As the Lord has already scheduled in His domain how each thing should work, according to that He is doing them by His will. The Word says that He makes everything beautiful in His time.
In Mathew 19: 27, 28 it is said like this:
“Then answered Peter and said unto him, Behold, we have forsaken all, and followed thee; what shall we have therefore?
And Jesus said unto them, Verily I say unto you, That ye which have followed me, in the regeneration when the Son of man shall sit in the throne of his glory, ye also shall sit upon twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel.”
Jesus Christ chose twelve disciples. He named them as 'apostles'. Disciples mean the people who believe, accept and follow”. The disciples were the people who believed His gospel, accepted it and followed Him. Among those people who followed Him, He chose twelve persons and called them 'apostles'. Those twelve disciples should always be with Him. That was the work given to them. Wherever Jesus Christ went, they also should follow Him. Where He sat, there they also should sit. What He asked them to do, they should do them. This was the command given to them. Peter was a fisherman. James and his brother John went by boat and caught fishes. The father of John was a man of respect.
Jesus Christ saw them and said, “You follow me”. They forsook all and followed Him. Jesus Christ did not say to His disciples who followed Him that He would give them immeasurable blessings of this earth if they went with Him. Apostles forsook all their belongings and followed the Lord.
As the crowds of other people followed Him only to receive the blessings of the flesh; those crowds complained their grievances to Him and got them fulfilled. Those people who received only the blessings of this world from Him, left Him and retreated. But those twelve disciples were always with Him. They asked Jesus Christ what they would have for they had forsaken all and followed Him. Jesus Christ said unto them that in the time of regeneration they would judge the twelve tribes of Israel.
Today, if the Word reveals Himself in flesh and calls the people how many would follow Him forsaking all? You just think of it.
Jesus Christ said to His disciples that they would judge the twelve tribes of Israel in the time of regeneration. Jesus said that they were the elders who would judge the twelve tribes of Israel. If they thought about that in flesh they would have asked Jesus whether all those things would not fulfill only after death. What will we get when we live? What is the use of talking about those things we get after we die? It is all okay that we are going to judge, you are going to give us the crown and you are going to make us sit there with honour. But now on this earth what are we going to get? If they had asked like this, they would not have become apostles. They received in their flesh on this earth only tribulation. They did not follow Jesus Christ only for the things of the World. They followed Jesus by delivering their fleshy bodies to be broken and by surrendering themselves to that glory of the eternal kingdom. They were the people who had delivered their bodies to be broken for the gospel. Their hearts were towards the Lord that day. Similarly, in the time of this Last Testament, if our hearts are straight towards the Lord, we will inherit all the gifts commanded by “the Word”. Only then, we can abide in the Lord's Word which the Lord witnesses and bring forth more fruit
That day, there were two factions of people – the Pharisees and the Sadducees. The Pharisees believed that there were angels. They believed in the eternal life called the next world. They believed that the Messiah would come. They believed that there will be the judgement. Some among them asked the Lord whether it was right or wrong for a man to put away his wife. It was just like asking a question, by taking a word from the Bible, whether it was right or wrong. Whether it was right or wrong that the Lord placed the tree of the knowledge of good and evil in the Garden of Eden. Some people ask whether it was right or wrong. There is nothing wrong in whatever the Lord does. Whatever the Lord does is correct; because the Lord is a just judge. He is the one who created. All these things are His. Whatever work He wants to do in them, He can do. They are seen to be just. Reason, He is a just judge.
You suppose that you want to give alms to one hundred beggars. You have told all the beggars that you are going to give all one hundred rupees each and you are giving. When you saw them, there was one on whom you pity and you put on his plate Rs.10000/- but to all the others you gave Rs.100/-. To only one you give Rs.10000/-. If all the other beggars say that you are not a just judge, is it wrong? You have called all the beggars saying that you would give Rs.100/- each. But to only one you have given Rs.10000/-. They have no rights to say that it is unjust. You have given him what you have to give. Likewise, the works of the Lord are there. It was God who created this world. It was He who created all the things on this earth. This is his. This is His earth. It was He who created all these things. All these things are His. He created all these things and gave them to man and said, have dominion over all and enjoy (Gen. 1:28). God created the animals. He gave all these to the animals and told them “You eat these”. He created all the birds and told them “You go to the places where the food is and search for it and eat”. God created all and gave food to all.
According to the Godhead, all the things on this earth are created. No man can live without food and dress, if he is not lazy. Every man who is not idle on this earth can receive his food. Is it correct to say, “I won't do any work, but I need food every time I want. Otherwise what the Lord has created is not correct”. The Lord did not do so. He created all and gave it to man and said, “You rule them”.
The disciples forsook all and followed Him for His word. They came to Jesus Christ for the living Word which was with Him. The Word which the Lord said to them who came to Him, was, “You will judge the twelve tribes of Israel”. What did the Israelites do with these judges who were going to judge them? Just think of it. They tortured them and killed them. They crucified Peter, with his headlong.
The Lord is going to punish this earth for the blood of the saints. The Lord is going to avenge this earth for the blood which they shed. The natural men who are living on this earth are going to be afflicted. That is the time of tribulation. After grace is taken away, the punishment which will be given to the natural man who lives on this earth is tribulation. After that, there will be great tribulation. Those people who had got souls and rebelled against the Word and those people who worked against the deeds of the Lord, because of satan's instigation and his counsel, are going to be condemned. Condemnation is a punishment which the Lord is going to give for those people, who have got souls. That is the second death. For the blood guiltiness of the saints, the natural men are going to be tribulated on this earth. That is the tribulation which they are going to suffer on this earth.
The Lord planted a garden. He named it “Eden”. In the first three chapters of Genesis many things are kept hidden as mysteries. In the time of the seventh church, which is the time of the last church, a lot of things are revealed.
Martin Luther came out of the Roman Catholic Church because of an urge in his spirit. Those people whose spirits were awakened along with him, were also unified with Martin Luther. That is the church of the Protestants. The thirst that was with the Protestants on those days and the zeal that was with them on those days, began to change slowly and mingled with the flesh and became one with the works of the devil. Likewise, it will happen so after the completion of the times of seven churches. Today, so many things are changed contrary to the Word; because they should happen so. This is the justice of the Lord. Only at such time the voice of the Lord will be sounded again.
