom and Gomorrah. The garden of the heathens has changed into a Sodom.
Today, the nation which has got a soul, namely, grace has spread the world over and split. Hence, Satan has started deceiving the whole world. He, who deceived Adam in Eden that day, is deceiving today the Christians all over the world. Just as how he beguiled Eve so too the children of Last Adam are being beguiled today. He is deceiving the children of God who have souls. Already punishment has been meted out to such dishonest deeds of Satan. Even though the dragon confesses, “Lord, I have now changed, I will leave my deeds and change into a new life; hereafter I will support the dominion of the Lord; I will be helpful to the angel Michael”, there is no forgiveness for him. There is no pardon for the angels. Reason, grace has not been commanded to them.
But the Lord has commanded grace to the children. Grace and mercies not shown to the angels are given to His children. The children have fleshy bodies that have souls. Lucifer is doing his works as a serpent, a devil, as Satan and as a dragon. He can do only such deeds. As he transgressed the dominion of the Lord, he must be put into condemnation and destroyed.
Imagine that the court has given a sentence of death to the prisoner. When the bases of his evidences are seen, it is confirmed that he shall be put into a sentence of death by hanging. The lower court has meted out death sentence to him. Later, he appeals a petition to High court. There also death is confirmed; after that, he appeals a petition to Supreme Court. There too death sentence is confirmed. Even after that he gives a petition of mercy to the President. That petition is also rejected. Death sentence is confirmed. In the mean while 15 or 20 years will roll on. Now he has lived 15 or 20 years in addition. He is only a prisoner. He is fixed for punishment. Yet the judgement is delayed in every stage. Punishment for the devil has been a confirmed thing. But it will be fulfilled in the time of the fulfilment of punishment.
Angels are not given forgiveness. Even though they repent for their deeds and wept bitterly, they will never get forgiveness. There is no mercy in the Godhead. In the dominion of the Lord, mercy has been commanded to only to the souls. Forgiveness has been commanded. If that sin is not unto death, it will be forgiven to them (1John 5:16). Satan, who is deceiving the whole world, must become consummate in his deeds from Adam the first man to the last soul until then he must be working as a beguiler.
In Jude 6, it is said like this:
"And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.”
“The devil did not keep his first estate”. Before he came into the dominion of the Lord, he was with honour. When he was with that honour, he was fearing only God. But after he had lost his first estate, he was not only afraid of God but also was afraid of Michael and the angels who were with Michael. Reason, he did not keep his first estate. What was his first estate?
In Genesis 4:7, it is said like this:
"If thou doest well, shalt thou not be accepted? and if thou doest not well, sin lieth at the door. And unto thee shall be his desire, and thou shalt rule over him.”
To do good is an honour. What kind of good should we do? We should do good to the one who is in the dominion of the Lord. The devil did evil to the one who was credited with the dominion of the Lord and put him into death. Therefore, he had lost his first estate.
In Hebrews 11:4, it is said like this:
"By faith Abel offered unto God a more excellent sacrifice than Cain, by which he obtained witness that he was righteous, God testifying of his gifts: and by it he being dead yet speaketh.”
The serpent lost his first estate as he had taken the offerings of the Lord for himself.
1) Since he did not do good, and
2) Since he had taken the offerings of the Lord for himself, the devil lost his first estate.
Satan is doing such kinds of deeds even today. Today, he is accepting the sacrifices offered by Babylon and the daughters of Babylon. But the Christian believers, who do not know these, have a mistaken belief that these sacrifices are accepted by the Lord.
In Ezekiel 28:12, 13, it is said like this:
"Son of man, take up a lamentation upon the king of Tyrus, and say unto him, Thus saith the Lord GOD; Thou sealest up the sum, full of wisdom, and perfect in beauty.
Thou hast been in Eden the garden of God; every precious stone was thy covering, the sardius, topaz, and the diamond, the beryl, the onyx, and the jasper, the sapphire, the emerald, and the carbuncle, and gold: the workmanship of thy tabrets and of thy pipes was prepared in thee in the day that thou wast created.”
The devil was glorious in the garden of the Lord. When a king gives a command, he gives his seal of signet ring. The symbol on the signet ring will be placed on the command. Before he had lost his honour (the first estate) he had such kind of glory. After that, by transgression he had lost his first estate (honour).
The angel said to Mary, “Hail, thou that art highly favoured”.
What were said by the angel Gabriel were the words told by the Lord (Luke 1:28). The authorized words of the Lord are mentioned as “”SIGNET RING”.
‘SIGNET RING' is an equivalent one to the King. Three angels were like ‘Signet ring'.
Among these three, Lucifer fell down from his glory. In the dominion of the Lord, the dragon is even now fulfilling his deeds. Therefore, the punishment is not given to it immediately. The dominion of the Lord is the field of examination. Until the fulfilment of the dominion of the Lord, this earth will be a field of examination. In this field of examination, the dragon is working as a tempter.
When he was in his first estate (honour), he was the ‘signet ring' in the garden of the Lord.
In Ezekiel 28:13-15, it is said like this:
"Thou hast been in Eden the garden of God; every precious stone was thy covering, the sardius, topaz, and the diamond, the beryl, the onyx, and the jasper, the sapphire, the emerald, and the carbuncle, and gold: the workmanship of thy tabrets and of thy pipes was prepared in thee in the day that thou wast created.
Thou art the anointed cherub that covereth; and I have set thee so: thou wast upon the holy mountain of God; thou hast walked up and down in the midst of the stones of fire.
Thou wast perfect in thy ways from the day that thou wast created, till iniquity was found in thee.”
In the midst of the stones of fire he walked up and down. He was the one who had glory and honour. Because of transgression, he was thrown out of that honour. This earth is a cursed place. The dragon and his cast-out angels will be thrown down on this earth after the secret coming.
In 2 Peter 2:4, it is said like this:
"For if God spared not the angels that sinned, but cast them down to hell, and delivered them into chains of darkness, to be reserved unto judgment;”
It was serpent who committed sin. He did works against the dominion of the Lord. We read in the Bible, “The fool says, There is no God”. The devil does not confess “there is no God”. He too confesses that there is God. But, as he transgressed the commandments of the dominion of the Lord and committed a sin, he is tied in the chains of darkness. The Lord has tied him with the chains of darkness. Only darkness is the chain tied to him. He cannot get across that darkness and go above. Reason, he committed sins.
It is a sin to transgress the law commanded in the dominion of the Lord for the men who has a soul. So many commandments like these are given in the law, “Thou shall not kill. Thou shall not steal. Thou shall not covet anything that is thy neighbour's. Thou shalt not take the name of the Lord thy God in vain”. To transgress the law is a sin. This is a law commanded to the Israelites.
In the days when Jesus Christ was revealed in flesh, walking merely according to what is said in the law was not a holy thing. The Lord has witnessed about the Jews who acted according to the law, “Ye shall die in your sins” (John 8: 24). They answered, “We are doing the deeds according to the law. Then how can you say, “Ye shall die in your sins”.
Jesus Christ replied, “If ye do not believe that I am he, ye shall die in your sins”. That they did not believe that he was the Messiah was a sin to them, that day.
To the souls created in the dominion of the Lord, in every season (time) a thing was commanded as a sin. In the days of Adam, eating the fruit of the Tree of Knowledge of Good and Evil was a sin. Excepting that, if any one does whatever deed, it was not a sin unto death that day. In the days of Enoch, walking not with the Lord was a sin. In the days of Noah, not entering into the ark was a sin. In the days of Moses, not obeying the law (commandments) was a sin. In the days of Jesus Christ, the law had already been fulfilled. Therefore, not believing that Jesus was the Lord was a sin that day. In the days of the apostles, not confessing that Jesus was the Messiah was a sin. In the days of the seven churches, transgressing what all the deeds were spoken as righteous, were considered a sin.
Such a kind of justice was not commanded to the angels. The laws or the statutes meant for the angels were not amended from time to time. It was not differentiated that in the garden of Eden it was a sin because you said this; in the days of Enoch, it was a sin because you walked like this; in the days of Noah, it was a sin because you did like this. From time to time laws were not changed for the angels.
The devil is the deceiver. The deceiving works, begun in the Garden of Eden, must be fulfilled till the end. The unique sin in the works of the devil is deceiving.
In John 8: 44, it is said like this:
"Ye are of your father the devil, and the lusts of your father ye will do. He was a murderer from the beginning, and abode not in the truth, because there is no truth in him. When he speaketh a lie, he speaketh of his own: for he is a liar, and the father of it.”
Because there is no truth in the devil, he does not abide in truth. When Adam was placed in the garden of Eden, that he should not eat the fruit of the Tree of Knowledge of Good and Evil was the truth. The devil did not do any other deed. When the command that you should not eat the fruit of the knowledge of good and evil was given, he said, “You eat”. When the command that you should enter into the ark was given, the devil said, “You should not enter”. When the command that Jesus Christ was the Lord was given the devil hardened the hearts of the Israelites that they should not confess it. The devil was casting out them who were confessing that Jesus was the Lord, from the temple (synagogue). By remaining in the temple of God, he was doing the deeds against the Lord.
After the fulfilment of the times of the seven churches, and in this time of beautification of the bride, he is seated in the churches (temple) like God. He takes his seat in the temple of God and proclaims himself to be God (2 Thess. 2: 3, 4). God, who is the God of Abraham, the God of Isaac, the God of Jacob is not in the church tabernacles today. The devil is seated there like God. By what reasons those natural branches were cut off that day, in that same state, the deeds of the grafted branch of the wild olive tree, called the heathens, are there.
It is the devil who speaks the gospel against the truth. He said to Eve, “In the day, you eat the fruit of the Tree of Knowledge of good and evil you shall not die”. After Eve ate that fruit, did she die? No, she did not. She gave this to her husband too. He brought his teaching combined with flesh. The serpent is doing the same teaching even in the Last Testament. Even after the Holy Spirit has gone out of the churches, the devil teaches the spiritual things connecting with flesh. This is sin. This sin which the devil induces is a sin against the truth.
The angels who do good works in the dominion of the Lord are entitled for life. Without doing good works in the dominion of the Lord, those who do evil deeds against truth are entitled to condemnation. They are ordained for death. They are unclean spirits cast out from the dominion of the Lord. They are not cast out from the Godhead. The angel who was created in the Godhead gets across the dominion of the Lord and is perfected. Good deeds lead to life whereas evil deeds lead to death. The cast out spirits which did evil are subjected to condemnation and are finally thrown into the lake of fire burning with brimstone and will be destroyed.
All the angels do have life. According to their deeds their sentence for eternal life is decided. By their deeds, they will be decided whether they have passed or they have failed. The angels who stood against the dominion of the Lord are sentenced to death and the angels who obeyed the dominion of the Lord are entitled to life.
According to the deeds done in the body, reward for the souls is commanded in the Kingdom of heaven.
According to their deeds, the angels are not given the reward in heaven. Among the angels, those who did good works are sentenced for life and those who did evil works are sentenced for condemnation. Grace has not been commanded to the angels. Grace has been commanded only to the souls. This grace is known as forgiveness of sins.
Angels were created before the foundation of the World. They are sent into the dominion of the Lord for the sentence. Destruction is punishment given to the angels who are sentenced for condemnation. The Bible says it is death. This punishment is given in the dominion of the Lord. Likewise, all things are related to the souls also.
Only after Adam was created the dominion of the Lord began on this earth. Only in the dominion of the Lord, angels and souls are sentenced. If their deeds in the dominion of the Lord are wicked deeds and deeds standing against the truth, they will be put into death. This punishment will be meted out by throwing them into the lake of fire burning with brimstone.
Angels, who are ordained for Eternal Life, are also created before the foundation of the World. As they overcame in the dominion of the Lord, they got Eternal Life.
As they who are entitled for death are predestined before the foundation of the world, they who are entitled for Eternal Life are also predestined before the foundation of the World. Angels were created before the foundation of the world. They come into the dominion of the Lord. Those people who witness for truth will pass. Those people who stand against truth will be put into condemnation.
The state of angels has also been commanded to the children of God. The angels do not have self-death. The children of God who have souls also do not have self-death. The souls who are condemned must be destroyed. The Bible witnesses that, that destruction is called death.
The angels who are condemned and the souls who are condemned will be cast into the lake of fire burning with brimstone and destroyed. The Bible says that this is second death (Rev 20: 14, 15).
For the children of God, who are condemned, two kinds of death are sentenced. One is in flesh; the other one is spiritual death, that is, death of soul.
In Malachi 2:15, it is said like this:
"And did not he make one? Yet had he the residue of the spirit. And wherefore one? That he might seek a godly seed. Therefore take heed to your spirit, and let none deal treacherously against the wife of his youth.”
Adam the fleshy body was created in order to make a godly seed. The Bible says that the people who have souls are the children of God. The Bible witnesses that those people, who inherit the other world, namely, the Eternal Life will be like angels. Just as the angels have spiritual bodies, the souls too have spiritual bodies. The fleshy body is needed to create the soul, namely, the spiritual bodies.
The people of Israel who were brought out from the slavery of Egypt did the works against the Lord. Moses was before them. Aaron was going after them. Miriam was singing songs. Following it the Israelites were walking. They got a lot of spoils. They were going with joy saying that they had taken them all from the Egyptians. But when they looked back, the armies of Pharaoh were coming behind them. Immediately they said to Moses. “Alas, we would have eaten well” in Egypt. Have you taken us away from Egypt to be killed in the wilderness? This side there was sea. That side the armies of Pharaoh were coming. Therefore, there was murmur. When they were in lack of fleshy needs in the wilderness, they murmured to Moses, “Have you taken us away from Egypt to destroy us in the wilderness?” The Lord who had called them was one who never told lies. He called them in order to save. Moses lifted up his rod and stretched out his hand over the sea. The Lord sent the whirlwind. The sea was divided into two. They walked. After some time they did not get drinking water. They murmured, “Why have you brought us from Egypt. If we had been there in Egypt we would have drunk good water. Thus they murmured several times. Therefore the Lord said to Moses, “I will consume these people in the wilderness. Because of Abraham I brought these people. Because, within them there is adoption. They are children of God. Within them, they have souls. Only for that, I have made all these efforts. But these people are always murmuring. Therefore I will kill all of them here. Just as people were created from Adam, Moses, I will create a seed through you”.
Then Moses stood in the breach before him. Moses said, “O, Lord, if you consume them in the wilderness, the Egyptians will say that you have slayed them, because you are not able to take them to the land you had promised”. What a wisdom Moses had! Therefore the plague was stopped. Their journey resumed. The Lord said, “Whatever deeds I performed for these Israelites, these Israelites remain unchanged in their deeds. Not only was it that day. What happened to the things of the prophets, who had said that they would go to Nebuchadnezzar as captives? They threw Jeremiah who said, “You will be taken as captives,” into a deep pit. They put him in a prison in the court of the guard and called him a traitor. Even when he was there, he kept saying, “You go to Babylon as captives”.
The Israelites were rebellious and did their works (deeds) against the Lord. For such people the Lord took a lot of efforts. Reason, they were children of God. Within those children of God, there was soul namely, an immortal man. From only their fleshy bodies, the soul namely the inner man must be born. This is the Old Testament. After the death of the fleshy body the soul which is inside the body will be delivered. Only after that, it will activate on its own. Before that, the soul must be perfected. A time has been commanded for its perfection.
The Israelites boasted of their fleshy bodies. The soul namely a happening left them and turned towards the gang of dogs who are the heathens. Now they, who put their faith on the name of Jesus Christ, are the children of God. It has been commanded that the soul namely the spiritual body should be formed within those God's children. We, the heathens are the people who were standing in the street. To this people, the soul, namely, the spiritual body is given by grace. That grace was given through the Lord Jesus Christ. This is the New Testament.
The Christians who were heathens in the past and who have got grace now have become more wicked by their deeds than the descendants of Adam who had got the soul namely grace. And after that is the Last Testament. In the time of Last Testament, the Lord has commanded to take His own. After they will be taken in the secret coming, the remaining people who have souls living on this earth will be delivered to the sentence of condemnation. The Lord has more love for the children who have souls than for the angels. The angels have only one law. There is no amendment in the law of the angels.
Without considering the inability of the children but considering their life, the Lord makes an amendment in His law. The Law is made easy. The Lord loves the man who has a soul, whatever wrong he does. The Israelites went after the idols. They built high places within the temple of Jerusalem. They made groves of images. But yet the Lord loved them. O, Israel, you shall not be forgotten of me.
Today, what are the Americans doing? They import into their country idols from all the countries, and form groves of images. That day, they went to other countries to preach the gospel. But now, other religionists go there to preach their religion. That day they cut off the tuft of hair of our ancestors. Today, they have put the tuft of hair and move about. What is the reason? Frowardness, Rebelliousness. Even though they are stubborn, the Lord loves the Americans more than other nations. Reason, they are the children of God.
In Jude 14, 15, it is said like this:
"And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of his saints,
To execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him."
It is said in the Bible that the Lord comes with His saints. He will come with His saints to take His people. Who are these saints? The saints are His people who inherit the eternal life.
The angels must do their ministerial work to the saints. Hence, Paul the apostle says that they are the ministerial spirits to those who are going to inherit the salvation.
We, who are in fleshy body, are the heirs. As we have the living soul in the fleshy body, we are heirs. These heirs, today, stand with their hands tied, before the pastors who have the cast out spirits in them. The one who has an inner man in him must know about him, who he is. That day, Paul said to the Jews who did not know “the zeal you have got with you is not the zeal of understanding”.
God chose Adam, the fleshy body in order to create a Godly seed. The saints are the righteous. The righteous are the Godly descendants. Among the sons of God, there are two kinds of nations (people). The righteous are in one side. The ungodly are on the other side. The ungodly is ordained for death.
The difference between the angels and the sons of God is that the sons of God are the children of God. They are independent. Whether they are meant for condemnation or for life, as long as they are in fleshy body, they will have honour of soul. But the angels are not like that. When the angels are in their spiritual bodies, they will be judged whether they are meant for life or for condemnation. They know these also. But the sons of God are not like that. As long as they are in the fleshy bodies, those who are ordained for life confesses that they are meant for life and those who are ordained for condemnation also confess that they are meant for life. No physical body shall die at once it commits a sin. If it happens so, no one will live on this earth. The word (Bible) says that there is no one who has not done a sin.
In 2 Peter 2: 8-10, it is said like this:
"(For that righteous man dwelling among them, in seeing and hearing, vexed his righteous soul from day to day with their unlawful deeds;)
The Lord knoweth how to deliver the godly out of temptations, and to reserve the unjust unto the day of judgment to be punished:
But chiefly them that walk after the flesh in the lust of uncleanness, and despise government. Presumptuous are they, selfwilled, they are not afraid to speak evil of dignities."
When the soul walks after the flesh in the lust of uncleanness, sin comes there. The soul must walk according to the spiritual law. Because the father of the soul is a spiritual person. Doing the works of the flesh without the spiritual mind is that the soul is meant for condemnation. These kinds of fleshy teachings are the teachings of the serpent. He has been doing the very same thing since the days of Adam.
In 2 Peter 2: 13, it is said like this:
"And shall receive the reward of unrighteousness, as they that count it pleasure to riot in the day time. Spots they are and blemishes, sporting themselves with their own deceivings while they feast with you;"
Esau counted it a pleasure to live in revelry. On this earth, when we compare the duration of our life time in this flesh to the duration of the time of Eternal life, it is short span of time. In the days of everlasting life, the time of living of our soul in the flesh is just like the time of twinkling of an eye. Esau is one who thinks that the glory of this flesh is enough. But Jacob is the chosen person.
The children of God are divided into two categories:
To form a soul called a spiritual body, a fleshy body is needed. After the fleshy body is grown, the soul called, the inner man is formed. The soul namely, the inner man, had already been planned before the foundation of the world. The works of the dominion of the Lord began after the creation of Adam. After the living breath was breathed into Adam, man became a living soul. Since then onwards, the works of the dominion of the Lord commenced on this earth. But the birth of the soul was predestined before the foundation of the world.
Even before Esau and Jacob were born, their souls had already been predestined for Life and for death. The Lord has witnessed that before the children were born, he loved one and hated another. Their physical bodies were not predestined. This predestination was made only by the souls which were to be created later. Isaac was ordained for life. Jacob and Esau were the sons of Isaac who was ordained for Life; But Jacob for life and Esau for condemnation were predestined. Both the fleshy bodies were created by the fleshy seed of one man. But the problem was in the soul namely the innerman created by the spiritual seed. Esau was predestined for death. He should do the works of death. Therefore, he sold his birth right which he had got. Esau gave away the birth right, namely the heritage Jacob received it. This heritage was the heritage commanded to inherit the kingdom of God.
The souls were created in the dominion of the Lord. But the predestination for life and for death was the schedule of God before the foundation of the world. The works or deeds of the soul, namely, the inner man must be either entitled for life or entitled for death. One who does the works entitled for life will receive the heritage. Heirship is a share in the wealth which the father has. Abraham had eight sons. Among the eight sons Abraham gave the inheritance or heritage only to one son. Isaac got that heritage of inheritance.
In John 8: 39, it is said like this:
“They answered and said unto him, Abraham is our father. Jesus saith unto them, If ye were Abraham's children, ye would do the works of Abraham."
You did not do the works of Abraham, and so the Lord said that they were not the children of Abraham. What deeds did the Lord command him to do, those deeds, Abraham did. Abraham was God's child. He was His servant. Therefore, the Lord has witnessed, “Abraham, my servant”.
We are all heathens. Until Jesus Christ was glorified, we were without God. We are all the creations of God. But we are not God's children. There are heirs only for the children of God. And heir is entitled for Life.
The works of the dominion of the Lord commenced from Adam. Adam was the first man who had a soul. From his seed, both the persons - one who is entitled for life and another who is entitled for death were divided. For us the heathens grace was given in order to become the children of God, only in the time of the New Testament. To become the children of God, we must do as commanded in John 1: 12.
In John 1: 12, it is said like this:
"But as many as received him, to them gave he power to become the sons of God, even to them that believe on his name:"
If we want to become God's children, we must put our faith on the name Jesus Christ. Those who believe the name Jesus Christ are Christians. All the Christians are God's children. These God's children are divided into two categories. They are:
Esau disdained the birth right (heritage). Jacob received the birth right (heritage). Esau is meant for death. Jacob is meant for life. The first son of Abraham is Ishmael. After that, Isaac was born. Abraham's wife, Keturah bore six sons. All these 8 sons were Abraham's children only. But the heritage (inheritance) was given only to Isaac. If we are children by flesh, we have right to the shares in the property of our father by law. This is a sentence according to flesh. But the spiritual sentence of the Lord's kingdom is the sentence of the Spirit given to the soul. All children cannot claim right in this. This law has been written like this. Abraham gave the inheritance only to his son Isaac. To others he gave goodness as good gifts of his property. These were the things already planned.
Just as how, Isaac and Ishmael in the seed of Abraham and Jacob and Esau in the seed of Isaac were divided, likewise, in all the times the people who have souls are divided. Among the children of God, they are divided as children who inherit the heritage and the children who do not inherit the heritage. Paul has witnessed that our inheritance is in heaven. One who searches for inheritance in heaven is meant for Eternal life. One who searches for inheritance on the earth is meant for death.
One who searches for the inheritance of kingdom of heaven is Jacob. One who searches for the inheritance of earth is Esau. They both are the children of God. They both had souls. Similarly, all the Christians are the children of God. Among the children of God, there is an inner man, called ‘soul'. Among others, there is no inner man called ‘soul'. Heathens are adopted children of the dominion of the Lord.
The dominion of the Lord was planned in the Godhead. The part pertaining to the works of the dominion of the Lord in the Godhead is the part pertaining to the works dividing for Eternal life. This 8th day is the time of works of the dominion of the Lord.
Adam the son of God.
In Malachi 2: 15, it is said like this:
"And did not he make one? Yet had he the residue of the spirit. And wherefore one? That he might seek a godly seed. Therefore take heed to your spirit, and let none deal treacherously against the wife of his youth."
The children of God are a Godly seed. A godly seed means the children of God. They are the physical bodies who have the souls called inner man. One who was created with the soul in the very beginning was Adam. And after that, 1. Cain, and 2. Abel were created. One of these two killed another. Thus in every time, there has been in use, two categories, one category is about one who is entitled to life and the other category is about one who is entitled to death. Abel was one who was predestined to receive the inheritance. The Lord had respect unto Abel and his offering. Might not God have respect unto the offerings of both persons? Both of them brought their offerings after they had worked hard in their flesh. Both of them are the children. Both of them are the sons of God. They both brought offerings. There the Lord had respect unto one's offering and he had no respect unto another's offering. If we see according flesh, the works of the dominion of the Lord might have been seen perverse. But, the Lord is Just. The dominion of the Lord has been commanded by the election of the Just. What all He announces as Just are considered Just; what all he announces of unjust are considered unjust.
One man argued that it was wrong that the Lord had planted the tree of the knowledge of good and evil in the Garden of Eden. They will say like that only if they are disobedient people. One who obeys the Word does not search the Word and accept it. Those people, who search, discuss, examine and then try to accept what is said are they who do not stand before the dominion of the Lord. He is the creator. He is the Just Judge. All His works are Just. If anyone says that it is unjust, it is wickedness. His works are Just, just and just only. There is no injustice in Him. His schedule is a just schedule.
All people who have souls are the sons of God. The dominion of the Lord is an examination field for electing an heir among the sons of God. The dominion of the Lord is a system of examination which is planned to give inheritance. The soul is formed in this fleshy body only for giving a sentence.
The teaching of Cain is a teaching which connects the spiritual with the flesh. The sons of God are born into the fleshy bodies. They grow in the fleshy bodies and work out their deeds. Those people who are chosen for eternal life receive the rewards for their works in heaven and those who are predestined for condemnation receive their rewards in burning hell.
The soul is created in the flesh. Does it do just deeds? Or does it do unjust deeds? These are judged when they are in the fleshy bodies. The soul which has been predestined for justice will do deeds of justice. The soul which has been predestined for condemnation will do deeds of injustice. This is known to the Father who has created. But yet this is the examination for not complaining to Him, “Dear Father, you have given him life but to me you have given death.”
Esau and Jacob are the names of souls of inner men created in fleshy bodies. In this, birth right (inheritance) was commanded to Esau. If you disdain or despise your birth right, it will go away. This is the commandment. Jacob was born second. He did not have birth right. Jacob was preparing pottage. Esau was hungry. Esau because of his fleshy hunger asked Jacob for some pottage. Jacob demanded Esau whether he would give him his birth right for the price of the pottage. Esau replied, “I am at the point to die; why should I need this birth right? You take it for yourself.” This is how he despised the birth right. Esau must despise. This is predestination.
The soul is sent into the fleshy body in order that the children may perform the works to receive the inheritance. The dominion is the examination conducted to give the inheritance. The state of the angels is not like that. The angels are ministers to us who are going to inherit salvation. The soul will be judged by the deeds of the flesh. By the deeds of spirit the soul will be discriminated to either life or death. This is the thing of the dominion of the Lord.
Only the good works of the flesh do not justify a man as entitled for Eternal life. Similarly, only the wicked works of the flesh do not justify a man as entitled for death. Fleshy deeds give the one entitled for life, the rewards in heaven on the judgement day. Only the good deeds of the spirit make a soul entitled for life. The evil works of the spirit make a soul entitled for condemnation. Faith is a good deed of the spirit. Faith is, believing the Word of the day sent from the Lord.
In Galatians 4: 7, it is said like this:
"Wherefore thou art no more a servant, but a son; and if a son, then an heir of God through Christ."
All the Christians are sons. Among these sons, they must be segregated as heirs and as unheirs. The heirs have received the command to enter into the glory of the Lord, the Lord is going to give them shares in His kingdom. Only for that, the examination is going on this earth. This earth is chosen as a field of examination.
The sons must be segregated as - whether they are heirs or they are unheirs? Is he meant for life? Or is he meant for condemnation? He must be segregated. If son, that heirship has been told by Jesus Christ. Heirship has been commanded to the son by Christ.
Christ is Son. Son is the Word given for that day. The Lord sent His Son among His children to give heirship. The Son is a word of that day. The Lord segregates the heir with the Word of the day.
Heirs are those, who accept the Word sent through the Son. The Son is the Word of that day. The heirs are those who accept the Word of that day. Those who do not accept the Word of that day are meant for death. They are meant for condemnation. This is the judgement of the dominion of the Lord.
Those who believe and obey the Word, that was fulfilled, but do not obey the Word of that day are entitled to death. The devil will not prohibit from believing the words commanded till the evening of yesterday. He will prohibit from believing the Word of that day. Reason, the Word for that day is Truth. He who stands against Truth is the devil. The devil's part in the dominion of the Lord is acting as a filter for the sons to receive the heirship. He is acting as a tempter. Only the heir should receive the heirship. The one who is unfit to receive the heirship must despise it. The part of the dragon is testing the heir in order to receive the heirship.
The predestined heir for Eternal life must inherit it. Heirship must be given to Jacob. In that case, if Jacob must get the inheritance, it should be snatched from Esau. The dragon is doing its important part of the dominion of the Lord. The unworthy man should not get the inheritance. The unworthy must be sentenced as unworthy. Worthiness is given according to predestination. The one who is allowed to tempt tries to deceive even the chosen one. Therefore, there is wrath of God against the devil. Therefore, there is condemnation for him.
One can get the heirship of Eternal Life only through the Son. The Son is the word of the day. In the times of all the seven Churches the words were given. It was the Word of the day in its own time. Did all the Christians accept that Word in its due time? Those who accepted it were the heirs. Just think of it. When the seventh Church rose up and proclaimed the name of the Lord, how many did accept it? The heir is one who believes the Word of the day and accepts it. The one who does not accept it is not an heir.
In Romans 9: 7, it is said like this:
"Neither, because they are the seed of Abraham, are they all children: but, In Isaac shall thy seed be called."
Although they are all the Children of Abraham, they do not have the shares in the heirship. Among the eight sons of Abraham, only one got the heirship, that is, Isaac.
The heir ordained for eternal life is today living in the tents of Laban. “O, Zion, you should not be a slave in the house of Laban. The Lord has got a decision for you. Hence, you leave it and come out. If he is Jacob, he will come out of the tents of Laban. Only because of Zion, Laban has been given grace. In the mean time, Jacob must come out. This is the Word of today. Jacob must realize his state. The heirs must realize his state. Only for that, Truth is sent.
The Lord Himself has witnessed that mount of Esau is the habitation of the dragon. He will be satisfied with what belongs to earth. For him a bowl of meal is enough. If he gets a blessing of this earth, it is enough that he will be satisfied. He is Esau. Living Word is not for him. He must be delivered to condemnation. Only for that gospel is preached to Esau.
The unconscious Jacob must be awakened; he must be made to realize his state. Zion is a spiritual brother. He is the son whom the Lord has predestined and has planned to take into the mount of the Lord. He must be made to realize his state.
In 1 John 3: 1, 2, it is said like this:
"Behold, what manner of love the Father hath bestowed upon us, that we should be called the sons of God: therefore the world knoweth us not, because it knew him not.
Beloved, now are we the sons of God, and it doth not yet appear what we shall be: but we know that, when he shall appear, we shall be like him; for we shall see him as he is."
As we are the sons of God, He bestows His love upon us. All the Christians are the children of the Lord.
In Heb. 2: 13, 14, it is said like this:
"And again, I will put my trust in him. And again, Behold I and the children which God hath given me.
Forasmuch then as the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same; that through death he might destroy him that had the power of death, that is, the devil;"
We all the children are partakers of flesh and blood. All the Christians who are in flesh and blood are his children. Among them there is something higher than flesh and blood. That is the soul. Only for this soul the reward according to the works is given in heaven.
In 2 Corinth. 5: 1, 10, it is said like this:
"For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens.
For we must all appear before the judgment seat of Christ; that every one may receive the things done in his body, according to that he hath done, whether it be good or bad."
We will receive the reward in heaven, according to that we do in our body whether good or bad.
All the sons of God had been planned before the foundation of the world. They come passing into the dominion of the Lord for judgement. Reason; reward for the works done in the dominion of the Lord will be given in heaven. If they do the works of justice, the reward for that is fourth heaven. If they do the works of injustice, the reward for that is condemnation. The dominion of the Lord is a happening which has been predestined to perform the spiritual works. The eighth day is the day for the works of the dominion of the Lord.
There is no destruction for the dominion of the Lord forever. Neither is there destruction for those who are ordained for eternal life.
Esau? Or Jacob? It will be revealed by their deeds whether he is Jacob or Esau? If his deeds are just, he is Jacob. The Lord has witnessed about Himself that He is the God of Abraham, the God of Isaac and the God of Jacob. He did not confess about Himself that He was the God of Esau. God did not confess about Himself that He was the God of Ishmael. God did not confess about Himself that He was the God of the children of Keturah. He has confessed about Himself only as the God of Abraham, Isaac and Jacob. He is a God to the living people.
The Lord witnesses to the dominion of the Lord. Even after the dominion of the Lord is fulfilled, there will be the Godhead on this earth. The name “Jesus Christ” will be there to the end of this earth. The name ‘Jehovah' also will not be destroyed from this earth. But the grace, namely, ‘Eternal Life' which has been commanded in the name “Jesus Christ” will be taken away from this earth. The name “Jesus Christ” will be throughout the end of this earth, as the name of God. As long as the earth is there, this name also will be there. Throughout the end of this earth the names of God will be there. Throughout the end of this earth there will be Christians too there. But there will not be sons of God. There will be cast out spirits there. The rule of the Holy Spirit will not be there among the heathens after secret coming.
After the completion of the dominion of the Lord, there will not be over-shadowing of the Holy Spirit on this earth. The works of God on this earth will be seen on this earth for destruction.
Let us fulfil God's plan and God's will. Let us make the voice of the Word of the Lord sound throughout the world.
Amen! Amen!! Amen!!!
லூக். 20: 34-36-ல்
"இயேசு அவர்களுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பிள்ளைகள் பெண்கொண்டும் பெண்கொடுத்தும் வருகிறார்கள்.
மறுமையையும் மரித்தோரிலிருந்தெழுந்திருக்குதலையும் அடையப் பாத்திரராக எண்ணப்படுகிறவர்களோ பெண்கொள்வதுமில்லை பெண்கொடுப்பதுமில்லை.
அவர்கள் இனி மரிக்கவுமாட்டார்கள்; அவர்கள் உயிர்த்தெழுதலின் பிள்ளைகளானபடியால் தேவதூதருக்கு ஒப்பானவர்களுமாய், தேவனுக்குப் பிள்ளைகளுமாயிருப்பார்கள்."
மறுமையையும் மரித்தோரிலிருந்து எழுந்திருக்குதலையும் அடையப் பாத்திரமாக எண்ணப்படுகின்றவர்களோ பெண்கொள்வதுமில்லை பெண்கொடுப்பதுமில்லை என்று கர்த்தர் சாட்சியிட்டுள்ளார். அவர்கள் தேவதூதர்களைப் போல இருப்பார்கள். பெண்கொள்வதும் பெண்கொடுப்பதும் மாமிசத்திற்குரிய காரியமாகும். ஏனென்றால், மாமிசத்திற்குரிய நற்கிரியைகள் மாத்திரம் பரலோகராஜ்யத்திற்குள் ஒரு ஆத்துமாவினை அழைத்துச் செல்லாது. மாமிசமும் இரத்தமும் தேவனுடைய ராஜ்யத்தினைச் சுதந்தரிப்பதில்லை என்று வேதத்தில் வாசிக்கின்றோம். பெண்கொள்வதும் பெண்கொடுப்பதும் மாமிசத்திற்குரிய காரியம் ஆகும். மறுமை என்ற ஜீவனுக்குள் செல்வதற்கு, மாமிசத்திற்குரிய கிரியைகளுக்கும் மேலான ஒரு கிரியையினைச் செய்யவேண்டும். மாமிசத்திற்குரிய காரியத்திற்கும் மேலான ஒரு கிரியை இருந்தால்தான், மறுமை என்ற நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிக்கமுடியும்; இல்லையென்றால், மறுமை என்ற நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிக்க இயலாது.