The Lord planted a garden called Eden. Eden means 'a garden'.
In Gen.2: 8 it is said like this:
“And the LORD God planted a garden eastward in Eden; and there he put the man whom he had formed.”
Planting a garden, the Lord placed the man with the soul whom he had formed. He named that garden “Eden”. There were a lot of trees in that garden. Among those trees, there was a tree which could bring forth the fruit of the knowledge of good and evil. Only in that garden, there was also the tree of life. The tree of life could bring forth the fruit of Life. There is no death for them who eat that fruit. Today, where is that tree of life? The place where that tree of life exists is the Paradise. Paradise is the third heaven. Tree of life is now in the third heaven.
God said, “Let it there be” and they were made. After that He formed a man and breathed his living breath into him. The man became a living soul. That man became a man with a soul. An inner man was formed within the man. The Lord named the inner man 'a soul'. The place where the man with the soul was placed was the Garden of Eden. The place where the man with the soul is living is named as “the Lord's garden”. He who was first placed in the Lord's garden was Adam. After the transgression of Adam, those who were chosen as people ordained for life were Abel, Enoch, Noah and then Abraham. The Lord said to Abraham, “I am going to give your seed a garden. Milk and honey will flow in that garden”. The promise given to Abraham was, “I have planted a garden for your descendants. Now, there are the Canaanites, the Hittites, the Amorites, the Perizzites, the Hivites and the Jebusites”.
In Exodus 3:17 it is said like this:
“And I have said, I will bring you up out of the affliction of Egypt unto the land of the Canaanites, and the Hittites, and the Amorites, and the Perizzites, and the Hivites, and the Jebusites, unto a land flowing with milk and honey.”
Six kinds of nations formed that garden for the descendants of Abraham. That garden was formed for the Israelites, who came in the seed of Abraham. They are the people who had command to eat what they did not labour. To eat without labour, trees must be planted in that garden. Fruit-bearing trees must be planted in that garden. That garden must be changed into a fertile and prosperous place so that milk and honey will flow into it.
Six kinds of nations laboured in that garden named Canaan to make it a fertile garden. They formed that garden. Until the time which was planned for the Israelites to inherit it, the six nations maintained it. After that, the Israelites who had got the promise inherited it. Before that, they were afflicted in Egypt for 400 years. During those 400 years that garden was changed into a fertile and prosperous garden by the Canaanites and other five kinds of nations.
Balak brought Balaam in order to curse the Israelites. But only the words of blessings were given by the Lord through Balaam.
In Numbers 24:3 - 9 it is said like this:
“And he took up his parable, and said, Balaam the son of Beor hath said, and the man whose eyes are open hath said:
He hath said, which heard the words of God, which saw the vision of the Almighty, falling into a trance, but having his eyes open:
How goodly are thy tents, O Jacob, and thy tabernacles, O Israel!
As the valleys are they spread forth, as gardens by the river's side, as the trees of lign aloes which the LORD hath planted, and as cedar trees beside the waters.
He shall pour the water out of his buckets, and his seed shall be in many waters, and his king shall be higher than Agag, and his kingdom shall be exalted.
God brought him forth out of Egypt; he hath as it were the strength of an unicorn: he shall eat up the nations his enemies, and shall break their bones, and pierce them through with his arrows.
He couched, he lay down as a lion, and as a great lion: who shall stir him up? Blessed is he that blesseth thee, and cursed is he that curseth thee.”
That seed which was blessed by the Lord was seen like the rivers which spread out and like the fertile garden. The place, that was formed for the man with the soul was called, 'the garden'.
In Isaiah 5:7 it is said like this:
“For the vineyard of the LORD of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.”
In this Lord's garden, there were many trees. There were trees which could bring forth fruits. There were trees which could not bring forth fruits. There were beautiful trees. There were unbeautiful trees. There were useful trees. There were useless trees. When the Garden of Eden was formed in the beginning, there were many trees of such types in that garden.
In Genesis 2:9 it is said like this:
“And out of the ground made the LORD God to grow every tree that is pleasant to the sight, and good for food; the tree of life also in the midst of the garden, and the tree of knowledge of good and evil.”
There were lots of trees in the garden of the Lord. The Garden of Eden was a place where a man, who had a soul, could dwell and inhabit. The trees which are not formed with the efforts of man are the trees of the forests. A garden is formed by cultivating the ground and by planting the seedlings. In the Garden of Eden there were lots of trees. Within that garden there was also Adam who had a soul. Similarly, the land of Canaan was a garden formed for the Israelites who had souls.
In John 15:1 it is said like this:
“I am the true vine, and my Father is the husbandman.”
It is said that the garden, where the people who have souls live, is called the vineyard. The Father is the husbandman that is the owner. The name of the Father is the Lord God. The Lord of God formed the garden of Eden and kept Adam the man who had a soul. He walked with him within that garden. The Lord had planned already what and what trees should be planted where and where and how much distance should be there in between them. Without His permission no tree could be planted there in that garden.
In Eden, the Lord's garden, there were lots of trees. As the Father had commanded, they were planted here and there. In the middle of the garden, was planted the tree of life which could bring forth fruits of life. Only in that garden was kept Adam who had a soul. The Lord said to Adam, “In this garden you can go anywhere as you like; you can eat whatever you want, but you should not eat of the fruit of the tree of knowledge of good and evil”. It was forbidden by the Lord. This was the law given to Adam. People who were the Gentiles and have become Christians are today kept in this garden of the Lord. The Christians who have souls can go to any church and denominations within this garden. They can have fellowship with any institution or organization. They can become members in any of churches. But they are forbidden to eat of the fruit of the tree of knowledge of good and evil. This is the commandment. Those who eat along with her will be put into death. This is the law given today. The law and the commandment are applicable within the garden only. There is no law outside the garden. A garden is a place of discipline. A forest is in an undisciplined state.
In John 15:1 it is said like this:
“I am the true vine, and my Father is the husbandman.”