மறுமை என்ற நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிக்க வார்த்தை சாட்சியிட்டுள்ளபடியான தன்மையுள்ளவர்களாய் காணப்பட வேண்டும். அவர்கள் உயிர்த்தெழுதலின் பிள்ளைகளானபடியினால், தேவதூதருக்கு ஒப்பானவர்களும், தேவனுக்குப் பிள்ளைகளுமாய் இருப்பார்கள் என்றே வேதம் கூறுகின்றது. இங்கே இரண்டுவிதமான காரியங்களைக் குறித்து கூறப்பட்டிருக்கின்றது.
1. தேவதூதர்கள்
2. தேவனுக்குப் பிள்ளைகள் (தேவ பிள்ளைகள்)
தேவதூதர்கள் எனவும் தேவனுடைய பிள்ளைகள் எனவும் இரண்டுவிதமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. தேவதூதர்கள் யார்? தேவனுடைய பிள்ளைகள் யார்?
தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்கு ஒரு பிரத்தியட்சமான காரியம் இருக்கின்றது. தேவதூதர்களைவிட பிள்ளைகளுடைய காரியத்தில் கர்த்தர் பிரத்தியட்சமான ஒரு கிருபையினைக் கட்டளையிட்டிருக்கின்றார். தேவதூதர்களுக்குக் கிருபை கட்டளையிடப்படவில்லை; பிள்ளைகளுக்குக் கிருபை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
மறுமை என்ற நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரிக்கப்போகின்றவர்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகள். ஆத்துமா கொண்டவர்கள் தேவபுத்திரர்கள்.
தேவதூதர்களுக்கு சாயல் உண்டு, ஆனால் மாமிச சரீரம் இல்லை. அவர்கள் ஆவியின் சரீரம் கொண்டவர்கள். புத்திரர்கள் மாமிச சரீரம் கொண்டவர்கள். தேவதூதர்களுக்கு கண், காது, கை, கால் போன்ற அவயவங்கள் இருக்கின்றது; ஆனால், அவைகள் மாமிசத்தில் இல்லை. காரணம், அவர்களுக்கு மாமிச சரீரம் கிடையாது.
தேவதூதர்கள் இரண்டுபிரிவுகளாக பகுக்கப்படுகின்றார்கள்.
1. ஜீவனுக்குரியவர்கள்,
2. மரணத்திற்குரியவர்கள். மரணம் என்பது ஆக்கினை ஆகும்.
தேவதூதர்களுக்கு மாமிச சரீரம் இல்லை; தேவதூதர்களுக்கு தன்மரணம் இல்லை. அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் மரணம் என்பது ஆக்கினை ஆகும். தேவதூதர்கள் மாமிசத்தில் இருப்பவர்கள் போன்று ஜெனிப்பிக்கப்பட்ட பின்னர் குறிப்பிட்ட காலம் கடந்து, மரணம் என்ற ஒரு நிலையினை அடைவதில்லை. சிருஷ்டிக்கப்பட்ட அனைத்தும் ஒரு நாளில் அழிந்துவிடும். ஆனால், தேவதூதனுக்கு இப்படியான மரணம் இல்லை; மரணம் என்ற அந்த நிலைக்குப் பதிலாக ஆக்கினை என்ற அழிவு கட்டளையிடப்பட்டிருக்கின்றது. ஆக்கினை என்றால் அழிக்கப்படுதல் என்பதாகும். அவர்கள் அழிக்கப்படுவார்கள். அவர்களுக்குத் தன்மரணம் இல்லை.
தேவதூதர்களில் கர்த்தத்துவத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து, கர்த்தருடைய சித்தத்தினை நிறைவேற்றுபவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள். தேவதூதர்கள் அனைவரையும் தேவன்தான் உருவாக்கினார். அவர்களில் கர்த்தத்துவத்தை எதிர்த்து நிற்பவர்கள் ஆக்கினைக்குரிய தேவதூதர்கள். அவர்கள் அக்கினியும் கந்தகமும் எரியக்கூடிய கடலில் தள்ளப்பட்டு அழிக்கப்படுவார்கள்.
வெளி. 20: 10, 14-ல்
"மேலும் அவர்களை மோசம்போக்கின பிசாசானவன், மிருகமும் கள்ளத்தீர்க்கதரிசியுமிருக்கிற இடமாகிய அக்கினியும் கந்தகமுமான கடலிலே தள்ளப்பட்டான். அவர்கள் இரவும் பகலும் சதாகாலங்களிலும் வாதிக்கப்படுவார்கள்.
அப்பொழுது மரணமும் பாதாளமும் அக்கினிக்கடலிலே தள்ளப்பட்டன. இது இரண்டாம் மரணம்."
அவர்கள் இரவும் பகலும் சதாகாலமும் அக்கினியும் கந்தகமும் எரிகின்ற கடலில் வாதிக்கப்படுவார்கள். இது இரண்டாம் மரணம். இந்த அழிவினைத்தான் வேதம் மரணம் என்று கூறுகின்றது. தேவதூதர்களுக்கு மனிதர்களைப்போல தன்மரணம் கிடையாது. அவர்களில் ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்கென்று நியமிக்கப்பட்டவர்கள் மாத்திரம் அழிக்கப்படுவார்கள். அதாவது ஆக்கினைக்குரிய கிரியைகளைச் செய்த தூதர்கள் அழிவிற்குள்ளாவார்கள்.
தேவதூதர்களின் பணிகள் எவை எவைகள்?
எபி. 1: 13, 14-ல்
"மேலும், நான் உம்முடைய சத்துருக்களை உமக்குப் பாதபடியாக்கிப்போடும்வரைக்கும் நீர் என்னுடைய வலதுபாரிசத்தில் உட்காரும் என்று தூதர்களில் யாருக்காவது எப்போதாகிலும் அவர் சொன்னதுண்டா?
இரட்சிப்பைச் சுதந்தரிக்கப்போகிறவர்களினிமித்தமாக ஊழியஞ்செய்யும்படிக்கு அவர்களெல்லாரும் அனுப்பப்படும் பணிவிடை ஆவிகளாயிருக்கிறார்களல்லவா?"
தேவதூதர்கள் பணிவிடை ஆவிகள் ஆகும். அவர்கள் இரட்சிப்பினைச் சுதந்தரிக்கப்போகின்றவர்களுக்கு பணிவிடை செய்யும் ஆவிகள். இரட்சிப்பினைச் சுதந்தரிக்கப்போகின்றவர்கள் தேவபிள்ளைகள், தேவபுத்திரர்கள். இந்தத் தேவபுத்திரர்களுக்குப் பணிவிடை செய்பவர்கள் தேவதூதர்கள். அவர்கள் கர்த்தத்துவத்தில் ஜீவனுக்குரிய கிரியைகளைச் செய்பவர்களுக்கு பணிவிடை செய்பவர்கள்.
தேவனால் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட தேவதூதர்கள், கர்த்தத்துவத்தில் பூரணப்படுகின்றார்கள். தேவத்துவத்தில் சிருஷ்டிப்பின் கிரியைகளைச் செய்த தூதர்கள் கர்த்தத்துவத்தில் கர்த்தருடைய பிள்ளைகளுக்குப் பணிவிடை செய்கின்றார்கள். அவர்கள் கர்த்தத்துவத்தில் கர்த்தத்துவத்திற்குரியவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்பவர்கள்.
கர்த்தத்துவத்தினால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவர்கள் உள்ளான மனிதனான ஆத்துமாவினைக் கொண்டவர்கள். ஆத்துமா கொண்டவர்கள் கர்த்தருடைய பிள்ளைகள்; அவர்கள் தேவபுத்திரர்கள். தேவத்துவத்தில் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட தேவதூதர்கள் கர்த்தத்துவத்தில் பூரணப்பட வேண்டும். கர்த்தத்துவத்திற்குள் தனது கிரியைகளை நிறைவேற்றாமல் எந்தத் தேவதூதனாலும் பூரணப்பட முடியாது.
தேவதூதர்கள் இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றார்கள்.
அவர்களின் கிரியைகளைக் கொண்டு அவர்கள் வேறுபிரிக்கப்படுகின்றார்கள். அவர்களது கிரியைகளைத் தீர்மானிக்கும்பொருட்டு அவர்கள் கர்த்தத்துவத்திற்குள் அனுப்பப்படுகின்றார்கள். தேவதூதர்களுடைய கிரியைகள் கர்த்தத்துவத்தினில் பூரணப்படுகின்றது. எல்லா தேவதூதர்களும் பூரணப்படுவதற்காகக் கர்த்தத்துவத்திற்குள் அனுப்பப்படுகின்றார்கள்.
தேவதூதர்களில் பிரதானமானவர்கள் மிகாவேல் மற்றும் காபிரியேல் தூதர்களாகும்.
மிகாவேல் தூதன் கர்த்தருடைய யுத்தத்தினைச் செய்பவன். கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாகச் செய்யப்படும் யுத்தத்தினை முன்நின்று நடத்துபவன் மிகாவேல்.
காபிரியேல் தூதன் கர்த்தத்துவத்திற்குரியவர்களுக்குக் கர்த்தர் கட்டளையிடும் வார்த்தையினைக் கொண்டுசெல்பவன்.
தேவதூதர்கள் அனைவரும் தேவனால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள். அவர்களில் தேர்ச்சி பெறுபவனை அறியக் கர்த்தத்துவத்தில் ஒரு தேர்வு நடத்தப்படுகின்றது. தேவதூதர்களையும் நாம் நியாயந்தீர்ப்போம் என்று வேதம் கூறுகின்றது (1 கொரி. 6: 3). எப்படி நியாயந்தீர்ப்போம்? கர்த்தத்துவத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஆத்துமா கொண்ட ஜனங்கள் மத்தியில் தேவதூதர்கள் நிறைவேற்றும் கிரியைகளைக் கொண்டு நியாயந்தீர்ப்போம். ஆதாமிற்கு மாறுபாடான வார்த்தையினைக் கொடுத்த சர்ப்பம் கர்த்தத்துவத்தில் சாபத்திற்குள்ளானது.
கர்த்தத்துவம் தேவதூதர்களுக்கும் தேர்வுக்களமாகும். கர்த்தத்துவத்தில் முதன்முதலில் ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்கு உள்ளானவன் சர்ப்பம், பிசாசு, சாத்தான், பழைய பாம்பு, வலுசர்ப்பம் என்று அழைக்கப்படும் லூசிபர் ஆகும். கர்த்தத்துவம் முதன்முதலில் ஆரம்பமான இடம் ஏதேன் தோட்டமாகும். அதற்கு முன்னர் தேவதூதர்களுக்குத் தேர்வுகள் இல்லை. தேவதூதர்கள் யாவரும் தேவனால் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாக உருவாக்கப்பட்டவர்கள். உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பாக ஜீவனுக்கென்றும், மரணத்திற்கென்றும் அவர்களும் முன்குறிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். உலகத் தோற்றத்திற்கு முன்பாக அப்படியாக முன்குறிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களின் கிரியைகளில் பூரணப்பட வேண்டும்; கிரியைகளில் பூரணப்படக் கர்த்தத்துவத்திற்குள் அவர்கள் அனுப்பப்படுகின்றார்கள்.
தேவத்துவத்திற்கெனத் தனிப்பட்ட கட்டளைகளோ, பிரமாணங்களோ கிடையாது. கர்த்தத்துவத்தில்தான் கட்டளைகளும், பிரமாணங்களும் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. தேவதூதனும் பிரமாணங்களினால் கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாக நியாயந்தீர்க்கப்படுகின்றான். கர்த்தத்துவத்தில் பிரவேசியாமல் தேவதூதனும் நியாயந்தீர்க்கப்படுவதில்லை.
தேவதூதர்களின் கிரியைகள் கர்த்தருடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிகின்ற கிரியைகளாக இருந்தால் ஜீவனுக்குரியவர்கள் எனவும், கீழ்ப்படியாத கிரியைகளாக இருந்தால் ஆக்கினைக்கு உரியவர்கள் எனவும் வேறுபிரிக்கப்படுகின்றார்கள்.
கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாக அன்று ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் அனுப்பப்பட்டவன் லூசிபர். அங்கே அவனுடைய கிரியைகள், கர்த்தத்துவத்திற்கு எதிரான கிரியைகளாய் இருந்தது; அவன் தேவத்துவத்திற்கு எதிராகப் பொய் பேசவில்லை.
தேவத்துவத்தில் தேவன் உருவாகக்கடவது என்றார். கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தையின்படியான கிரியைகளைத் தேவதூதர்கள் நிறைவேற்றினார்கள். சகலமும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. தேவத்துவத்தில் காப்பாற்றுவதற்காக அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட லூசிபர் தேவத்துவத்தில் தனக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட கிரியைகளைச் செய்தான். ஆனால் கர்த்தத்துவத்தில் கர்த்தரின் வார்த்தைக்கு எதிரான போதனைகளைக் கொடுத்தான்.
தேவத்துவத்தின் கடைசிக் கிரியை அழிவு. உருவாக்கப்பட்டது உருவாக்கியவரால் அழிக்கப்படும். தேவத்துவத்தினால் உருவாக்கப்பட்டது தேவத்துவத்தினால் அழிக்கப்படும். அழியக்கடவது என கட்டளையிடும் தேவனின் கட்டளையினை, தேவதூதர்கள் நிறைவேற்றி, சிருஷ்டிக்கப்பட்ட அனைத்தினையும் அழிப்பார்கள். தேவத்துவத்தில் சிருஷ்டிப்பு, காப்பாற்றுதல் மற்றும் அழிவு என மூன்று தன்மையிலான கிரியைகள் உள்ளது. அவைகளை நிறைவேற்றுதல் பணிவிடை ஆவிகளான தேவதூதர்களின் பணிகளாகும்.
பிசாசு தேவத்துவத்திற்கு எதிர்த்து நிற்கவில்லை; தேவத்துவத்திற்கு மாறுபாடாகப் போதிக்கவில்லை. புசிக்கின்ற நாளில் சாகவே சாவாய் என்பது கர்த்தத்துவ வார்த்தை. தேவதூதனுக்கும், ஆத்துமாவிற்கும் மரணம் இல்லை. கர்த்தத்துவத்தின் சிருஷ்டிப்பின்படி சிருஷ்டிக்கப்பட்ட எந்த ஆத்துமாவும் தன்மரணம் அடைவதில்லை. எனவேதான் பிசாசு, புசிக்கின்ற நாளில் நீ சாகமாட்டாய் என்றது. ஆனால் கர்த்தத்துவத்தில் கொடுக்கப்பட்ட பிரமாணமானது, நீ இதைப் புசிக்கின்ற நாளில் சாகவே சாவாய் என்பதாகும்.
சர்ப்பம் தேவத்துவத்தினை மீறவில்லை; ஆனால், கர்த்தத்துவத்தினை மீறியது. தேவத்துவத்தினை மீறினால், உடனடியாக அழிவு. ஆனால், கர்த்தத்துவத்தில் நியாயத்தீர்ப்பின் நாளில் தண்டனை வழங்கப்படும்; மாமிச மரணத்திற்குப் பின்னர்தான் ஆக்கினைத்தீர்ப்பு வழங்கப்படும். அது இரண்டாம் மரணம்.
சர்ப்பம் தேவத்துவத்தினை மீறவில்லை. அது கர்த்தத்துவத்தினை மீறியது. சர்ப்பத்தினைப்போல வார்த்தையினை மீறிய தேவதூதர்கள் 2-ம் வானத்திற்குள் தள்ளப்பட்டார்கள். அப்போதே ஆக்கினைத்தீர்ப்பு வலுசர்ப்பத்திற்கும், அவனைச் சார்ந்த தூதர்களுக்கும் கொடுக்கப்பட்டது. அது அக்கினியும் கந்தகமும் நிறைந்த கடலில் நிறைவேறும். முதன்முதலில் கர்த்தத்துவத்தினால் ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்கு உட்பட்ட தேவதூதன் சர்ப்பமாகும். முதலாவதாக விழுந்துபோன தேவதூதன் சர்ப்பமாகும். வலுசர்ப்பமும், அவனைச் சார்ந்த தூதர்களும் அக்கினிக் கடலில் தள்ளப்படுவார்கள். அங்கே அவைகள் அழிக்கப்படும். வலுசர்ப்பத்தினை எதிர்த்து நின்று யுத்தம் செய்வது "ஜனத்தின் அதிபதியாகிய மிகாவேல்". மிகாவேல் தூதனோடு சேர்ந்து நிற்கும் தூதர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள். வலுசர்ப்பத்தோடு இணைந்து கிரியைகளைச் செய்பவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்கள்.
வலுசர்ப்பம் தேவத்துவத்திற்கு எதிரான கிரியைகளைச் செய்யவில்லை; அது கர்த்தத்துவத்திற்கு எதிராகப் போதித்தது. ஒருவன் செய்த எந்த பாவமும் அவனுக்கு மன்னிக்கப்படும். ஆனால், பரிசுத்த ஆவியானவருக்கு எதிராகச் செய்யும் பாவம் மன்னிக்கப்படமாட்டாது. கர்த்தத்துவத்திற்கு விரோதமான பாவம் மன்னிக்கப்படுவதில்லை. இந்தப் பாவத்திற்குத் தண்டனையானது இரண்டாம் மரணமாகும். கர்த்தரது ஆதீனத்தின்படியாக 12-வது நாள் என்பது 2-ம் மரணத்திற்குரிய ஆக்கினைத்தீர்ப்பின் நாளாகும். அக்கினியும் கந்தகமும் எரிகின்ற கடலில் ஆக்கினைக்குரியவர்கள் தள்ளப்படுவார்கள். அங்கே போடப்பட்டதும் உடனடியாக எரிந்து அழிந்துவிட மாட்டார்கள். அங்கே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆக்கினைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு அழிக்கப்படுவார்கள். வார்த்தையினை மீறிய சர்ப்பத்திற்கும், அவனுடைய ஆலோசனையின்படி கிரியைகளைச் செய்த தள்ளப்பட்ட அசுத்த ஆவிகளுக்கும் அக்கினிக் கடலில் ஆக்கினைத்தீர்ப்பு கொடுக்கப்படும். மிகாவேலும் அவனைச் சார்ந்த தூதர்களும் தள்ளுண்ட ஆவிகளான வலுசர்ப்பத்தினையும் அவனைச்சார்ந்த தூதர்களையும் எதிர்த்து யுத்தம் செய்வார்கள்.
ஏதேன் தோட்டத்திற்குள் அனுப்பப்படுவதற்கு முன்புவரையிலும், அதாவது கர்த்தத்துவம் ஆரம்பமாவதற்கு முன்னர் வரையிலும் தேவதூதர்கள் மரணத் தீர்ப்படையவில்லை. எனவேதான் சர்ப்பம் ஆதாமிடம் நீ மரிப்பதில்லை என்று கூறியது; தேவதூதனைப் போல் மாறிவிடுவாய் என்றது. கர்த்தத்துவமானது ஏதேனில் ஆரம்பமானது. கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாக வந்தபோதுதான், சாத்தானின் கிரியைகள் மாறுபாடாக வெளிப்பட்டது; அது ஆக்கினைக்குரிய காரியமாயிற்று.
வெளி. 12: 9-ல்
"உலகமனைத்தையும் மோசம்போக்குகிற பிசாசு என்றும் சாத்தான் என்றும் சொல்லப்பட்ட பழைய பாம்பாகிய பெரிய வலுசர்ப்பம் தள்ளப்பட்டது; அது பூமியிலே விழத்தள்ளப்பட்டது, அதனோடேகூட அதைச்சேர்ந்த தூதரும் தள்ளப்பட்டார்கள்."
உலகமனைத்தினையும் வலுசர்ப்பம் மோசம்போக்கியதற்காக ஆக்கினைத்தீர்ப்பு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஜீவனுக்குரிய பிரமாணத்தினை அன்று ஏதேன் தோட்டத்தில் மீறச் செய்து மோசம்போக்கினான்; இன்று வலுசர்ப்பமாக மாறி உலகமனைத்திலும் உள்ள கிறிஸ்தவர்களை மோசம்போக்கிக் கொண்டிருக்கின்றான். இன்று உலகம் முழுவதும் கர்த்தருடைய தோட்டம் வியாபித்திருக்கின்றது. பூமி முழுவதும் சோதோம் கொமோராவாக மாறியிருக்கின்றது. புறஜாதிகளின் தோட்டம் சோதோமாக மாறியிருக்கின்றது.
ஆத்துமா என்ற கிருபை பெற்ற ஜனம் உலகம் முழுவதிலும் இன்று பரந்து பிரிந்திருக்கின்றது. எனவேதான் பிசாசானவன் உலகமனைத்தையும் மோசம்போக்க ஆரம்பித்து விட்டான். ஏதேனில் அன்று ஆதாமை மோசம்போக்கியவன், இன்று உலகம் முழுவதிலும் உள்ள கிறிஸ்தவர்களை மோசம்போக்கிக் கொண்டிருக்கின்றான். ஏவாளை எப்படி வஞ்சித்தானோ, அதுபோல பிந்தின ஆதாமின் பிள்ளைகளும் இன்று வஞ்சிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். ஆத்துமா கொண்டுள்ள தேவபிள்ளைகளை அவன் மோசம்போக்கிக் கொண்டிருக்கின்றான். பிசாசின் இத்தகைய வஞ்சகக் கிரியைகளுக்கு ஏற்கனவே தண்டனை வழங்கப்பட்டுவிட்டது. கர்த்தாவே, நான் இப்போது திருந்திவிட்டேன், நான் எனது கிரியைகளை விட்டு மாறிவிடுகின்றேன், இனி கர்த்தத்துவத்திற்கு நான் ஆதரவாக இருப்பேன், மிகாவேல் தூதனுக்கு உதவியாக இருப்பேன் என்று வலுசர்ப்பம் அறிக்கையிட்டாலும், அதற்கு மன்னிப்புக் கிடையாது; தேவதூதர்களுக்கு மன்னிப்புக் கிடையாது. காரணம் அவர்களுக்குக் கிருபை கட்டளையிடப்படவில்லை.
ஆனால், பிள்ளைகளுக்குக் கிருபையினைக் கர்த்தர் கட்டளையிட்டுள்ளார். தேவதூதர்களுக்குக் கிடைக்காத கிருபையும், இரக்கமும் பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. பிள்ளைகள் ஆத்துமா கொண்ட மாமிச சரீரங்கள். சர்ப்பமாக, பிசாசாக, சாத்தானாக, வலுசர்ப்பமாகத் தனது கிரியைகளை லூசிபர் செய்துகொண்டிருக்கின்றான். அவன் இத்தகையக் கிரியைகளைத்தான் செய்ய வேண்டும். கர்த்தத்துவத்தினை அவன் மீறியபடியினால், ஆக்கினைக்குள்ளாகி அவன் அழிக்கப்பட வேண்டும்.
மரணத்திற்குள்ளான ஒரு கைதிக்கு நீதிமன்றம் தீர்ப்புக் கொடுத்துள்ளதாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவனுடைய சாட்சியின் ஆதாரங்களைப் பார்க்கும்போது, அவனுக்கு தூக்குத் தண்டனை என்பது உறுதியாகின்றது. அவனுக்கு கீழ்நீதிமன்றம் மரண தண்டனை கொடுத்துவிட்டது. பின்னர், அவன் மேல்நீதிமன்றத்தில் முறையீடு செய்கின்றான். அடுத்த மாதம் 14-ம் தேதி தூக்குதண்டனை என்று நீதிமன்றத்தில் ஆணையிடப்பட்டவுடன் உயர்நீதிமன்றத்திலும் முறையீடு செய்கின்றான். அங்கும் மரணம் உறுதியாகின்றது. பின்னர், அங்கிருந்து உச்சநீதிமன்றத்திற்கு மேல்முறையீடு செய்கின்றான். அங்கும் மரண தண்டனை உறுதியாகின்றது. அதற்குப்பின்னர், ஜனாதிபதியிடம் கருணை மனு கொடுக்கின்றான். அந்த மனுவும் நிராகரிக்கப்பட்டு, மரண தண்டனை ஊர்ஜிதமாகின்றது. இதற்குள்ளாக 15 அல்லது 20 வருடங்கள் கடந்துவிடும். 15, 20 வருடம் இப்போது கூடுதலாக அவன் உயிரோடு இருந்துவிட்டான். அவன் கைதிதான். அவன் தண்டனைக்குரியவன்தான். ஆனாலும் தீர்ப்பு ஒவ்வொரு நிலையிலும் கால தாமதமாகின்றது. பிசாசிற்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பு ஊர்ஜிதமான ஒன்றுதான். ஆனால் அதற்குரிய தண்டனை நிறைவேறும் காலத்தில்தான் அது நிறைவேறும்.
தேவதூதர்களுக்கு மன்னிப்புக் கிடையாது. அவர்கள் தங்கள் கிரியைகளுக்காக மனஸ்தாபப்பட்டு, மனங்கசந்து அழுதாலும் அவர்களுக்கு மன்னிப்புக் கிடையாது. தேவத்துவத்தில் இரக்கம் இல்லை. கர்த்தத்துவத்தில் ஆத்துமாக்களுக்கு மாத்திரம் இரக்கம் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது; மன்னிப்பு கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. அது மரணத்திற்கு ஏதுவல்லாத பாவமாயிருந்தால் அது அவர்களுக்கு மன்னிக்கப்படும் (1 யோவா. 5: 16). உலகம் அனைத்தினையும் மோசம்போக்கிக் கொண்டிருக்கும் பிசாசானவன் ஆத்துமா கொண்ட முதல் மனிதனாகிய ஆதாமிலிருந்து, கடைசி ஆத்துமா வரையிலும் மோசம்போக்கும் தனது கிரியையில் பூரணப்பட வேண்டும்; அதுவரையிலும் அவன் வஞ்சிக்கின்றவனாகவே செயல்பட வேண்டும்.
யூதா. 6-ல்
"தங்களுடைய ஆதிமேன்மையைக் காத்துக்கொள்ளாமல், தங்களுக்குரிய வாசஸ்தலத்தை விட்டுவிட்ட தூதர்களையும், மகாநாளின் நியாயத்தீர்ப்புக்கென்று நித்திய சங்கிலிகளினாலே கட்டி, அந்தகாரத்தில் அடைத்துவைத்திருக்கிறார்."
"பிசாசு தன்னுடைய ஆதிமேன்மையைக் காத்துக்கொள்ளவில்லை". கர்த்தத்துவத்திற்குள் வருவதற்கு முன்னர் அவன் மேன்மையோடுதான் இருந்தான். அவன் அந்த மேன்மையில் இருந்தபோது, தேவனுக்கு மாத்திரம் பயந்திருந்தான். ஆனால், அவன் ஆதிமேன்மையினை இழந்த பின்னர் தேவனிடம் மாத்திரம் அன்றி மிகாவேல் தூதனிடமும், மிகாவேலோடு இருக்கும் தூதர்கள் முன்பாகவும் பயந்திருக்கின்றான். காரணம், அவன் ஆதிமேன்மையினைக் காத்துக்கொள்ளவில்லை. மேன்மை என்றால் என்ன?
ஆதி. 4: 7-ல்
"நீ நன்மைசெய்தால் மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மைசெய்யாதிருந்தால் பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும்; அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய் என்றார்."
நன்மை செய்வது மேன்மை. எத்தகைய நன்மையினைச் செய்யவேண்டும்? கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளானவனுக்கு நன்மையினைச் செய்யவேண்டும். கர்த்தத்துவத்தினால் உருவாக்கப்பட்டவனுக்கு கேடுண்டாக்கி, அவனை மரணத்திற்குட்படுத்தினான் பிசாசு; எனவே தனது ஆதிமேன்மையினை அவன் இழந்துபோய்விட்டான்.
எபி. 11: 4-ல்
"விசுவாசத்தினாலே ஆபேல் காயீனுடைய பலியிலும் மேன்மையான பலியை தேவனுக்குச் செலுத்தினான்; அதினாலே அவன் நீதிமானென்று சாட்சி பெற்றான்; அவனுடைய காணிக்கைகளைக் குறித்துத் தேவனே சாட்சி கொடுத்தார்; அவன் மரித்தும் இன்னும் பேசுகிறான்."
கர்த்தருடைய பலிகளை தனக்கென்று அங்கீகரித்தபடியினால், ஆதிமேன்மையினை சர்ப்பம் இழந்துபோனது.
அத்தகைய கிரியைகளைத்தான் இன்றும் பிசாசானவன் செய்துகொண்டிருக்கின்றான். இன்று பாபிலோனும், பாபிலோனின் குமாரத்திகளும் ஏறெடுக்கும் பலிகளை அங்கீகரித்துக் கொண்டிருக்கின்றான். ஆனால், அவைகளை அறியாத கிறிஸ்தவ விசுவாசிகள், இந்தப் பலிகளை கர்த்தர் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கின்றார் என்ற தவறான எண்ணம் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.
எசே. 28: 12, 13-ல்
"மனுபுத்திரனே, நீ தீரு ராஜாவைக்குறித்துப் புலம்பி, அவனை நோக்கி: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறது என்னவென்றால், நீ விசித்திரமாய்ச் செய்யப்பட்ட முத்திரைமோதிரம்; நீ ஞானத்தால் நிறைந்தவன்; பூரண அழகுள்ளவன்.
நீ தேவனுடைய தோட்டமாகிய ஏதேனில் இருந்தவன்; பத்மராகம், புஷ்பராகம், வைரம், படிகப்பச்சை, கோமேதகம், யஸ்பி, இந்திரநீலம், மரகதம், மாணிக்கம் முதலான சகலவித இரத்தினங்களும் பொன்னும் உன்னை மூடிக்கொண்டிருக்கிறது; நீ சிருஷ்டிக்கப்பட்ட நாளில் உன் மேளவாத்தியங்களும் உன் நாகசுரங்களும் உன்னிடத்தில் ஆயத்தப்பட்டிருந்தது."
பிசாசானவன் கர்த்தருடைய தோட்டத்தில் மகிமையாக இருந்தவன். ராஜா ஒரு உத்தரவு இடும்போது, தன்னுடைய முத்திரை மோதிரத்தினைக் கொடுப்பார். அதிலுள்ள குறியீடு (symbol) ஆணையின்மீது போடப்படும். பிசாசும் தனது மேன்மையினை இழந்துபோகும் முன்னர் இத்தகைய மகிமையோடுதான் இருந்தான். அதன்பின்னர் மீறுதலினால் தனது மேன்மையினை இழந்துவிட்டான்.
தேவதூதன் மரியாளிடம்: கிருபை பெற்றவளே, வாழ்க என்று கூறினான். காபிரியேல் தூதன் மூலம் கூறப்பட்டவைகள் கர்த்தர் கூறிய வார்த்தைகளாகும் (லூக். 1: 28). அதிகாரமுள்ள கர்த்தரின் வார்த்தை 'முத்திரை மோதிரம்' என்று உவமையாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
முத்திரைமோதிரம் என்பது மன்னருக்குச் சமமானதாகும். மூன்று தூதர்கள் முத்திரை மோதிரம் போல் இருந்தார்கள்.
இவர்களில் லூசிபர் தனது மகிமையிலிருந்து விழுந்துபோனான். கர்த்தத்துவத்திற்கு எதிரான தனது கிரியைகளை வலுசர்ப்பம் இப்போதும் நிறைவேற்றிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது. எனவேதான், அதற்குத் தண்டனை உடனடியாகக் கொடுக்கப்படவில்லை. கர்த்தத்துவம் என்பது தேர்வுக்களமாகும். கர்த்தத்துவம் நிறைவடையும் வரையிலும், இந்தப் பூமி ஒரு தேர்வுக்களமாகத்தான் இருக்கும். இந்த தேர்வு களத்தில் சோதனைக்காரனாகச் செயல்படுபவன் வலுசர்ப்பம்.
அவன் ஆதிமேன்மையில் இருந்தபோது கர்த்தருடைய தோட்டத்தில் முத்திரை மோதிரமாக இருந்தான்.
எசே. 28: 13-15-ல்
"நீ தேவனுடைய தோட்டமாகிய ஏதேனில் இருந்தவன்; பத்மராகம், புஷ்பராகம், வைரம், படிகப்பச்சை, கோமேதகம், யஸ்பி, இந்திரநீலம், மரகதம், மாணிக்கம் முதலான சகலவித இரத்தினங்களும் பொன்னும் உன்னை மூடிக்கொண்டிருக்கிறது; நீ சிருஷ்டிக்கப்பட்ட நாளில் உன் மேளவாத்தியங்களும் உன் நாகசுரங்களும் உன்னிடத்தில் ஆயத்தப்பட்டிருந்தது.
நீ காப்பாற்றுகிறதற்காக அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட கேரூப்; தேவனுடைய பரிசுத்த பர்வதத்தில் உன்னை வைத்தேன்; அக்கினிமயமான கற்களின் நடுவே உலாவினாய்.
நீ சிருஷ்டிக்கப்பட்ட நாள்துவக்கி உன்னில் அநியாயம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதுமட்டும், உன் வழிகளில் குறையற்றிருந்தாய்."
அக்கினிமயமான கற்களின் நடுவே அவன் உலாவி வந்தான்; மகிமையும், மேன்மையும் கொண்டவனாக அவன் இருந்தான்; ஆனால் மீறுதலினால் அந்த மேன்மையிலிருந்து தள்ளப்பட்டான். இந்தப் பூமி சபிக்கப்பட்ட இடமாகும். வலுசர்ப்பமும், அவனைச் சேர்ந்த தள்ளுண்ட தூதர்களும் இரகசிய வருகைக்குப் பின்னர் இந்தப் பூமியின்மீது தள்ளப்படுவார்கள்.
2 பேது. 2: 4-ல்
"பாவஞ்செய்த தூதர்களை தேவன் தப்பவிடாமல், அந்தகாரச் சங்கிலிகளினாலே கட்டி நரகத்திலே தள்ளி நியாயத்தீர்ப்புக்கு வைக்கப்பட்டவர்களாக ஒப்புக்கொடுத்து;"
பாவம் செய்தவன் சர்ப்பம். அவன் கர்த்தத்துவத்திற்கு எதிரான கிரியைகளைச் செய்தவன்; தேவன் இல்லையென்று மதிகேடன் கூறுகின்றான் என்று வேதத்தில் வாசிக்கின்றோம். தேவன் இல்லை என்று பிசாசு அறிக்கையிடுவதில்லை. தேவன் உண்டென்றுதான் அவனும் அறிக்கையிடுகின்றான். ஆனால், கர்த்தத்துவத்தின் கற்பனைகளை மீறிப் பாவம் செய்தபடியினால், அந்தகாரச் சங்கிலியில் கட்டப்பட்டுள்ளான். இருள் என்ற சங்கிலியினால் அவனைக் கர்த்தர் கட்டி வைத்திருக்கின்றார்; இருள்தான் அவனுக்குப் போடப்பட்டிருக்கின்ற விலங்கு. இருளைக் கடந்து அவனால் மேலே செல்லமுடியாது. காரணம், அவன் பாவம் செய்துவிட்டான்.