In this garden there are many plants, branches and trees. Among them there is a tree which had special characteristics. That is a vine which brings forth fruit. That vine is Jesus Christ. That vine is the Word. There is a lot of fruit in this vine. Apart from this vine, there are so many other trees planted there. Among them, there are trees which give guava fruit and there are trees which give pomegranate fruit. There are also bitter trees which give bitter fruit. Only in the middle of this garden that vine is planted there. The Lord has kept the man who has a soul, in this garden. The Lord says, “You can eat any fruit of any tree. But you should not eat the bitter fruit which is forbidden. If you eat it, you will get into a swoon. You will forget your status. You will forget who you are. You, who have the soul in you, will forget that you are separated from the natural man. You will forget those things of life, which I have kept for you. Hence, you should not eat that fruit. This is the commandment. That which makes you forget the status of Eternal Life is harlotry. One who makes you do that is satan. He is also in this garden.
In this garden, there are trees which give different kinds of fruits. There is a vine in this garden. For all the trees in this garden the Father is the Master. It was that gardener who ordered that the tree of the knowledge of good and evil might be planted. It was only the Master who ordered that the plant must be planted there. The fruits of the trees were so near that a woman could easily pluck and eat them. Generally, women are weak in body. The fruits of the trees were in such a state, that even a woman could pluck them.
In Songs of Solomon 4:12 it is said like this:
“A garden enclosed is my sister, my spouse; a spring shut up, a fountain sealed.”
A garden is a place enclosed with a hedge. Inside there, its master is also there. There is another one also inside there. He is the devil (Satan).
In Ezekiel 28:13 it is said like this:
“Thou hast been in Eden the garden of God; every precious stone was thy covering, the sardius, topaz, and the diamond, the beryl, the onyx, and the jasper, the sapphire, the emerald, and the carbuncle, and gold: the workmanship of thy tabrets and of thy pipes was prepared in thee in the day that thou wast created.”
In Eden, the garden of God, this devil was also there. It was the Father who had made him sit there.
In Mark 12:1 it is said like this:
“And he began to speak unto them by parables. A certain man planted a vineyard, and set an hedge about it, and digged a place for the winefat, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country.”
The father is the husbandman. The satan is lessee. Why did that lessee take that garden for a lease?
In Ezekiel 28:14 it is said like this:
“Thou art the anointed cherub that covereth; and I have set thee so: thou wast upon the holy mountain of God; thou hast walked up and down in the midst of the stones of fire.”
This devil was a cherub anointed to guard. The responsibility of taking care of the garden was given to the devil. In that garden, there are exclusively fruits of certain trees for the master. Those fruits are to be delivered to the Master. The fruits that are to be given to the Master are the first rate fruits. All the second rate and damaged fruits are reserved for the lessee. The lessee is appointed to guard the garden. Next to the master, the power is with the lessee. Until the fulfillment of the time, this garden is under his control. That is the power of the ruler of this earth. That is the power of darkness. As long as the garden is on this earth, this power is also with him.
The garden belongs to the Father. The name of the Father is the Lord God. The one who has taken the garden for lease is said to be the dragon, Lucifer, the serpent, Satan and the devil. “You take what belongs to you. Give me what is due to me”. This is what the Master of the garden has commanded. The lessee has kept his servants to do his work in the garden. The servant of the lessee will never accept that his master is the devil, satan, the serpent and the dragon. Reason, he is the master for them. He is the lord for them. They have no truth. And that is why, they who wear long robes do not have love for the Word. They have hatred for the Word.
This garden which belongs to the Master has been handed over to the lessee. Until the fulfillment of the time, the garden will be in the hands of the lessee. He has to give the fruits which are due to the Master. When those fruits of the Master's share become rotten and when the Master refuses to accept and rejects them, the lessee can take them. Therefore, the devil deceives the chosen ones also. The Bible witnesses this as the teaching of Baalam. The fruits of the Father are the fruits of the Tree called Jesus Christ. Jesus Christ is the true wine. That is the Word which became flesh. In that case, only the fruits of the true vine are the fruits of the Lord. Other fruits belong to the Devil.
Before the land of Canaan was given to the descendants of Abraham, promise was given to him. The command given to Abraham who had got the promise was, “Get thee out of thy country and go to the land that I will show you”.
In Genesis 11: 31, 32 it is said like this:
“And Terah took Abram his son, and Lot the son of Haran his son's son, and Sarai his daughter in law, his son Abram's wife; and they went forth with them from Ur of the Chaldees, to go into the land of Canaan; and they came unto Haran, and dwelt there.
And the days of Terah were two hundred and five years: and Terah died in Haran.”
Terah passed away. After that, Abraham started his journey. Lot also came with him. They both left the land of Chaldeans and started coming. Lot was not the seed of Abraham. Promise was given to only Abraham. The promise that, “I will give this garden to your seed”, was given only to Abraham. Promise was not given to the seed of Lot.
In Genesis 13: 10 it is said like this:
“And Lot lifted up his eyes, and beheld all the plain of Jordan, that it was well watered every where, before the LORD destroyed Sodom and Gomorrah, even as the garden of the LORD, like the land of Egypt, as thou comest unto Zoar.”
That day, Sodom was as the garden of the Lord and like the land of Egypt. But, it was not a place for the man who had received the promises. Lot settled there. Abraham did not choose that garden. That was not due to the descendants of Abraham. But salvation was commanded to Lot by grace because of Abraham. Therefore, it is mentioned as 'Sodom like the garden of the Lord'. In the time of Abraham, as well as after the time of Abraham, only by grace this salvation was commanded to Sodom. It was Lot who got grace for the first time. Only because of Abraham Lot got this grace. To us the Gentiles, this grace has been commanded by Jesus Christ. Through Jesus Christ we have become covenant which the Lord had done with Abraham. Only through Jesus Christ, this grace has been commanded to us the Gentiles.
The garden where Lot inhabited was called Sodom. The Israelites inhabited the garden called Canaan. We read in the Scriptures that in this garden, namely Israel, the men of Judah are His delightful plant. Before the grace went through Abraham to Israel, it went first to Lot. The Lord remembered Abraham and commanded salvation to Lot. Although Lot was not the seed of Abraham, he was the one who got grace, because of Abraham. Before Sodom and Gomorrah were destroyed; Lot was saved.