ஆத்துமா கொண்ட மனிதனுக்கு கர்த்தத்துவத்தில் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணத்தினை மீறுவது பாவமாகும். கொலை செய்யாதிருப்பாயாக, களவு செய்யாதிருப்பாயாக, பிறனுக்கு உண்டான யாதொன்றையும் இச்சியாதிருப்பாயாக, உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தினை வீணிலே வழங்காதிருப்பாயாக; இதுபோன்று அநேகக் கட்டளைகள் நியாயப்பிரமாணத்தினில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. நியாயப் பிரமாணத்தினை மீறுவது பாவம். இது இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணம்.
நியாயப்பிரமாணத்தில் கூறப்பட்டிருந்தபடி நடப்பது மாத்திரம், இயேசுகிறிஸ்து மாமிசத்தில் வெளிப்பட்ட நாட்களில் பரிசுத்தமாய் இருக்கவில்லை. நியாயப்பிரமாணத்தின்படி செயல்பட்ட யூதர்களைப் பார்த்து, நீங்கள் உங்கள் பாவங்களில் சாவீர்கள் என்று (யோவா. 8: 24) கர்த்தர் சாட்சியிட்டுள்ளார். அதற்கு அவர்கள்: நாங்கள் நியாயப்பிரமாணத்தின்படியான கிரியைகளைச் செய்து வருகின்றோம்; பின்னே நீர் எப்படி எங்களை பாவங்களில் சாவீர்கள் என்று கூறலாம்? என்பதாகத்தான் கூறினார்கள். இயேசுகிறிஸ்து: நானே அவர் என்று நீங்கள் விசுவாசியாவிட்டால், நீங்கள் உங்கள் பாவங்களில் சாவீர்கள் என்றார். அவர்தான் மேசியா என்று விசுவாசியாதது அவர்களுக்கு அன்று பாவமாக இருந்தது.
கர்த்தத்துவத்தில் உருவாக்கப்படும் ஆத்துமாக்களுக்கு, ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு காரியம் பாவமாகக் கட்டளையிடப்பட்டது. ஆதாமின் நாட்களில் நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிப்பது பாவமாய் இருந்தது. அது தவிர்த்து, வேறு எந்தக் கிரியையினை ஒருவன் செய்தாலும், அது மரணத்திற்குரிய பாவமாக எண்ணப்படவில்லை. ஏனோக்கின் நாட்களில், தேவனோடு சஞ்சரியாதது பாவம். நோவாவின் நாட்களில், பேழைக்குள் பிரவேசியாதது பாவம். மோசேயின் நாட்களில், நியாயப்பிரமாணத்தினைப் பின்பற்றாவிட்டால் பாவம். இயேசுகிறிஸ்துவின் நாட்களில், நியாயப்பிரமாணம் நிறைவேறிவிட்டது. எனவே, இயேசுவைக் கர்த்தர் என்று விசுவாசியாதது அன்று பாவமாக இருந்தது. அப்போஸ்தல நாட்களில், இயேசுவை மேசியா என்று அறிக்கையிடாதது பாவம். ஏழு சபைகளின் காலங்களிலும் எந்தெந்தக் கிரியைகள் நீதியுள்ளவைகள் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்ததோ, அவைகளை மீறி நடப்பது பாவமாக இருந்தது.
தேவதூதர்களுக்கு இதுபோன்ற ஒரு நீதி கட்டளையிடப்படவில்லை; அவர்களுக்குரிய பிரமாணங்கள் காலத்திற்குக் காலம் திருத்தப்படுவதில்லை. ஏதேன் தோட்டத்தில், நீ இதைக் கூறியதால் பாவம் என்றும், ஏனோக்கின் நாட்களில் நீ இப்படி நடந்ததால் பாவம் என்றும், நோவாவின் நாட்களில் இது போல நடந்தது பாவம் என்றும் வேறுபிரிக்கப்படவில்லை. காலத்திற்குக் காலம் பிரமாணங்கள் அவைகளுக்கு மாற்றப்படவில்லை.
வஞ்சிப்பவன் பிசாசு. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆரம்பித்த வஞ்சகக் கிரியைகளை இறுதிவரையிலும் செய்துவருவான். பிசாசின் கிரியைகளில் பிரத்தியேகப் பாவம் வஞ்சகமாகும்.
யோவா. 8: 44-ல்
"நீங்கள் உங்கள் பிதாவாகிய பிசாசானவனால் உண்டானவர்கள்; உங்கள் பிதாவினுடைய இச்சைகளின்படி செய்ய மனதாயிருக்கிறீர்கள்; அவன் ஆதிமுதற்கொண்டு மனுஷகொலைபாதகனாயிருக்கிறான்; சத்தியம் அவனிடத்திலில்லாதபடியால் அவன் சத்தியத்திலே நிலைநிற்கவில்லை; அவன் பொய்யனும் பொய்க்குப் பிதாவுமாயிருக்கிறபடியால் அவன் பொய்பேசும்போது தன் சொந்தத்தில் எடுத்துப் பேசுகிறான்."
சத்தியம் அவனிடத்தில் இல்லாதபடியினால், அவன் சத்தியத்தில் நிலைநிற்பதில்லை. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாம் அமர்த்தப்பட்டபோது, நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிக்கக்கூடாது என்பதுதான் சத்தியமாய் இருந்தது. பிசாசு வேறு எந்தவிதமான மாறுபாடான கிரியையினையும் அங்கே செய்யவில்லை; நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிக்கக்கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்டபோது, புசி என்றான்; பேழைக்குள் பிரவேசி என்ற கட்டளை இடப்பட்டபோது, பிரவேசியாதே என்றான்; இயேசுவைக் கர்த்தரென்று அறிக்கையிடு என்ற கட்டளை வந்தபோது, இஸ்ரவேலர்கள் அறிக்கையிடாதபடி அவர்கள் இருதயத்தினைக் கடினப்படுத்தினான். இயேசுவைக் கர்த்தர் என்று அறிக்கையிட்டவர்களைத் தேவாலயத்திற்குப் புறம்பாக்கினான். அவன் தேவாலயத்தினுள் இருந்து கர்த்தருக்கு விரோதமான கிரியைகளைச் செய்தான்.
இது ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவேறி, மணவாட்டியின் அலங்கரிப்பிற்குரிய காலம். இந்தக் காலத்தில் அவன் தேவாலயங்களில் தேவன்போல் அமர்ந்துகொண்டிருக்கின்றான். தேவாலயங்களில் அமர்ந்து, தன்னைத்தான் தேவன் என்று அறிக்கையிடுகின்றான் (2 தெச. 2: 3, 4). ஆபிரகாமின் தேவனும் ஈசாக்கின் தேவனும் யாக்கோபின் தேவனுமாகிய தேவன், இன்று நிறைவேறிய சபைக் கூடாரங்களில் இல்லை. அங்கே பிசாசு தேவன்போல் அமர்ந்துகொண்டிருக்கின்றான். எந்தக் கிரியைகளினால் சுபாவக்கிளையானது அன்று வெட்டப்பட்டதோ, அதே நிலையில்தான் இன்று காட்டொலிவ மரமாகிய புறஜாதி என்ற இணைக்கப்பட்ட கிளையின் கிரியைகளும் இருக்கின்றது.
சத்தியத்திற்கு எதிரான சுவிசேஷத்தினை அறிவிப்பவன் பிசாசு. அவன் ஏவாளிடம் நன்மை தீமை அறியத்தக்க கனியினை நீ புசித்தால் சாகவே சாவதில்லை என்று அறிவித்தான். அதனைப் புசித்த பின்னர் ஏவாள் மரித்துப் போனாளோ? இல்லையே!! அதைத் தன் கணவனுக்கும் கொடுத்தாள். பிசாசு தனது போதனையினை மாமிசத்தோடு இணைத்துக் கொண்டுவந்தான். அதைத்தான் கடைசி ஏற்பாட்டினிலும் செய்துவருகின்றான். பரிசுத்த ஆவியானவர் ஏழு சபைக்கூடாரங்களையும் விட்டு வெளியே சென்றபின்னரும், மாமிசத்தோடு ஆவிக்குரியவைகளை இணைத்துப் போதித்து வருகின்றான். இது பாவம். பிசாசு தூண்டும் இந்தப் பாவம், சத்தியத்திற்கு எதிரான பாவமாகும்.
கர்த்தத்துவத்தில் ஏற்ற நற்கிரியைகளைச் செய்யும் தேவதூதர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள். கர்த்தத்துவத்திற்கு ஏற்ற நற்கிரியைகளைச் செய்யாமல், சத்தியத்திற்கு எதிரான துர்க்கிரியைகளைச் செய்பவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்கள்; அவர்கள் மரணத்திற்குரியவர்கள். அவர்கள் கர்த்தத்துவத்திலிருந்து தள்ளுண்ட அசுத்த ஆவிகள். தேவத்துவத்திலிருந்து அவைகள் தள்ளப்படவில்லை. தேவத்துவத்தில் உருவாக்கப்பட்ட தேவதூதன் கர்த்தத்துவத்தினைக் கடந்துவந்து பூரணப்படுகின்றான். நற்கிரியைகள் ஜீவனுக்கும், துர்க்கிரியைகள் மரணத்திற்கும் உள்ளாக்கும். துர்க்கிரியைகளைச் செய்த தள்ளுண்ட ஆவிகள் ஆக்கினைத்தீர்ப்பிற்கு உட்படுத்தப்பட்டு, அக்கினியும் கந்தகமும் எரிகின்ற கடலில் தள்ளப்பட்டு அழிக்கப்படும்.
தூதர்கள் அனைவருக்குள்ளும் ஜீவன் உண்டு. அவர்களின் கிரியைகளின் மூலம் நித்திய ஜீவனுக்குரிய தீர்ப்பு தீர்மானிக்கப்படுகின்றது. அவர்களின் கிரியைகளின்படி அவர்கள் தேர்ச்சி என்றும், தோல்வி என்றும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றார்கள். கர்த்தத்துவத்தினை எதிர்த்து நிற்கும் தூதர்கள் மரணத்திற்கும், கர்த்தத்துவத்திற்கு கீழ்ப்படிந்த தூதர்கள் நித்தியஜீவனுக்கும் உரியவர்கள்.
மாமிசத்தில் செய்யும் கிரியைகளுக்குத்தக்கதாக ஆத்துமாக்களுக்குப் பரலோகராஜ்யத்தில் பலன் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. தேவதூதர்களுக்குத் தங்களின் கிரியைகளுக்குத் தக்கப் பலன் பரலோகத்தில் கொடுக்கப்படுவதில்லை. தேவதூதர்களில் நற்கிரியைகளைச் செய்பவன் நித்திய ஜீவனுக்குரியவனாகவும், துர்க்கிரியைகளைச் செய்பவன் ஆக்கினைக்குரியவனுமாகத் தீர்க்கப்படுகின்றான். தேவதூதர்களுக்குக் கிருபை கட்டளையிடப்படவில்லை. ஆத்துமாக்களுக்குத்தான் கிருபை கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கிருபை பாவ மன்னிப்பாகும்.
தேவதூதர்கள் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னமே சிருஷ்டிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்கள் தீர்ப்படையக் கர்த்தத்துவத்திற்குள் அனுப்பப்படுகின்றார்கள். ஆக்கினைத் தீர்ப்பிற்குரிய தூதர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் தண்டனை அழிவாகும். அதனை மரணம் என்று வேதம் கூறுகின்றது. இந்தத் தண்டனையானது கர்த்தத்துவத்தில் கொடுக்கப்படுகின்றது. அதுபோலவே ஆத்துமாக்களும் கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாக மீறுதலின் நிமித்தம் தண்டிக்கப்படுகின்றது.
ஆதாம் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட பின்னர்தான் கர்த்தத்துவம் இந்தப் பூமியில் ஆரம்பமானது. கர்த்தத்துவத்தில் தேவதூதர்களும், ஆத்துமாக்களும் தீர்ப்படைகின்றார்கள். அவர்களுடைய கிரியைகள் கர்த்தத்துவத்தில் துன்மார்க்கமான கிரியைகளாகவும், சத்தியத்திற்கு எதிர்த்து நிற்கின்ற கிரியைகளாகவும் இருந்தால், மரணத்திற்குள்ளாகும். இந்தத் தண்டனையானது அக்கினியும் கந்தகமும் எரியக்கூடிய கடலில் தள்ளப்பட்டு நிறைவேற்றப்படும்.
ஜீவனுக்குரிய தேவதூதர்களும் உலகதோற்றத்திற்கு முன்பாகவே சிருஷ்டிக்கப்பட்டவர்கள், இவர்கள் கர்த்தத்துவத்தில் ஜெயம்கொண்டதினால், நித்திய ஜீவனைப் பெற்றார்கள்.
மரணத்திற்குரியவர்கள் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னதாக முன்குறிக்கப்பட்டதுபோன்று, ஜீவனுக்குரியவர்களும் உலகதோற்றத்திற்கு முன்பாக முன்குறிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். தேவதூதர்கள் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகச் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவர்கள். அவர்கள் கர்த்தத்துவத்திற்குள்ளாகக் கடந்து வருகின்றார்கள். சத்தியத்திற்குச் சாட்சியிடுபவர்கள் தேர்ச்சி பெறுவார்கள்; சத்தியத்தினை எதிர்த்து நிற்பவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்கள் ஆவார்கள்.
தேவதூதர்களின் நிலையினைப் போன்றே தேவபுத்திரர்களுக்கும் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. தேவதூதர்களுக்குத் தன்மரணம் இல்லை. தேவபுத்திரர்களுக்கும் தாங்கள் பெற்றுள்ள ஆத்துமாவிற்கு தன்மரணம் கிடையாது. ஆக்கினைக்குரிய ஆத்துமாக்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும். அந்த அழிவினைத்தான் வேதம் மரணம் என்று சாட்சியிடுகின்றது.
ஆக்கினைக்குரிய தேவதூதர்களும், ஆக்கினைக்குரிய ஆத்துமாக்களும் அக்கினியும் கந்தகமும் எரியக்கூடிய கடலில் தள்ளப்பட்டு அழிக்கப்படுவார்கள். இதனை இரண்டாம் மரணம் என்று வேதம் கூறுகின்றது (வெளி. 20: 14, 15).
ஆக்கினைக்குரிய தேவபுத்திரர்களுக்கு இரண்டு வகையான மரணம் தீர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஒன்று மாமிசத்தில், மற்றொன்று ஆத்தும மரணமாகும்.
மல் 2:15-ல்
"அவர் ஓருவனையல்லவா படைத்தார்? ஆவி அவரிடத்தில் பரிபூரணமாயிருந்ததே. பின்னை ஏன் ஒருவனைப் படைத்தார்? தேவபக்தியுள்ள சந்ததியைப் பெறும்படிதானே.."
தேவபக்தியுள்ள சந்ததிகளை உருவாக்க ஆதாம் என்ற மாமிச சரீரம் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. ஆத்துமா கொண்ட மனிதர்களைத் தேவபுத்திரர்கள் என்று வேதம் கூறுகின்றது. மறுமை என்ற நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரிப்பவர்கள் தேவர்களைப்போல் இருப்பார்கள் என்றே வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. தேவதூதர்களுக்கு ஆவிக்குரிய சரீரம் இருப்பது போன்றே, ஆத்துமாவிற்கும் ஆவிக்குரிய சரீரம் இருக்கின்றது. ஆத்துமா என்ற ஆவிக்குரிய சரீரம் உருவாவதற்கு மாமிச சரீரம் அவசியமாகின்றது.
எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து அழைத்துவரப்பட்ட இஸ்ரவேல் ஜனங்கள் கர்த்தருக்கு விரோதமான கிரியைகளைச் செய்தார்கள். மோசே முன்னதாக நடந்து செல்கின்றான். ஆரோன் அதன்பின்னதாகச் செல்கின்றான். மிரியாம் பாடல்களைப் பாடிச் செல்கின்றாள். அதைத் தொடர்ந்து இஸ்ரவேலர்கள் நடந்து சென்றுகொண்டிருக்கின்றார்கள். அநேகக் கொள்ளைப்பொருட்கள் கிடைத்துவிட்டன, எகிப்தியரிடம் அவைகளை வாங்கிவிட்டோம் என்று சந்தோஷமாகச் செல்கின்றார்கள். ஆனால், திரும்பிப் பார்த்தபோது, பார்வோனின் சேனைகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றது. உடனே அவர்கள், ஐயோ, நாங்கள் எகிப்தில் நன்கு புசித்து இருந்திருப்போமே, வனாந்திரத்தில் கொல்வதற்காகவா எங்களைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்தீர் என்று மோசேயினைப் பார்த்துக் கூறினார்கள். இந்தப்புறம் கடல் இருக்கின்றது; அந்தப்புறம் பார்வோனின் சேனைகள் வருகின்றது. அதனால் அந்த முறுமுறுப்பு ஏற்பட்டது. வனாந்திரத்தில் அவர்களின் மாமிசத் தேவைகள் குறைவுபட்ட ஒவ்வொருமுறையும், எங்களை வனாந்திரத்தில் அழித்துப் போடவா அழைத்துக்கொண்டு வந்தீர் என்று முறுமுறுத்தார்கள். அழைத்து வந்த கர்த்தர் பொய்யுரையாதவர்; இரட்சிக்கவே அழைத்து வந்தார் என்பதாய்க் கோலினால் செங்கடலை அடிக்கின்றான் மோசே. கர்த்தர் சுழற்காற்றை அனுப்பினார். கடல் இரண்டாகப் பிளந்தது. அவர்கள் நடந்து சென்றார்கள். சற்று அப்புறம் சென்றபின்னர், குடிப்பதற்கு நல்ல தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை. ஏன் எங்களை இங்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்தீர். அங்கே எகிப்தில் இருந்திருந்தால், நல்ல தண்ணீரை நாங்கள் பருகியிருப்போமே என்று முறுமுறுத்தார்கள். இவ்வாறாக பல முறை முறுமுறுத்தார்கள். எனவே, கர்த்தர் மோசேயினை நோக்கி: இந்த ஜனங்களை வனாந்திரத்தில் கொன்று போடுவேன்; ஆபிரகாமின் பொருட்டு இந்த ஜனங்களை அழைத்துக்கொண்டு வந்தேன்; ஏனென்றால், இவர்களுக்குள்ளாகப் புத்திரசுவிகாரம் இருக்கின்றது. இவர்கள் தேவபிள்ளைகள். இவர்களுக்குள் ஆத்துமா இருக்கின்றது. அதற்காகத்தான் இத்தனைப் பிரயாசங்களையும் பட்டேன்; ஆனால், இவர்களோ முறுமுறுத்துக்கொண்டே இருக்கின்றார்கள்; எனவே இவர்கள் அனைவரையும் இங்கேயே கொன்றுபோடப் போகின்றேன்; ஆதாமிலிருந்து உருவானதுபோல, மோசேயே, உன் மூலமாக ஒரு சந்ததியினை உருவாக்குவேன் என்றார்.