The garden Israel is not compared to Sodom. 'SODOM' MEANS 'A DESTRUCTIBLE CITY'. Israel is not a destructible garden. The Lord did not uproot the tree of the garden 'ISRAEL'. Its trunk was left on the earth before it was cut. Because, it should again sprout from its trunk. But, grace was not commanded to the trees of the garden, of namely, Sodom, to sprout again. It was John the Baptist who prophesied that day that the tree of Israel had been cut off. On that day, the tree of the garden of Israel was cut down. That should again sprout from its trunk. That is the time of later harvest.
In Isaiah 1: 1 it is said like this:
“The vision of Isaiah the son of Amoz, which he saw concerning Judah and Jerusalem in the days of Uzziah, Jotham, Ahaz, and Hezekiah, kings of Judah.”
The vision of Isaiah concerning Judah is that, Judah is the Lord's delightful plant.
In Isaiah 1: 9, it is said like this:
“Except the LORD of hosts had left unto us a very small remnant, we should have been as Sodom, and we should have been like unto Gomorrah.”
The Word says that the garden, namely, 'Israel' is 'not as Sodom' as it has been kept for later harvest. The garden, namely, Israel is not as Sodom. Because this garden, namely, 'Israel' will become a grove (fruit garden) for later harvest. In the garden, namely, Sodom fruits were not left behind for later harvest. After first rate fruits were harvested, its grace will come to an end. That day, that grace came to an end with Lot. After Lot was brought out from the city, there was no salvation for that garden namely Sodom. When Lot was brought out from the city, sin was abundant in that garden namely 'Sodom'. The garden where Lot was kept was a garden planned for destruction. After he was brought out from there, that garden was completely destroyed. After the man, who had received the grace, was brought out, it was destroyed. Sodom means destruction. There is no later harvest for it. Sodom will never be cultivated again. It will not be reformed again. It will be annihilated. It will be burnt. Grace was not given again to it. The grace given to Lot came to an end with the salvation of those who were with Lot. Grace was not given again to Sodom; Because Lot was not the seed of Abraham. He is not the descendant of Abraham by flesh.
By remembering Abraham, grace was given to another category. That is the category of the Gentiles. The Gentiles also do not have later harvest. The garden that has no later harvest is the garden, Sodom.
Salvation, the later harvest, was not given to the descendants of Lot. Similarly, the later harvest has not been commanded to the garden namely, the Gentiles. Lot was not the seed of Abraham. There was no grace to his descendants after Lot. That garden was not regenerated. The gentiles who are not the descendants of Abraham, after the time given to them is fulfilled, that is, those who are ordained for life are taken in the secret coming, will be annihilated. Therefore, it has been named as Sodom. Sodom is a destructible city. These have figurative meanings. Sodom was as the garden of the Lord; because, from that also, the Lord is going to take the fruits of His share. The lessee of that garden is the serpent. He was the lessee of the garden namely Jerusalem, on that day. Today, he is the lessee of the garden namely Sodom.
In the days of Lot, when Lot came out of Sodom, the Lord annihilated that garden. Until Lot came out of it, that garden was guarded. After Lot had left, that garden was annihilated.
In Luke 17:28-30 it is said like this:
“Likewise also as it was in the days of Lot; they did eat, they drank, they bought, they sold, they planted, they builded;
But the same day that Lot went out of Sodom it rained fire and brimstone from heaven, and destroyed them all.
Even thus shall it be in the day when the Son of man is revealed.”
The Word witnesses that, as it happened in Sodom, it shall also happen in the days of the Son of Man. I am speaking this, taking Abraham in front of us. In the days of Abraham, Lot received grace in order to be saved from destruction, because of Abraham.
In Luke 17:26, 27 it is said like this:
“And as it was in the days of Noe, so shall it be also in the days of the Son of man.
They did eat, they drank, they married wives, they were given in marriage, until the day that Noe entered into the ark, and the flood came, and destroyed them all.”
Noah did not get grace because of Abraham. The Word witnesses that as it was in the days of Noah so shall it be also. It bears witness to the insensitive nature of the one who has a soul. Because of Abraham, Lot got grace. Because of Abraham, we the gentiles also have got grace. Justice, which was commanded because of Abraham, must be fulfilled. As it happened in the days of Lot, it should happen also in the days of the Son of Man. Sodom has been mentioned here as an example.
In Jude 7 it is said like this:
“Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire.”
The city of Sodom is set forth as an example. What fruit the Lord had commanded as a forbidden fruit, it is a strange fruit. It is a strange flesh.
The fruit which the Lord has commanded to eat is the fruit of true vine. That is the Word. It has been said that we should eat the fruits of that vine. All the trees are within the premises of the garden. All the fruits are also within the premises of the garden. This garden belongs to the Father. This garden is the garden of the Lord. But yet there is a law in it. It has been commanded, “Eat these and do not these”. Today, the Christians are the Lord's garden. This is the garden of the Father which bears the name 'Jesus Christ'. In this garden which is pertaining to the Father, there is a tree by name 'Christ' which brings forth the fruit pertaining to Life. Christ means the Word pertaining to salvation. He who eats the fruit of that tree is ordained for Life. He who does not eat it is ordained for death.
As it happened in the days of Lot, so it shall happen in the days of the Son of Man. In the days of Lot, as soon as he left Sodom, the garden, namely Sodom was annihilated. In the days of Son of Man also, this garden which is set forth as an example of Sodom will also be annihilated. In this garden which is mentioned as Sodom, there are Christians who have got grace to be saved. The Bible says they are the bride. That bride will be taken in the secret coming of the bridegroom. The bride must be taken out of the garden. The fruits which were predestined in this garden, namely, Sodom must be taken away. After His fruits are taken away from this garden, namely, Sodom, the Lord will destroy this garden also. The Lord has planted this garden in order to receive His fruits.
In this garden of the Lord, there are thorn-bushes. There are also trees that bring forth the fruits full of bitterness. Still more varieties of trees that bring forth the fruits of desire are there. He does not take the fruits of all the trees in this garden into His Kingdom. He is going to take only the fruits of the true vine which is in this garden. After the fruits of the true vine are taken away, this garden will be annihilated. Reason, this is Sodom. After that which is due to Him is taken, this garden is not needed for Him.
As it happened in the days of Lot, so it shall happen in the days of the Son of Man. In the days of Lot, before annihilation two angels were sent. When the gospel was preached in that city of Sodom by those angels, did many people in that city change their deeds and get out of that city? Among the citizens of that city, just think, what those men who were betrothed to the daughters of Lot said, “There are dearer fruits in it. How can we come out of this garden?” We can see such a state which they said that they had received so many good things and had inhabited there in that garden.
I am a Diocesan Member, I am a Pastorate Committee member, I am an elder in this church. I have many things to do. I am highly respected here. After I have come to this fellowship, I have got many blessings. How can I come out of this place? The Lord's witness about the people who say like this is, “Remember the sons-in-law of Lot”. As it is happened in the days of Lot, so it shall happen in the days of Son of Man. These are all said as examples.
The garden so called Christianity, in which we are now sitting, is set forth as an example of Sodom. There are many trees in this garden. ASSEMBLIES OF GOD as a tree, CSI as another tree and other trees are TELC, BRETHREN, PENTECOST, ROMAN CATHOLIC, BAPTIST, METHODIST etc. This is the garden of the Lord. The Lord is the owner of this garden. All the trees in this garden belong to Him. Now, in this garden, so called Christianity, a lot of trees have grownup. Approximately, more than 2000 trees (churches) are in the garden namely Sodom. These are mentioned as examples. He who has ears to hear let him hear. He who believes let him inherit Eternal Life.
There are many trees here. All those trees are only in this garden. Among these trees, there is one true vine. That is pertaining to Eternal Life. That is the Living Word.
In John 15:1 it is said like this:
“I am the true vine, and my Father is the husbandman.”
In Jeremiah 15:16 it is said like this:
“Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O LORD God of hosts.”
There is one tree. There are fruits in that tree. These fruits belong to the Lord.
In Rev. 11: 3, 8 it is said like this:
“And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth.
And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”
The garden namely, Christianity has been spiritually mentioned as Sodom and as Egypt.
In Gen.13: 10 it is said like this:
“And Lot lifted up his eyes, and beheld all the plain of Jordan, that it was well watered every where, before the LORD destroyed Sodom and Gomorrah, even as the garden of the LORD, like the land of Egypt, as thou comest unto Zoar.”
It was even as the garden of the Lord and like the land of Egypt. These have spiritual meanings. Now, we are eating the fruit of a tree which is in this garden.
If one should come out of Sodom before its destruction, one should eat the Word. Those who eat the Living Word will not definitely inhabit Sodom. Those, who do not accept the Living Word, will never come out of Sodom.
This garden, namely, 'Sodom', has spread all over the earth today. There are people who have souls living there. Today all over the world, people who have souls are prevalent. That day, the Israelites who had souls were only in Canaan. But today, those who have souls are living wide spread all over the world. Today, this garden, namely, Christianity has spread all over the world. After the one who has been pre-destined, is taken, this garden is going to be annihilated.
Today, this garden of the Lord has pervaded all over the world. There are lots of trees in it. Some people ask questions like this. If we say that we do not need RC church, Daddy Jesus would have wiped out. If all churches are not needed, Jesus would have wiped them all out. Until the bride is taken up, that is, till the time of harvesting, those weeds are allowed to grow. They all will be burnt in fire. But it is not now; because there is Lot sitting there. Even in the RC church, Lot is sitting and praying “Mary full of grace”. If those churches are destroyed now, trees belonging to the Lord also will be destroyed. In that case, they should be brought out. All the trees belong to the Lord. All the saplings are planted by Him. It was He who watered them and let them grow. They have also been bestowed with grace to bring forth fruits. All these trees have found grace in His eyes. Without His permission, no one can do anything in His garden. Today, all the world is His garden. There are thorn bushes too. There are trees which can bring forth fruits. There are trees which do not bring forth fruits. In it, there is also a choicest vine which can bring forth fruits. Even the trees which do not bring forth fruits are allowed and kept there in this garden to fulfill certain plan of God. Every tree which is there in this garden is permitted by the Lord to fulfill its part in the case of the man who has got a living soul. After the fulfillment of time for everything in its time due judgement will be given to them.
After the bride is taken out of Sodom, there will be tribulation for this earth. There is no any other glory for our fleshy bodies for promulgating these things. We are mere instruments. In Protestants' churches, in Pentecostal churches and in other churches as these, people are eating different and variety of fruits. The Word witnesses that the fruits of the forbidden tree are covetous. That is, they are in a state of captivating us. The tree in Eden, on that day was in this way. Similarly, today there are trees in Sodom. These must be proclaimed.
It is the bride who is steaming up in the happenings of Sodom. She must be brought out. It is the Word that is sent to bring her out. We are witnesses to this Word.
The bridegroom is ready. The bride will rise up and come as one ordained for the Word. The bride is now getting ready. She must come out from Sodom. This gospel is only for that. One who is ordained for Eternal Life will eat the fruit of the tree of life.
May the Lord command you His grace so that you may get Eternal Life!
Amen! Amen!! Amen!!!
கர்த்தர் ஒவ்வொரு காரியமும் எப்படியாகச் செயல்பட வேண்டும் என்று தம்முடைய ஆதீனத்தில் திட்டம் செய்திருக்கின்றாரோ, அப்படியாக அவைகளை அவருடைய சித்தத்தின்படிச் செயல்படுத்தி வருகின்றார். சகலத்தையும் அதினதின் காலத்தில் நேர்த்தியாய்ச் செய்து முடிக்கின்றவர் என்று வார்த்தை கூறுகின்றது.
மத். 19: 27, 28-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“அப்பொழுது, பேதுரு அவரை நோக்கி: இதோ, நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டு, உம்மைப் பின்பற்றினோமே; எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும் என்றான்.
அதற்கு இயேசு: மறுஜென்மகாலத்திலே மனுஷகுமாரன் தம்முடைய மகிமையுள்ள சிங்காசனத்தின்மேல் வீற்றிருக்கும்போது, என்னைப் பின்பற்றின நீங்களும், இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயந்தீர்க்கிறவர்களாகப் பன்னிரண்டு சிங்காசனங்களின்மேல் வீற்றிருப்பீர்கள் என்று, மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்."