அப்போது மோசே திறப்பின் வாசலில் நின்றான். கர்த்தாவே, வனாந்தரத்தில் அவர்களை அழித்துப்போட்டீரானால், உம்மால் வாக்குத்தத்தம் செய்த இடத்திற்கு அவர்களை அழைத்துச் செல்லமுடியவில்லை என்பதனால் கொன்றுபோட்டீர் என்றல்லவா கூறுவார்கள். மோசே எப்படிப் பேசுகின்றான் பாருங்கள், என்ன ஒரு ஞானம்! எனவே வாதை நிறுத்தப்பட்டு அவர்களின் பயணம் தொடர்ந்தது. இந்த இஸ்ரவேலர்களுக்காக நான் எவைகளைச் செய்தாலும், இவர்கள் தங்கள் கிரியைகளில் மாறாமல்தான் இருப்பார்கள் என்றார் கர்த்தர். அது அன்று மாத்திரம் அல்ல, நேபுகாத்நேச்சாரிடம் சிறைப்பட்டுப் போங்கள் என்று கூறிய தீர்க்கதரிசிகளின் காரியங்கள் எப்படியாக ஆயிற்று? சிறைப்பட்டு போங்கள் என்று கூறிய எரேமியாவினைத் துரவிற்குள் போட்டார்கள். கோட்டை வாசலில் இருக்கின்ற காவல் முற்றத்தில் அவனை அடைத்து வைத்தார்கள். அங்கிருந்தும் அவன் பாபிலோனுக்குள் சிறைப்பட்டுப் போங்கள் என்றுதான் கூறிக்கொண்டு இருந்தான்.
இஸ்ரவேலர்கள் முரட்டாட்டமுள்ளவர்களாய்க் கர்த்தருக்கு எதிராகத் தங்கள் கிரியைகளைச் செய்தார்கள். அந்த ஜனங்களுக்காகக் கர்த்தர் எத்தனை பிரயாசங்கள்பட்டார். காரணம், அவர்கள் தேவபிள்ளைகள். அந்தத் தேவபிள்ளைகளுக்குள் ஆத்துமா என்ற மரணமில்லாத மனிதன் இருந்தான். அவர்களின் மாமிச சரீரங்களிலிருந்துதான் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷன் பிரசவிக்க வேண்டும். இதுதான் பழைய ஏற்பாடு. மாமிச சரீரம் மரித்தபின்னர், அதற்குள் இருக்கின்ற ஆத்துமா பிரசவமாகும். அதன்பின்னர்தான், அதனால் தனித்து இயங்க முடியும். மாமிச சரீரத்தை விட்டு வெளியேறும் முன்பாக ஆத்துமா பூரணப்பட வேண்டும். அது பூரணப்பட ஒரு காலம் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது.
தங்களின் மாமிச சரீரத்தில் மேன்மைபாராட்டிய இஸ்ரவேலரிடமிருந்து ஆத்துமா என்ற நிகழ்வு புறஜாதிகளாகிய நாய்க்கூட்டத்தினை நோக்கித் திரும்பியது. இப்போது இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமத்தின்மீது விசுவாசம் வைப்பவர்கள் தேவபிள்ளைகள். அந்தத் தேவபிள்ளைகளுக்குள் ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரம் உருவாகக் கட்டளையிடப்பட்டது. புறஜாதிகளாகிய நாம் தெருவீதிகளில் நின்றுகொண்டிருந்த ஜனம். கிருபையினால் இந்த ஜனத்திற்குள்ளாக ஆத்துமா என்ற ஆவியின் சரீரம் கொடுக்கப்பட்டது. அந்தக் கிருபை கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்து மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. இது புதிய ஏற்பாடு.
ஆத்துமா என்ற கிருபையினைப் பெற்ற ஆதாமின் சந்ததியினரைப்போல, புறஜாதிகளாயிருந்து கிருபை பெற்ற கிறிஸ்தவர்களும் தங்களுடைய கிரியைகளினால் துன்மார்க்கராகி விடுவார்கள். அதன்பின்னர், கடைசி ஏற்பாடு. இக்காலத்தில் தன்னுடையவர்களை அழைத்துச் செல்லக் கட்டளையிடுவார். இரகசிய வருகையில் அவர்கள் எடுத்துக் கொள்ளப்படுவார்கள். அதன்பின்னர் பூமியில் மீதம் இருக்கும் ஆத்துமா கொண்ட அனைவரையும் ஆக்கினைத் தீர்ப்பிற்கென்று ஒப்புக்கொடுத்துவிடுவார். தேவதூதர்களைவிட ஆத்துமா கொண்ட பிள்ளைகள்மீது கர்த்தர் அதிக நேசம் கொண்டவராக இருக்கின்றார். தேவதூதர்களுக்கு ஒரே ஒரு பிரமாணம்தான். தேவதூதர்களுடைய பிரமாணத்தில் திருத்தங்கள் (amendment) கிடையாது.
பிள்ளைகளின் இயலாமையினைப் பொருட்டாக எண்ணாமல் அவர்களது ஜீவனைக் கருத்தில் கொண்டு பிதா தமது பிரமாணத்தினைத் திருத்துகின்றார். பிரமாணம் இலகுபடுத்தப்படுகின்றது. ஆத்துமா கொண்டவன் தவறு செய்தாலும், அவனைக் கர்த்தர் நேசிக்கின்றார். இஸ்ரவேலர்கள் விக்கிரகங்களை நாடி ஓடினார்கள்; அவர்கள் எருசலேமின் தேவாலயத்திற்குள்ளாக மேடைகளைக் கட்டினார்கள், விக்கிரகத் தோப்புகளை உண்டுபண்ணினார்கள். ஆனாலும், அவர்களை நேசித்தார். இஸ்ரவேலே, நீ என்னால் மறக்கப்படுவதில்லை என்றார்.
இன்று அமெரிக்கர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கின்றார்கள்? எல்லா நாடுகளிலுமுள்ள விக்கிரகங்களைத் தங்கள் நாட்டுக்குள் அனுமதித்து விக்கிரகத் தோப்புகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அன்று அங்கிருந்து சுவிசேஷம் உலக நாடுகளுக்குள் கொண்டுசெல்லப்பட்டது. அநேக சுவிசேஷகர்கள் மற்ற நாடுகளுக்கு புறப்பட்டுச் சென்றார்கள். இப்போது, வேறு மதத்தார் தங்களின் மதம் குறித்த சுவிசேஷத்தினை அறிவிக்க அங்கே சென்று கொண்டிருக்கின்றார்கள். நம்முடைய முன்னோரின் குடுமியினை அன்று அவர்கள் வெட்டிவிட்டார்கள்; இன்று அவர்கள் குடுமி வைத்துக்கொண்டு அலைகின்றார்கள். என்ன காரணம்? மாறுபாடு; முரட்டாட்டம். அப்படியாக முரட்டாட்டம் பிடித்தாலும், கர்த்தர் மற்ற நாட்டாரைக் காட்டிலும்அவர்களை அதிகமாக நேசிக்கின்றார். காரணம், அவர்கள் தேவபிள்ளைகள்.
யூதா. 14, 15-ல்
"ஆதாமுக்கு ஏழாந்தலைமுறையான ஏனோக்கும் இவர்களைக் குறித்து: இதோ, எல்லாருக்கும் நியாயத்தீர்ப்புக் கொடுக்கிறதற்கும், அவர்களில் அவபக்தியுள்ளவர்கள் யாவரும் அவபக்தியாய்ச் செய்துவந்த சகல அவபக்தியான கிரியைகளினிமித்தமும்,
தமக்கு விரோதமாய் அவபக்தியுள்ள பாவிகள் பேசின கடின வார்த்தைகளெல்லாவற்றினிமித்தமும், அவர்களைக் கண்டிக்கிறதற்கும், ஆயிரமாயிரமான தமது பரிசுத்தவான்களோடுங்கூடக் கர்த்தர் வருகிறார் என்று முன்னறிவித்தான்."
பரிசுத்தவான்களோடே கர்த்தர் வருவார் என்று வேதத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. அவர் தன்னுடைய ஜனத்தினை அழைத்துச் செல்லப் பரிசுத்தவான்களோடு வருவார். யார் இந்தப் பரிசுத்தவான்கள்? பரிசுத்தவான்கள் நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரிக்கப்போகும் அவருடைய பிள்ளைகள்.
தேவதூதர்கள், பரிசுத்தவான்களுக்கு பணிவிடை செய்யக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள பணிவிடை ஆவிகள். இதைத்தான் பவுல் சாட்சியிட்டார். இரட்சிப்பினைச் சுதந்தரிக்கப்போகின்றவர்களுக்கு அவைகள் பணிவிடை ஆவிகள்.
மாமிச சரீரத்திலிருக்கும் நாம் சுதந்தரவாளிகள். மாமிச சரீரத்தில் ஜீவ ஆத்துமாவைப் பெற்றவர்கள் சுதந்திரவாளிகள். இந்த சுதந்திரவாளிகள், தள்ளுண்ட ஆவிகளைக் கொண்டு மந்தையினிடத்தில் போதித்துக் கொண்டிருக்கின்ற போதகர்களிடம் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நிற்கின்றது. உள்ளான மனுஷனைக் கொண்டிருப்பவன், தான் யாரென்று அறியவேண்டும். அறியாதிருந்த யூதர்களிடம் அன்று பவுல், நீங்கள் கொண்டிருக்கின்ற வைராக்கியம் அறிவிற்கேற்ற வைராக்கியம் அல்ல என்று கூறினார்.
2 பேது. 2: 8-10-ல்
"நாள்தோறும் அவர்களுடைய அக்கிரமக்கிரியைகளைக் கண்டு கேட்டு நீதியுள்ள தன்னுடைய இருதயத்தில் வாதிக்கப்பட்ட நீதிமானாகிய லோத்தை அவர் இரட்சித்திருக்க;
கர்த்தர் தேவபக்தியுள்ளவர்களைச் சோதனையினின்று இரட்சிக்கவும், அக்கிரமக்காரரை ஆக்கினைக்குள்ளானவர்களாக நியாயத்தீர்ப்பு நாளுக்கு வைக்கவும் அறிந்திருக்கிறார்.
விசேஷமாக அசுத்த இச்சையோடே மாம்சத்திற்கேற்றபடி நடந்து, கர்த்தத்துவத்தை அசட்டைபண்ணுகிறவர்களை அப்படிச் செய்வார். இவர்கள் துணிகரக்காரர், அகங்காரிகள், மகத்துவங்களை தூஷிக்க அஞ்சாதவர்கள்."
தேவபக்தியுள்ள சந்ததியினை உருவாக்க ஆதாம் என்ற மாமிச சரீரத்தினைக் கர்த்தர் தெரிந்தெடுத்தார். பரிசுத்தவான்கள் நீதிமான்கள். நீதிமான்கள் தேவபக்தியுள்ள சந்ததியார். தேவபுத்திரர்களுக்குள்ளாக இரண்டுவிதமான ஜனம் இருக்கின்றது. நீதிமான்கள் ஒருபுறமும், துன்மார்க்கர்கள் மறுபுறமும் இருக்கின்றார்கள். துன்மார்க்கன் மரணத்திற்கென நியமிக்கப்பட்டவன்.
தேவதூதர்களுக்கும் தேவபுத்திரர்களுக்கும் வித்தியாசம் என்னவென்றால், தேவபுத்திரர்கள் கர்த்தரின் பிள்ளைகள். அவர்கள் சுயாதீனர்கள். அவர்கள் ஆக்கினைக்குரியவர்களானாலும், ஜீவனுக்குரியவர்களானாலும், மாமிச சரீரத்தில் இருக்கும்வரையிலும் அவர்கள் ஆத்துமா என்ற மேன்மையினைக் கொண்டவர்களாகவே இருப்பார்கள். ஆனால் தேவதூதர்கள் அப்படி அல்ல. தேவதூதர்கள் ஆவியின் சரீரத்தில் இருக்கின்றபோதே ஜீவனுக்குரியவர்களா, அல்லது ஆக்கினைக்கு உரியவர்களா என்று தீர்க்கப்படுவார்கள். அதனை அவர்களும் அறிவார்கள். ஆனால், தேவபுத்திரர்கள் அப்படியாக அல்ல. மாமிச சரீரத்தில் இருக்கின்றவரையிலும் ஜீவனுக்குரியவர்கள் தங்களை ஜீவனுக்குரியவர்கள் என்று அறிக்கையிடுவதுபோல, ஆக்கினைக்குரியவர்களும் தங்களை ஜீவனுக்குரியவர்கள் என்றுதான் அறிக்கையிடுவார்கள். பாவம் செய்தவுடன் எந்த மாமிச சரீரமும் உடனடியாக மரிப்பதில்லை. அப்படி மரணம் ஏற்படுமானால், இந்தப் பூமியில் யாருமே உயிரோடு இருக்கமுடியாது. பாவம் செய்யாதவன் ஒருவனும் இல்லை என்றுதான் வார்த்தை கூறுகின்றது.
2 பேது. 2: 10-ல்
"விசேஷமாக அசுத்த இச்சையோடே மாம்சத்திற்கேற்றபடி நடந்து, கர்த்தத்துவத்தை அசட்டைபண்ணுகிறவர்களை அப்படிச் செய்வார். இவர்கள் துணிகரக்காரர், அகங்காரிகள், மகத்துவங்களை தூஷிக்க அஞ்சாதவர்கள்."
ஆத்துமாவானது இச்சையினால் மாமிசத்திற்கேற்றபடி நடக்கும்போதுதான் மீறுதல் வருகின்றது. மீறுதலினால் பாவம் வருகின்றது. ஆத்துமா ஆவிக்கேற்றபடி நடக்கவேண்டும். ஏனென்றால், ஆத்துமாவிற்குத் தகப்பன் ஆவிக்குரியவர். ஒரு ஆத்துமா ஆவிக்குரிய சிந்தையில்லாமல் மாமிசத்திற்குரிய கிரியைகளை மாத்திரம் செய்யும்போது, அது ஆக்கினைக்குரிய ஆத்துமாவாகும். மாமிசத்திற்குரிய இத்தகைய போதனைகள் சர்ப்பத்தின் போதனைகள் ஆகும். இதைத்தான் அவன் ஆதாமின் நாட்களிலிருந்து செய்துவருகின்றான்.
2 பேது. 2: 13-ல்
"இவர்கள் ஒருநாள் வாழ்வை இன்பமென்றெண்ணி, கறைகளும் இலச்சைகளுமாயிருந்து; உங்களோடே விருந்துண்கையில் தங்கள் வஞ்சனைகளில் உல்லாசமாய் வாழ்கிறவர்கள்."
ஒரு நாள் வாழ்வை இன்பம் என்று எண்ணுபவன் ஏசா. இந்தப் பூமியில் மாமிசத்தினில் நாம் ஜீவிக்கும் கால அளவினை, ஜீவனுக்குரிய கால அளவோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், அது ஒரு சிறு கால அளவாகும். நித்திய ஜீவநாட்களில் ஒரு இமைப்பொழுது நேரம்போலத்தான் மாமிசத்தில் நமது ஆத்துமா ஜீவிக்கும் காலமாகும். மாமிசத்திற்குரிய இந்த மகிமை போதும் என்று நினைப்பவன் ஏசா. யாக்கோபு தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவன்; உதாசீனப்படுத்தாதவன்.
தேவபுத்திரர்கள் இரண்டுபிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றார்கள்.
ஆத்துமா என்ற ஆவிக்குரிய சரீரம் உருவாக, மாமிச சரீரம் வேண்டும். மாமிச சரீரம் வளர்ச்சியடைந்த பின்னர், ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் வருகின்றான். இந்த ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகப் பிதாவினால் திட்டம்பண்ணப்பட்டவன். கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் ஆதாம் உருவாகிய பின்னர் பூமியில் ஆரம்பமானது. ஆதாமிற்குள் ஜீவ சுவாசத்தினை ஊதிய பின்னர், மனிதன் ஜீவாத்துமா ஆனான். அதுமுதல் கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் இந்தப் பூமியில் ஆரம்பமானது. ஆனால், ஆத்தும ஜனனமானது உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாக முன்குறிக்கப்பட்டது.