பன்னிரண்டு சீஷர்களைத் தெரிந்தெடுத்தார். அவர்களுக்கு அப்போஸ்தலர்கள் என்று பெயரிட்டார். சீஷர்கள் என்றால் விசுவாசித்து, ஏற்றுக்கொண்டு, பின்பற்றுபவர்கள் என்று பொருளாகும். அவருடைய சுவிசேஷத்தினை விசுவாசித்து, அதனை ஏற்றுக்கொண்டு, அவரைப் பின்பற்றியவர்கள் சீஷர்கள். அப்படிப் பின்பற்றியவர்களுக்குள் பன்னிரண்டு பேரைத் தெரிந்தெடுத்து, அவர்களுக்கு அப்போஸ்தலர்கள் என்று பெயரிட்டார். அந்த பன்னிரண்டு பேரும் எப்பொழுதும் அவர் அருகிலேயே இருக்கவேண்டும்; அதுதான் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணி. இயேசுகிறிஸ்து எங்கு சென்றாலும், அவர்களும் அவர் பின்னால் செல்லவேண்டும்; அவர் எங்கே அமருகின்றாரோ அங்கே அவர்களும் அமரவேண்டும்; அவர் எவைகளைச் செய்யும்படிக் கூறுகின்றாரோ, அவைகளை அவர்கள் செய்யவேண்டும். இதுதான் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளை. பேதுரு மீன்பிடிப்பவனாக இருந்தான். யாக்கோபும் அவனுடைய சகோதரனாகிய யோவானும் படகில் சென்று மீன்பிடித்தவர்கள். யோவானுடைய தகப்பனார் கனம்பொருந்திய ஒரு மனிதன்.
இயேசுகிறிஸ்து அவர்களைப் பார்த்து, நீங்கள் என் பின்னே வாருங்கள் என்றார். அவர்கள் தங்களுடையவைகள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அவருக்குப் பின்சென்றார்கள். இயேசுகிறிஸ்து தன்னைப் பின்பற்றி வந்த சீஷர்களிடத்தில் நீங்கள் என்னோடு கூட வந்தீர்களானால், உங்களுக்கு அளவில்லாத பூமிக்குரிய ஆசீர்வாதத்தினைக் கொடுப்பேன் என்று கூறி அழைக்கவில்லை. அப்போஸ்தலர்கள் தங்களுக்குரியவைகள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு, கர்த்தரைப் பின்பற்றினார்கள். மற்ற ஜனக்கூட்டமெல்லாம் அவரிடத்தில் மாமிசத்திற்குரிய ஆசீர்வாதத்தினைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகப் பின்தொடர்ந்து வந்தது. அந்தக் கூட்டம் தங்களுடைய குறைவுகளை அவரிடம் முறையிட்டு நிறைவாக்கியது. இம்மைக்குரிய ஆசீர்வாதத்தினை மாத்திரம் அவரிடம் பெற்ற அந்த ஜனங்கள் அவரைவிட்டுப் பின்வாங்கிச் சென்றார்கள். ஆனால், அப்போஸ்தலர்களாகிய அந்த பன்னிரண்டு பேர் மாத்திரம் எப்போதும் அவரோடுகூட இருந்தார்கள். அவர்கள் அவரிடம்: எல்லாவற்றையும் விட்டு உம்மைப் பின்பற்றி வருகின்றோமே, எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்? என்று கேட்டார்கள். அதற்குக் கர்த்தர்: மறுஜென்ம காலத்தில் நீங்கள் இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயந்தீர்ப்பவர்களாயிருப்பீர்கள் என்றார்.
இன்றைக்கு வார்த்தையானவர் மாமிசத்தில் வெளிப்பட்டு, அப்படியாக அழைத்தால், எல்லாவற்றையும் விட்டு அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் எத்தனை பேர் இருப்பார்கள்? சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
இயேசுகிறிஸ்து தமது சீஷர்களிடம், மறுஜென்ம காலத்தில் நீங்கள் இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயம் விசாரிப்பீர்கள் என்றார்; நீங்கள் இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயம் விசாரிக்கக்கூடிய மூப்பர்கள் என்றார். மாமிசத்தில் சிந்தித்திருந்தார்களானால், இவை எல்லாம் மரித்த பின்னர் நிறைவேறும் காரியங்கள் அல்லவா? நாங்கள் ஜீவிக்கும்போது எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்? நாங்கள் மரித்த பின்னர் உள்ள காரியங்களை இப்போது பேசி என்ன ஆகப்போகின்றது? நியாயம் விசாரிக்கப்போகின்றோம் என்பதெல்லாம் சரிதான், எங்களுக்குக் கிரீடம் கொடுக்கப்போகின்றீர்கள், கனம்பொருந்தியவர்களாக அமரச்செய்யப் போகின்றீர், இவை எல்லாம் சரிதான்; ஆனால், இப்போது இந்தப் பூமியில் எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும் என்று அவர்கள் கேட்டிருந்தால், அவர்கள் அப்போஸ்தலர்களாய் இருந்திருக்கமாட்டார்கள். அவர்கள் இந்தப் பூமியில் மாமிசத்தில் பெற்றது உபத்திரவம் மட்டுமே. இம்மைக்குரிய காரியத்திற்காக அவர்கள் இயேசுகிறிஸ்துவைப் பின்பற்றவில்லை. அழிவில்லாத நித்திய ராஜ்யத்திற்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுத்தவர்களாய், அந்த மகிமைக்கென தங்கள் மாமிச சரீரங்களைப் பிட்க ஒப்புக்கொடுத்தவர்களாக அவரைப் பின்பற்றினார்கள். அவர்கள் தங்கள் சரீரங்களைச் சுவிசேஷத்திற்காகப் பிட்டுக்கொடுக்க ஒப்புக்கொடுத்தவர்கள். அவர்களுடைய இருதயம் அன்று கர்த்தருக்கு நேராக இருந்தது. அதுபோல, இந்தக் கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் நம்முடைய இருதயம் கர்த்தருக்கு நேராக இருக்குமேயானால், வார்த்தையானவர் கட்டளையிடும் சகல ஈவுகளையும் நாம் சுதந்தரிப்போம். அப்போதுதான், கர்த்தர் சாட்சியிடும் கர்த்தருடைய வார்த்தையில் நாம் நிலைத்திருந்து கனி கொடுக்க முடியும்.
அன்று பரிசேயர், சதுசேயர் என இரு பிரிவினர் இருந்தார்கள். பரிசேயர்கள், தேவதூதர்கள் உண்டென்று விசுவாசித்தவர்கள்; அவர்கள் மறுமை என்ற நித்திய ஜீவன் உண்டென்று விசுவாசிப்பவர்கள்; அவர்கள் மேசியா வருவார் என்று விசுவாசித்தார்கள்; அவர்கள் நியாயத்தீர்ப்பு உண்டென்று விசுவாசித்தார்கள். அவர்களில் சிலர் கர்த்தரிடத்தில் கேட்கின்றார்கள்: மனைவியினைத் தள்ளிவிடுவது சரியா, தவறா? என்று. வேதத்தில் இருக்கக்கூடிய ஒரு வார்த்தையினை எடுத்துக்கொண்டு, இது சரியா, தவறா என்று கேட்பதுபோன்று அது இருந்தது. ஏதேன் தோட்டத்தில் நன்மைதீமை அறியத்தக்க கனியினைக் கொடுக்கக்கூடிய விருட்சத்தினைக் கர்த்தர் வைத்தது சரியா, தவறா? இப்படியாகவும் சிலர் கேட்பதுண்டு. கர்த்தர் செய்யும் எந்தக் காரியத்திலும் தவறில்லை. கர்த்தர் எது செய்தாலும் சரியே. ஏனென்றால் அவர் நீதியுள்ள நியாயாதிபதி. அவர் உருவாக்கியவர்; இவைகள் யாவும் அவருடையவைகள். அவர் எப்படிப்பட்ட கிரியைகளை வேண்டுமானாலும் அவைகளில் செய்யலாம். அவைகள் நீதியுள்ளவைகளாகவே காணப்படும். காரணம், அவர் நீதியுள்ள நியாயாதிபதி.
நூறு பிச்சைக்காரர்களுக்கு பிச்சைப்போடவேண்டும் என்று நினைத்திருக்கின்றோம் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் ஆளுக்கு நூறு ரூபாய் பிச்சை போடப்போவதாகக் கூறி அழைத்து பிச்சை போட்டுக்கொண்டிருக்கின்றோம். அதில் ஒருவனைப் பார்த்தபோது, அவன்மீது அதிக இரக்கம் வருகின்றது; ஐயோ, இவனுக்கு நாம் அதிகமாக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்து அவனுடைய தட்டில் ரூ. 10,000/- போடுகின்றோம். ஆனால், மற்ற அனைவருக்கும் ரூ. 100/- கொடுக்கின்றோம்; ஒருவனுக்கு மாத்திரம் ரூ. 10,000/- கொடுக்கின்றோம். பிச்சை எடுக்க வந்த மற்ற பிச்சைக்காரர்கள் அனைவரும் நம்மை நீதிபரர் அல்ல என்றால், அது தவறா? எல்லோருக்கும் ரூ. 100/- தருகின்றேன் என்று கூறித்தான் அழைத்தோம். ஒருவனுக்கு மாத்திரம் ரூ. 10,000/- கொடுத்துள்ளோம். இது நியாயமல்ல என்று கேட்பதற்கு அவர்களுக்கு உரிமை இல்லை. அவனுக்கு என்ன கொடுக்கவேண்டுமோ, அதைக் கொடுத்துவிட்டோம். அதுபோலவே கர்த்தரின் கிரியைகளும். இந்தப் பூமியை உருவாக்கியவர் தேவன். இந்தப் பூமியிலுள்ள எல்லாவற்றையும் சிருஷ்டித்தவர் அவர்தான். இது அவருடையது. இது அவருடைய பூமி. இவை யாவும் அவர் சிருஷ்டித்தவைகள். இவைகள் அனைத்தும் அவருடையவைகள். அவர் எல்லாவற்றையும் உருவாக்கி மனிதனிடத்தில் கொடுத்து, நீ இவைகள் யாவற்றையும் ஆண்டு அனுபவித்துக்கொள் என்றார் (ஆதி. 1: 28). விலங்குகளை உருவாக்கினார்; விலங்குகளுக்கும் இவைகள் எல்லாவற்றையும் கொடுத்து, இவைகளைப் புசித்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார்; பறவைகளையெல்லாம் உருவாக்கி இரைகள் இருக்கின்ற இடங்களுக்குச் சென்று ஆகாரம் தேடி நீங்கள் புசித்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார். எல்லாவற்றையும் உருவாக்கி எல்லாவற்றிற்கும் ஆகாரம் கொடுத்தார் தேவன்.
தேவத்துவத்தின்படியாக இந்தப் பூமியில் உள்ள அனைத்தும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. சோம்பல் இல்லாமல் இருந்தால், எந்த மனிதனும் இந்தப் பூமியில் உணவின்றியோ, உடையின்றியோ இருப்பதில்லை. சோம்பல் இல்லாமல் இருக்கக்கூடிய எந்த மனிதனும் இந்தப் பூமியில் தனக்குரிய ஆகாரத்தினை தன்னால் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். ஒரு வேலையும் செய்யமாட்டேன், எனக்கு நேரத்திற்கு நேரம் உணவு மட்டும் தர வேண்டும்; இல்லையென்றால் கர்த்தர் சிருஷ்டித்தது சரியில்லை என்று கூறுவதா? அவர் அப்படியாகச் செய்யவில்லை. எல்லாவற்றையும் உருவாக்கி, மனிதனிடம் கொடுத்து ஆண்டுகொள் என்றுதான் கொடுத்துள்ளார்.
சீஷர்கள் தங்களுடையவைகள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அவருடைய வார்த்தைக்காக அவரின் பின் சென்றவர்கள். அவரிடத்தில் இருந்த ஜீவ வார்த்தைக்காக அவரிடத்தில் வந்தார்கள். அப்படி வந்தவர்களிடம் கர்த்தர் கூறிய வார்த்தை: நீங்கள் இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயம் விசாரிப்பீர்கள் என்பதாகும். ஆனால், தங்களை நியாயம் விசாரிக்கப்போகின்ற அந்த நியாயாதிபதிகளை இஸ்ரவேலர்கள் என்ன செய்தார்கள்? சற்று சிந்தியுங்கள். அவர்களைத் துன்பப்படுத்திக் கொலைசெய்தார்கள். பேதுருவைத் தலைகீழாக சிலுவையில் அறைந்தார்கள்.