ஏசாவும், யாக்கோபும் மாமிசத்தில் பிறப்பதற்கு முன்பாகவே அவர்களின் ஆத்துமாக்கள் ஜீவனுக்கென்றும், மரணத்திற்கென்றும் முன்குறிக்கப்பட்டுவிட்டது. பிள்ளைகள் பிறப்பதற்கு முன்னமே ஒருவனை சிநேகித்தேன், மற்றொருவனை வெறுத்தேன் என்று கர்த்தர் சாட்சியிட்டுள்ளார். அவர்களின் மாமிச சரீரம் முன்குறிக்கப்படவில்லை. இவர்களுக்குள் உருவாகப்போகும் ஆத்துமாக்களைக் கொண்டுதான் இந்த முன்குறித்தல். ஈசாக்கு ஜீவனுக்குரியவன். ஜீவனுக்குரியவனான ஈசாக்கின் பிள்ளைகள்தான் ஏசாவும், யாக்கோபும். ஆனால், யாக்கோபு ஜீவனுக்குரியவனாகவும், ஏசா ஆக்கினைக்குரியவனாகவும் முன்குறிக்கப்பட்டான். இரண்டு மாமிச சரீரங்களும் ஒருவனுடைய மாமிச வித்தினால் உருவாக்கப்பட்டதுதான். ஆனால், ஆவிக்குரிய வித்தினால் உருவாக்கப்படும் உள்ளான மனிதனான ஆத்துமாவில்தான் பிரிவினை. ஏசா மரணத்திற்கென்று முன்குறிக்கப்பட்டவன். அவன் மரணத்திற்குரிய கிரியைகளைச் செய்யவேண்டும். எனவே, தான் பெற்றிருந்த சேஷ்டபுத்திர பாகத்தினை அவன் விற்றுப்போட்டான். சேஷ்டபுத்திரபாகம் என்ற சுதந்திரத்தினை ஏசா கொடுத்தான், யாக்கோபு பெற்றுக்கொண்டான். இந்தச் சுதந்திரமானது கர்த்தரின் ராஜ்யத்தினைச் சுதந்தரிக்கக் கட்டளையிடப்பட்ட சுதந்திரம் ஆகும்.
ஆத்துமாக்கள் கர்த்தத்துவத்தில் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. ஆனால், அவைகள் ஜீவனுக்கென்றும், மரணத்திற்கென்றும் முன்குறித்தது உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்னதான தேவதிட்டமாகும். ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனுஷனின் கிரியைகள் ஜீவனுக்குரியதாகவோ, மரணத்திற்குரியதாகவோ இருக்க வேண்டும். ஜீவனுக்குரிய கிரியைகளைச் செய்பவன் சுதந்திரத்தினைப் பெற்றுக் கொள்வான். சுதந்திரம் என்பது தகப்பன் வைத்திருக்கின்ற ஐசுவரியத்தில் பங்கு. ஆபிரகாமிற்கு எட்டுப் பிள்ளைகள் இருந்தார்கள். அந்த எட்டுப் பிள்ளைகளில் ஒருவனுக்கு மாத்திரம்தான் ஆபிரகாம் சுதந்திரத்தினைக் கொடுத்தார். ஈசாக்கு அந்தச் சுதந்திரத்தினைப் பெற்றுக்கொண்டான்.
யோவா. 8: 39-ல்
"அதற்கு அவர்கள்: ஆபிரகாமே எங்கள் பிதா என்றார்கள். இயேசு அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளாயிருந்தால் ஆபிரகாமின் கிரியைகளைச் செய்வீர்களே."
நீங்கள் ஆபிரகாமின் கிரியைகளைச் செய்யவில்லை; எனவே, நீங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் அல்ல என்றார் கர்த்தர். கர்த்தர் எந்தக் கிரியையினைச் செய்யக் கட்டளையிட்டாரோ, அந்தக் கிரியைகளை ஆபிரகாம் செய்தார். ஆபிரகாம் தேவபிள்ளை, அவரின் தாசன். அதனால்தான், என் தாசனாகிய ஆபிரகாம் என்று கர்த்தர் சாட்சியிட்டுள்ளார்.
நாம் அனைவரும் புறஜாதிகள். இயேசுகிறிஸ்து மகிமையடையும் வரையிலும் நாம் தேவன் இல்லாதவர்களாகத்தான் இருந்தோம். நாம் தேவனுடைய சிருஷ்டிப்புகள்தான், ஆனால் தேவபிள்ளைகள் இல்லை. தேவனுடைய பிள்ளைகளுக்குள்ளாகத்தான் சுதந்திரவாளிகள் இருக்கின்றார்கள். சுதந்திரவாளி ஜீவனுக்குரியவன்.
ஆதாமிடமிருந்து கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் ஆரம்பமானது. ஆதாம் ஆத்துமா கொண்ட முதல் மனிதன். அவனுடைய சந்ததியிலிருந்துதான் ஜீவனுக்குரியவனும், மரணத்திற்குரியவனும் பிரிக்கப்பட்டான். புறஜாதிகளாகிய நாம் தேவபிள்ளைகளாக மாறுவதற்கான கிருபை புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் கொடுக்கப்பட்டது. தேவபிள்ளையாக மாறவேண்டுமானால், யோவான் 1: 12-ல்கட்டளையிட்டபடி செயல்பட வேண்டும்.
யோவா. 1: 12-ல்
"அவருடைய நாமத்தின்மேல் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் அவரை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் எத்தனைபேர்களோ, அத்தனைபேர்களும் தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும்படி, அவர்களுக்கு அதிகாரங் கொடுத்தார்."
நாம் தேவபிள்ளைகளாக மாறவேண்டுமானால், இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமத்தின்மேல் விசுவாசம் வைக்கவேண்டும். இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமத்தினை விசுவாசிப்பவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள். கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் தேவபிள்ளைகள். இந்த தேவபிள்ளைகள் இருபிரிவாகப் பிரிக்கப்படுகின்றார்கள். அவர்கள் 1. ஏசா, 2. யாக்கோபு. ஏசா சுதந்திரத்தினை உதாசீனம் செய்பவன்; யாக்கோபு சுதந்திரத்தினைப் பெற்றுக்கொள்பவன். ஏசா இரண்டாம் மரணத்திற்குரியவன். யாக்கோபு ஜீவனுக்குரியவன். ஆபிரகாமின் முதல் குமாரன் இஸ்மவேல், அதன்பின்னர் பிறந்தவன் ஈசாக்கு. கேத்தூராளுக்கு 6 பிள்ளைகள். இந்த 8 பேரும் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள்தான். ஆனால், ஈசாக்கிற்கு மாத்திரம்தான் சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட்டது. மாமிசத்தின்படி நாம் பிள்ளைகளாக இருந்தால், நமது தகப்பனின் ஆஸ்தியில் சட்டப்படியாக நமக்கு உரிமை உண்டு. இது மாமிசத்தின்படியான தீர்ப்பு. ஆனால், ஆவிக்குரிய கர்த்தரின் இராஜ்யத்தின்படியான தீர்ப்பு ஆத்துமாவிற்குக் கொடுக்கப்படும் ஆவியின் தீர்ப்பாகும். இதில் எல்லா பிள்ளைகளும் உரிமைகோர இயலாது. இந்தச் சட்டம் இப்படியாகத்தான் இயற்றப்பட்டுள்ளது. ஆபிரகாம் தனது குமாரனான ஈசாக்கினுக்கு மாத்திரம்தான் சுதந்திரத்தினைக் கொடுத்தார். மற்றவர்களுக்கு பூமிக்குரிய தனது ஆஸ்தியின் நன்மைகளை நன்கொடைகளாகக் கொடுத்தார். இவைகள் திட்டம்பண்ணப்பட்ட காரியங்கள்.
எப்படியாக ஆபிரகாமின் சந்ததியில், ஈசாக்கு இஸ்மவேல் என்றும், ஈசாக்கின் சந்ததியில் ஏசா யாக்கோபு என்றும் வேறுபிரிக்கப்பட்டுள்ளதோ, அதுபோலவே எல்லாக் காலத்திலும் ஆத்துமா கொண்டவர்கள் வேறுபிரிக்கப்படுகின்றார்கள். தேவபிள்ளைகளில் சுதந்திரத்தினைச் சுதந்தரிக்கக்கூடிய பிள்ளைகள் என்றும், சுதந்திரத்தினைச் சுதந்தரிக்காத பிள்ளைகள் என்றும் வேறுபிரிக்கப்படுகின்றார்கள். நம்முடைய சுதந்திரம் பரலோகராஜ்யத்தில் இருக்கிறது என்று பவுல் சாட்சியிட்டுள்ளார். பரலோகராஜ்யத்தில் உள்ள சுதந்திரத்தினைத் தேடுபவன் ஜீவனுக்குரியவன்; பூலோகத்திலுள்ள சுதந்திரத்தினைத் தேடுபவன் மரணத்திற்குரியவன்.
பரலோகராஜ்யத்தின் சுதந்திரத்தினைத் தேடுபவன் யாக்கோபு; பூமிக்குரிய சுதந்திரத்தினைத் தேடுபவன் ஏசா. இவர்கள் இருவரும் தேவபிள்ளைகள்தான்; ஆத்துமா கொண்டவர்கள்தான். அதுபோல கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் தேவபிள்ளைகள்தான். தேவபிள்ளைகளுக்குள் உள்ளான மனுஷனான ஆத்துமா இருக்கின்றது. மற்றவர்களுக்குள் உள்ளான மனுஷனான ஆத்துமா இல்லை. புறஜாதிகள் கர்த்தத்துவத்திற்குள் புத்திரசுவிகாரம் எடுக்கப்பட்டவர்கள்.
கர்த்தத்துவம் தேவத்துவத்திற்குள்ளாகத் திட்டம்பண்ணப்பட்டுள்ளது. தேவத்துவத்தில் கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைக்குரிய பகுதி நித்திய ஜீவனுக்குரியவர்களைப் பிரித்தெடுக்கும் பகுதியாகும். கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகளுக்குரிய காலம்தான் இந்த 8-ம் நாள்.
ஆதாம் தேவபுத்திரன்.
மல். 2: 15-ல்
"அவர் ஒருவனையல்லவா படைத்தார்? ஆவி அவரிடத்தில் பரிபூரணமாயிருந்ததே. பின்னை ஏன் ஒருவனைப் படைத்தார்? தேவபக்தியுள்ள சந்ததியைப் பெறும்படிதானே…"
தேவபக்தியுள்ள சந்ததி தேவபுத்திரர்கள். தேவ சந்ததி என்றால் தேவபிள்ளைகள் என்று பொருள். அவர்கள் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதனைக் கொண்ட மாமிச சரீரங்களாகும். ஆத்துமா கொண்டவனாக முதன்முதலில் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவன் ஆதாம். அதன்பின்னர் 1. காயீனும், 2. ஆபேலும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டார்கள். இதில் ஒருவன் மற்றவனைக் கொன்றுபோட்டான். ஒருவன் ஜீவனுக்குரியவன்; மற்றொருவன் ஆக்கினைக்குரியவன். அப்படியாகவே ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஜீவனுக்குரியவன் என்ற ஒரு பிரிவும், மரணத்திற்குரியவன் என்ற ஒரு பிரிவும் இருந்து வருகின்றது. சுதந்திரத்தினைப் பெற ஆபேல் முன்குறிக்கப்பட்டவன்; ஆபேலையும் அவன் காணிக்கையினையும் கர்த்தர் அங்கீகரித்தார். கர்த்தர் அவர்கள் இருவரின் காணிக்கைகளையும் அங்கீகரித்திருக்கலாமே? இருவருமே மாமிசத்தில் கஷ்டப்பட்டுத்தான் காணிக்கைகளைக் கொண்டுவந்தார்கள். இருவரும் பிள்ளைகள்தானே; இருவரும் தேவபுத்திரர்கள்தானே. இருவரும் காணிக்கைகளைக் கொண்டுவருகின்றார்கள். அங்கே ஒருவனின் காணிக்கையினை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒருவனின் காணிக்கையினை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மாமிசத்தின்படியாகப் பார்த்தால், கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் மாறுபாடுள்ளவைகளாகக் காணப்படலாம். ஆனால், கர்த்தர் நீதிபரர். கர்த்தத்துவம் நீதிபரின் தெரிந்துகொள்ளுதலினால் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. அவர் நீதி என்று அறிவிப்பவைகள் நீதியாகும். அவர் அநீதி என்று அறிவிப்பவைகள் அநீதியாகும்.
ஏதேன் தோட்டத்தில் நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தினைக் கர்த்தர் வைத்தது தவறு என்று ஒருவர் வாதாடினார். கீழ்ப்படியாதவர்களாக இருந்தால்தான் அப்படியாகக் கூறுவார்கள். வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிகின்றவன் வார்த்தையினை ஆய்வுசெய்து ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டான். அறிவிக்கப்பட்டதை ஆய்வுசெய்து கலந்துரையாடி, தேர்வு செய்து ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சிப்பவர்கள் கர்த்தத்துவத்தின் முன் நிற்காதவர்கள். அவர் சிருஷ்டிகர்; அவர் நீதியுள்ள நியாயாதிபதி; அவருடைய எல்லா கிரியைகளும் நீதியானவைகளாகத்தான் இருக்கும். அவைகளை அநீதி என்று கூறினால், அதுதான் துன்மார்க்கம். அவருடைய கிரியைகள் நீதி, நீதி, நீதிதான். அவரிடத்தில் அநீதி இல்லை. அவருடைய திட்டம் நீதியான திட்டம்.
ஆத்துமா கொண்ட அனைவரும் தேவபுத்திரர்கள். தேவபுத்திரர்களுக்குள்ளே சுதந்திரவாளியினைத் தெரிந்தெடுப்பதற்கான ஒரு தேர்வுக்களம்தான் கர்த்தத்துவம். திட்டம் செய்யப்பட்ட சுதந்திரத்தினைக் கொடுப்பதற்கான தேர்வுமுறையே கர்த்தத்துவமாகும். தீர்ப்பிற்காக ஆத்துமா மாமிச சரீரத்திற்குள் உருவாகின்றது.
காயீனுடைய போதனை ஆவிக்குரியவற்றினை மாமிசத்தோடு இணைக்கின்ற போதனையாகும். தேவபுத்திரர்கள் மாமிச சரீரத்திற்குள் பிறக்கின்றார்கள். மாமிச சரீரத்தினுள் வளர்ந்து, அவர்களுடைய கிரியைகளை நடப்பித்து, கிரியைகளுக்குரிய பலனை அடைகின்றார்கள். ஜீவனுக்கென்று தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் பரலோகத்திலும், ஆக்கினைக்கென்று முன்குறிக்கப்பட்டவர்கள் எரிநரகத்திலும் தள்ளப்படுகின்றார்கள்.
மாமிச சரீரத்திற்குள் ஆத்துமா சிருஷ்டிக்கப்படுகின்றது. அது நீதியுள்ள கிரியைகளைச் செய்கின்றதா? அல்லது அநீதியுள்ள கிரியைகளைச் செய்கின்றதா? இவைகள் மாமிச சரீரத்தில் இருக்கும்போதே தீர்க்கப்படுகின்றது. நீதிக்கென முன்குறிக்கப்பட்ட ஆத்துமா நீதியுள்ள கிரியைகளைச் செய்யும்; ஆக்கினைக்கென முன்குறிக்கப்பட்ட ஆத்துமா அநீதியுள்ள கிரியைகளைச் செய்யும். இது, உண்டாக்கிய தகப்பனுக்குத் தெரியும். ஆனாலும், தகப்பனே, நீர் அவனுக்கு ஜீவனைக் கொடுத்துவிட்டு எனக்கு மரணத்தினைக் கொடுத்து விட்டீரே என்று அவரிடம் முறையிடக் கூடாது என்பதற்காகவே இந்தத் தேர்வு.
ஏசாவும் யாக்கோபும் மாமிச சரீரத்தில் உருவாக்கப்பட்ட உள்ளான மனிதர்களின் ஆத்துமாக்களின் நாமங்கள். இதில் ஏசாவிற்கு சுதந்திரம் கட்டளையிடப்பட்டது. சுதந்திரத்தினை உதாசீனப்படுத்தினால், அது கடந்து செல்லும். இது கட்டளை. யாக்கோபு இரண்டாவது பிறந்தவன், சுதந்திரம் இல்லாதவன்; யாக்கோபு கூழ் காய்ச்சிக்கொண்டிருக்கின்றான். ஏசாவிற்கோ பசி எடுத்தது. அப்போது ஏசா மாமிசப் பசியின் காரணமாக யாக்கோபிடம் கூழ் கேட்கின்றான். உன் சுதந்திரத்தினை எனக்குத் தருவாயா என்று கூழுக்குக் கிரயம் கேட்கின்றான் யாக்கோபு; சாகப்போகின்றேன், எனக்கு எதற்கு சுதந்திரம், அதை நீயே வைத்துக்கொள், இது ஏசா. இப்படியாகத்தான் அவன் உதாசீனம் பண்ணினான். ஏசா உதாசீனம் பண்ணவேண்டும். இதுதான் முன்குறித்தல்.
பிள்ளைகள் சுதந்திரத்தினைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கான கிரியைகளை நடப்பிக்க ஆத்துமா மாமிச சரீரத்திற்குள் அனுப்பப்படுகின்றது. சுதந்திரத்தினைக் கொடுப்பதற்காக நடத்தப்படுகின்ற தேர்வுதான் கர்த்தத்துவம். தேவதூதர்களின் நிலை அப்படி அல்ல. தூதர்கள் இரட்சிப்பினைச் சுதந்தரிக்கப்போகின்ற நமக்குப் பணிவிடை செய்பவர்கள். மாமிசத்தின்படியான கிரியைகளினால் ஆத்துமா நியாயந்தீர்க்கப்படும். ஆவியின்படியான கிரியைகளினால் ஆத்துமா ஜீவனுக்கென்றும், ஆக்கினைக்கென்றும் வேறுபிரிக்கப்படும். இதுதான் கர்த்தத்துவத்தின் காரியமாகும்.
மாமிசத்தின்படியான நற்கிரியைகள் மாத்திரம் ஒரு மனிதனை ஜீவனுக்குரியவன் என்று தீர்க்காது. மாமிசத்தின்படியான துர்க்கிரியைகள் மாத்திரம் ஒரு மனிதனை மரணத்திற்குரியவன் என்றும் தீர்க்காது. மாமிசத்தின் கிரியைகள் ஜீவனுக்குரியவனுக்கு நியாயத்தீர்ப்பின் நாளில் பலனைப் பரலோகத்தில் பெற்றுத் தரும். ஆவிக்குரிய நற்கிரியைகள் மட்டுமே ஒரு ஆத்துமாவினை ஜீவனுக்குரியதாக்கும். ஆவிக்குரிய துர்க்கிரியைகள் ஒரு ஆத்துமாவினை ஆக்கினைக்குரியதாக்கும். ஆவிக்குரிய நற்கிரியை விசுவாசமாகும். விசுவாசம் என்பது கர்த்தரிடமிருந்து அனுப்பப்படும் அந்த நாளின் வார்த்தையின்மீது வைக்கும் விசுவாசமாகும்.
கலா. 4: 7-ல்
"ஆகையால் இனி நீ அடிமையாயிராமல் புத்திரனாயிருக்கிறாய்; நீ புத்திரனேயானால், கிறிஸ்துமூலமாய்த் தேவனுடைய சுதந்தரனாயுமிருக்கிறாய்."
கிறிஸ்தவர்கள் யாவரும் புத்திரர்கள். இந்தப் புத்திரருக்குள் சுதந்தரவாளி என்றும், சுதந்திரம் இல்லாதவன் என்றும் பிரிக்கப்பட வேண்டும். சுதந்திரம் பெற்றவன் கர்த்தரது மகிமைக்குள் பிரவேசிக்கக் கட்டளைப் பெற்றவன். அவர்களுக்குக் கர்த்தர் தம்முடைய ராஜ்யத்தில் பங்கினைக் கொடுக்கப்போகின்றார். அதற்காகத்தான் இந்தப் பூமியில் தேர்வு நடந்துகொண்டிருக்கின்றது. இந்தப் பூமி ஒரு தேர்வுக்களமாகத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
புத்திரர்களை, அவர்கள் சுதந்தரவாளிகளா? அல்லது சுதந்தரவாளிகள் இல்லையா? என்று வேறுபிரிக்க வேண்டும். ஜீவனுக்குரியவனா? அல்லது ஆக்கினைக்குரியவனா? என்று வேறுபிரிக்கவேண்டும். புத்திரனானால், கிறிஸ்து மூலமாய் அந்தச் சுதந்திரம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. புத்திரனுக்கு கிறிஸ்து மூலமாய்ச் சுதந்திரம் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது.
கிறிஸ்து குமாரன்; குமாரன் என்பது அன்றைக்குரிய வார்த்தை. பிள்ளைகளுக்குள் சுதந்திரத்தினைக் கொடுப்பதற்காகக் கர்த்தர் தமது குமாரனை அனுப்புகின்றார். குமாரன் அன்றைக்குரிய வார்த்தையாகும். அன்றைக்குரிய வார்த்தையினைக் கொண்டு சுதந்தரவாளியினைப் பிரிக்கின்றார்.
குமாரன் மூலம் அனுப்பப்படும் வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் சுதந்திரவாளிகள். குமாரன் அன்றைக்குரிய வார்த்தை. அன்றைக்குரிய வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் சுதந்திரவாளிகள். அன்றைக்குரிய வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் மரணத்திற்குரியவர்கள், ஆக்கினைக்குரியவர்கள். இதுவே கர்த்தத்துவத்தின் தீர்ப்பாகும்.
நிறைவேறிய வார்த்தையினை விசுவாசித்து அதற்குக் கீழ்ப்படிந்து, அன்றைக்கென்று அனுப்பப்படும் வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்கள் மரணத்திற்குரியவர்கள். பிசாசு நேற்றைய பொழுதுவரையிலும் கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தைகளை விசுவாசிக்கத் தடை செய்யமாட்டான். அன்றைக்குரிய வார்த்தையினை விசுவாசிப்பதற்குத்தான் தடை செய்வான். காரணம், அன்றைக்குரிய வார்த்தைதான் சத்தியம். சத்தியத்திற்கு எதிர்த்து நிற்பவன் பிசாசு. கர்த்தத்துவத்தில் பிசாசின் பங்கு, புத்திரர்கள் சுதந்திரபாகத்தினைப் பெறுவதற்கு ஒரு வடிகட்டியாய்ச் செயல்படுவதாகும்; சோதனைக்காரனாக அவன் செயல்படுகின்றான். சுதந்தரவாளிதான் சுதந்திரத்தினைப் பெறவேண்டும். சுதந்தரத்திற்குத் தகுதி இல்லாதவன் அதனை உதாசீனம் செய்யவேண்டும். சுதந்திரவாளியினைப் புடமிட்டு சுதந்திரத்தினைப் பெறச் செய்வதுதான் வலுசர்ப்பத்தின் பங்காகும்.
முன்குறிக்கப்பட்ட ஜீவனுக்குரிய சுதந்திரவாளி அதனைச் சுதந்தரிக்க வேண்டும். யாக்கோபிற்கு சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட வேண்டும். அப்படியானால், யாக்கோபு சுதந்திரத்தினைப் பெறுவதற்கு, ஏசாவிடமிருந்து அது பறிக்கப்பட வேண்டும். கர்த்தத்துவத்தின் முக்கியமான பங்கினை வலுசர்ப்பம் செய்துகொண்டிருக்கின்றது. தகுதி இல்லாதவன் சுதந்திரத்தினைப் பெறக்கூடாது. தகுதியில்லாதவனை தகுதியற்றவன் என்று தீர்க்கவேண்டும். தகுதி முன்குறித்தலின்படி கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. சோதிக்க அனுமதிக்கப்பட்டவன் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவனையும் வஞ்சிக்க முயலுகின்றான். எனவேதான் தேவகோபம் பிசாசின்மீது; எனவேதான் அவனுக்கு ஆக்கினைத்தீர்ப்பு.
குமாரன் மூலமாகத்தான் ஜீவனுக்குரிய சுதந்திரத்தினைப் பெறமுடியும். குமாரன் அன்றைக்குரிய வார்த்தை. ஏழு சபைக்காலங்களிலும் வார்த்தைகள் கொடுக்கப்பட்டது. அது அன்றைக்குரிய வார்த்தையாய் அதினதின் காலத்தில் இருந்தது. அந்த வார்த்தையினைக் கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் அதினதின் காலத்தில் ஏற்றுக்கொண்டார்களா? ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் சுதந்திரவாளிகள். யோசித்துப் பாருங்கள். ஏழாவது சபை எழுந்து கர்த்தரின் நாமத்தினை அறிக்கையிட்டபோது, அதனை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அன்றைக்குரிய வார்த்தையினை விசுவாசித்து ஏற்றுக்கொள்பவன் சுதந்திரவாளி, ஏற்றுக்கொள்ளாதவன் சுதந்திரவாளி அல்ல.
ரோம. 9: 7-ல்
"அவர்கள் ஆபிரகாமின் சந்ததியாரானாலும் எல்லாரும் பிள்ளைகளல்லவே; ஈசாக்கினிடத்தில் உன் சந்ததி விளங்கும் என்று சொல்லியிருக்கிறதே."
அவர்கள் அனைவரும் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளானாலும், அவர்களுக்கு சுதந்திரத்தில் பங்கு இல்லை. ஈசாக்கினுக்குத்தான் சுதந்திரம் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் 8 பேரில் ஒருவனுக்குத்தான் சுதந்திரத்தில் பங்கு கிடைத்தது.
ஜீவனுக்குரியவனான சுதந்திரவாளி இன்று லாபானுடைய கூடாரத்தில் இருக்கின்றான். சீயோனே, நீ லாபானின் வீட்டில் அடிமைப்பட்டிருக்க வேண்டியவன் அல்ல; உனக்கென்று கர்த்தர் ஒரு தீர்மானம் வைத்திருக்கின்றார். எனவே நீ அதனைவிட்டு வெளியே வா; யாக்கோபாக இருந்தால், லாபானின் கூடாரங்களிலிருந்து வெளியே வருவான்! சீயோனுக்காகத்தான் லாபானுக்குக் கிருபை கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. அதற்குரிய வேளையில் யாக்கோபு வெளியேறி வரவேண்டும். இதுதான் இன்றைக்குரிய வார்த்தை. யாக்கோபு தன்னிலை அறியவேண்டும். சுதந்திரவாளி தன்னிலை அறியவேண்டும். அதற்காக அனுப்பப்படுவதுதான் சத்தியம்.
ஏசாவின் பர்வதம் வலுசர்ப்பத்தின் தாபரம் என்று கர்த்தரே சாட்சியிட்டுள்ளார். அவன் பூமிக்குரியதோடு திருப்தியாகிவிடுவான். அவனுக்கு ஒரு கலம் உணவு கிடைத்தால் போதும்; இம்மைக்குரிய காரியத்தில், ஒரு ஆசீர்வாதம் கிடைத்தால் போதும், அவன் அத்தோடு திருப்தியாகிவிடுவான்; அவன் ஏசா; ஜீவ வார்த்தை அவனுக்கு அல்ல. அவன் ஆக்கினைக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட வேண்டும். அதற்காகத்தான் ஏசாவிடமும் சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்படுகின்றது.
உணர்வற்றிருக்கக்கூடிய யாக்கோபு எழுப்பப்பட வேண்டும். அவனை தன்னிலை அறியச் செய்யவேண்டும். சீயோன் ஆவிக்குரிய சகோதரன். கர்த்தருடைய பர்வதத்திற்குள்ளாகக் கர்த்தர் அழைத்துச் செல்ல திட்டம்பண்ணி முன்குறித்திருக்கின்ற மகன். அவனைத் தன்னிலை அறியச் செய்ய வேண்டும்.
1 யோவா. 3: 1, 2-ல்
"நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகளென்று அழைக்கப்படுவதினாலே பிதாவானவர் நமக்குப் பாராட்டின அன்பு எவ்வளவு பெரிதென்று பாருங்கள்; உலகம் அவரை அறியாதபடியினாலே நம்மையும் அறியவில்லை.
பிரியமானவர்களே, இப்பொழுது தேவனுடைய பிள்ளைகளாயிருக்கிறோம், இனி எவ்விதமாயிருப்போமென்று இன்னும் வெளிப்படவில்லை; ஆகிலும் அவர் வெளிப்படும்போது அவர் இருக்கிறவண்ணமாகவே நாம் அவரைத் தரிசிப்பதினால், அவருக்கு ஒப்பாயிருப்போமென்று அறிந்திருக்கிறோம்."
நாம் தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்பதினால்தான் அவர் நம்மீது அன்பு வைக்கின்றார். கிறிஸ்தவர்கள் யாவரும் கர்த்தரின் பிள்ளைகள்.
எபி. 2: 13, 14-ல்
"நான் அவரிடத்தில் நம்பிக்கையாயிருப்பேன் என்றும்; இதோ, நானும், தேவன் எனக்குக் கொடுத்த பிள்ளைகளும் என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்.
ஆதலால், பிள்ளைகள் மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் உடையவர்களாயிருக்க, அவரும் அவர்களைப்போல மாம்சத்தையும் இரத்தத்தையும் உடையவரானார்; மரணத்துக்கு அதிகாரியாகிய பிசாசானவனைத் தமது மரணத்தினாலே அழிக்கும்படிக்கும்,"
பிள்ளைகளாகிய நாமெல்லோரும் மாமிசத்திலும் இரத்தத்திலும் இருக்கின்றோம். மாமிசத்திலும் இரத்தத்திலும் இருக்கும் கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் அவருடைய பிள்ளைகள். அவர்களுக்குள் மாமிசத்திற்கும் இரத்தத்திற்கும் மேலான ஒன்று இருக்கின்றது. அதுதான் ஆத்துமா. இந்த ஆத்துமாவிற்குத்தான் கிரியைகளுக்குத்தக்க பலன் பரலோகத்தில் கொடுக்கப்படுகின்றது.
2 கொரி. 5: 1, 10-ல்இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:-ல்பூமிக்குரிய கூடாரமாகிய நம்முடைய வீடு அழிந்துபோனாலும், தேவனால் கட்டப்பட்ட கைவேலையல்லாத நித்திய வீடு பரலோகத்திலே நமக்கு உண்டென்று அறிந்திருக்கிறோம்.
ஏனென்றால், சரீரத்தில் அவனவன் செய்த நன்மைக்காவது தீமைக்காவது தக்க பலனை அடையும்படிக்கு, நாமெல்லாரும் கிறிஸ்துவின் நியாயாசனத்திற்கு முன்பாக வெளிப்படவேண்டும்."
நாம் சரீரத்தில் செய்கின்ற நன்மைக்கும் தீமைக்கும் தக்க பலன் பரலோகத்தில் கொடுக்கப்படுகின்றது.
தேவபுத்திரர்கள் அனைவரும் உலகத்தோற்றத்திற்கு முன்பாகத் திட்டம் பண்ணப்பட்டவர்கள். தீர்ப்பிற்காக அவர்கள் கர்த்தத்துவத்திற்குள் கடந்து வருகின்றார்கள். காரணம், கர்த்தத்துவத்தில் செய்கின்ற கிரியைகளுக்கான பலன் பரலோகத்தில் கொடுக்கப்படும். கர்த்தத்துவத்தில் நீதியுள்ள கிரியைகளைச் செய்தால், 4-ம் வானத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள்; அநீதியான கிரியைகளைச் செய்தால், அதற்குரிய பலன் ஆக்கினைத்தீர்ப்பு. கர்த்தத்துவம் என்பது ஆத்தும கிரியைகள் நடப்பிக்க முன்குறிக்கப்பட்ட ஒரு நிகழ்வு ஆகும். எட்டாம் நாள் கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகளுக்கான நாளாகும்.
கர்த்தத்துவத்திற்கு ஒருநாளும் அழிவு இல்லை. கர்த்தத்துவத்திற்குள் தீர்ப்பிற்குள்ளான ஜீவனுக்குரியவர்களுக்கும் அழிவு இல்லை.
ஏசாவா? யாக்கோபா? என்பது அவர்களின் கிரியைகளின்மூலமாக வெளிப்படும். கிரியைகள் நீதியுள்ள கிரியைகளாக இருந்தால், அவன் யாக்கோபு. ஆபிரகாமின் தேவனும், ஈசாக்கின் தேவனும், யாக்கோபிற்குத் தேவனுமாகிய தேவன் என்று கர்த்தர் தம்மைக் குறித்துச் சாட்சியிட்டுள்ளார். தன்னை ஏசாவிற்குத் தேவன் என்று அவர் அறிக்கையிடவில்லை. தேவன் தன்னை இஸ்மவேலுக்குத் தேவன் என்று அறிக்கையிடவில்லை. கேத்தூராளின் பிள்ளைகளுக்குத் தன்னைத் தேவன் என்று அவர் அறிக்கையிடவில்லை. ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு என்பவர்களுக்குத்தான் தேவன் என்று தம்மை அவர் அறிக்கையிட்டுள்ளார். அவர் ஜீவனுள்ளோருக்குத் தேவன்.
கர்த்தர் கர்த்தத்துவத்திற்குச் சாட்சியிடுகின்றார். கர்த்தத்துவம் இந்தப் பூமியில் நிறைவேறிய பின்னரும் தேவத்துவம் இந்த பூமியில் இருக்கும். இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமம் இந்தப் பூமியின் கடைசி பரியந்தமும் இருக்கும். யேகோவா என்ற நாமமும் இந்தப் பூச்சக்கரத்தினை விட்டு ஒருபோதும் அழிந்துபோகாது. ஆனால், இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமத்தில் கட்டளையிடப்பட்டுள்ள நித்திய ஜீவன் என்ற கிருபை இந்தப் பூமியில் இருந்து எடுபட்டு விடும். இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமம் இந்தப் பூமியின் கடைசி பரியந்தமும் தேவனுடைய நாமமாக இருக்கும். இந்தப் பூச்சக்கரம் இருக்கும் வரையிலும் இந்த நாமமும் இருக்கும். பூமியின் கடைசிபரியந்தமும் கர்த்தரின் நாமங்கள் இருக்கும். இந்தப் பூமியின் கடைசிபரியந்தமும் கிறிஸ்தவர்களும் இருப்பார்கள். ஆனால், தேவபுத்திரர்கள் இருக்கமாட்டார்கள். தள்ளுண்ட ஆவிகள் இருக்கும். பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆளுகை இரகசிய வருகைக்குப் பின்னர் புறஜாதிகளிடம் இருக்காது.
கர்த்தத்துவம் நிறைவு பெற்ற பின்னர், பரிசுத்த ஆவியானவரின் நிழலிடுதல் இந்தப் பூமியின்மீது இருக்காது. தேவனுடைய கிரியைகள் இந்தப் பூமியில் அழிவிற்குரியதாய்க் காணப்படும்.
தேவதிட்டத்தினையும், தேவசித்தத்தினையும் நிறைவேற்றுவோம். கர்த்தருடைய வார்த்தையின் சத்தத்தினைப் பூச்சக்கரம் முழுவதும் தொனிக்கச் செய்வோம்.
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!