பரிசுத்தவான்களுடைய இரத்தத்திற்காக இந்தப் பூமியினைக் கர்த்தர் ஆக்கினைக்குட்படுத்தப் போகின்றார். அவர்களெல்லாம் சிந்திய இரத்தத்திற்காக இந்தப் பூமியினைப் பழிவாங்கப்போகின்றார். இந்தப் பூமியில் குடியிருக்கக்கூடிய ஜென்ம சுபாவத்தார் வேதனைக்குட்படப் போகின்றார்கள். அதுதான் உபத்திரவக் காலம். கிருபை எடுபட்ட பின்னர் இந்தப் பூமியில் ஜீவிக்கக்கூடிய ஜென்ம சுபாவத்தானுக்குக் கொடுக்கப்படப் போகின்ற தண்டனை - உபத்திரவம், அதன்பின்னர் மகா உபத்திரவம். ஆத்துமா பெற்று வார்த்தைக்கு எதிர்த்து நின்றவர்களும், சத்துருவினுடைய தூண்டுதலினாலும், அவனின் ஆலோசனையினாலும் கர்த்தருடைய கிரியைகளுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டவர்களும் ஆக்கினைத்தீர்ப்படையப் போகின்றார்கள். ஆக்கினைத்தீர்ப்பு ஆத்துமா கொண்டவர்களுக்காகக் கர்த்தர் கொடுக்கப் போகின்ற தண்டனையாகும். அது இரண்டாம் மரணம். பரிசுத்தவான்களுடைய இரத்தப் பழிக்காக ஜென்ம சுபாவத்தார்களும் இந்தப் பூமியில் உபத்திரவப்படப் போகின்றார்கள். அது இந்தப் பூமியில் அவர்கள் அடையப்போகின்ற உபத்திரவம்.
கர்த்தர் ஒரு தோட்டத்தினை உண்டாக்கினார்; அதற்கு ஏதேன் என்று பெயரிட்டார். ஆதியாகமம் முதல் மூன்று அதிகாரங்களிலும், புதைபொருட்களாகவும், மறைபொருட்களாகவும் அநேகக் காரியங்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளது. கடைசி சபைக்காலமாகிய 7-வது சபைக்காலத்தில் இவைகளில் அநேகக் காரியங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
மார்ட்டின் லுத்தர் ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையிலிருந்து, தனது ஆவியின் உந்துதலினால் வெளிவந்தார். எவர்களுடைய ஆவி அவரோடு சேர்ந்து எழுப்பப்பட்டதோ, அவர்களும் மார்ட்டின் லுத்தரோடு ஒன்று சேர்ந்தார்கள். அது பிரிவினையாளர்களின் சபை. அந்தப் பிரிவினையாளர்களின் மத்தியில் அன்று இருந்த தாகம், அன்று இருந்த வைராக்கியம், அதன்பின்னர் காலம் மாற மாற மாமிசத்தோடு இசைந்து பிசாசினுடைய கிரியைகளுக்கு உட்பட்டதாய் மாறியது. அதுபோலவே ஏழு சபைக்காலங்களும் நிறைவடைந்த பின்னரும் நிகழ வேண்டும். இன்று அநேகக் காரியங்கள் வார்த்தைக்கு மாறாக மாற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஏனென்றால் அவைகள் அப்படித்தான் சம்பவிக்கவேண்டும். இதுதான் தேவநீதி. அப்படியான வேளையில்தான் அவருடைய சத்தம் மீண்டும் தொனிக்கும்.
கர்த்தர் ஏதேன் என்னும் ஒரு தோட்டத்தினை உண்டாக்கினார். ஏதேன் என்பதற்குத் தோட்டம் என்று பொருள்.
ஆதி. 2: 8-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“தேவனாகிய கர்த்தர் கிழக்கே ஏதேன் என்னும் ஒரு தோட்டத்தை உண்டாக்கி, தாம் உருவாக்கின மனுஷனை அதிலே வைத்தார்."
ஒரு தோட்டத்தினை உண்டாக்கி, தாம் உருவாக்கிய ஆத்துமா கொண்ட மனுஷனை அதில் வைத்தார். அந்தத் தோட்டத்திற்கு ஏதேன் என்று பெயரிட்டார். அந்தத் தோட்டத்தில் அநேக விருட்சங்கள் இருந்தது. அந்த விருட்சங்களுக்குள்ளே, நன்மைதீமை அறியத்தக்க கனியினைக் கொடுக்கக்கூடிய விருட்சமும் இருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தில்தான் ஜீவ விருட்சமும் இருந்தது. ஜீவ விருட்சம் ஜீவனைக் கொடுக்கக்கூடிய கனியினைக் கொடுக்கும். அதைப் புசிப்பவர்களுக்கு மரணம் இல்லை. இன்று அந்த ஜீவ விருட்சம் எங்கே இருக்கின்றது? அந்த ஜீவ விருட்சம் இருக்கும் இடம் பரதீசாகும். பரதீசு என்பது மூன்றாவது வானம், ஜீவ விருட்சமானது தற்போது மூன்றாவது வானத்தில் இருக்கின்றது.
தேவன் உண்டாகக்கடவது என்றார், அவைகள் உண்டாயிற்று. அதன் பின்னர் ஒரு மனிதனை உருவாக்கி, அந்த மனிதனுக்குள் ஜீவ சுவாசத்தினை ஊதினார். மனிதன் ஜீவாத்துமாவானான்; அந்த மனிதன் ஆத்துமா உள்ளவன் ஆனான். மனிதனுக்குள் உள்ளான மனிதன் உருவாக்கப்பட்டான். அந்த உள்ளான மனிதனுக்கு ஆத்துமா என்று பெயரிட்டார். உள்ளான மனிதன் கொண்ட அந்த மனிதன் அன்று அமர்த்தப்பட்ட இடம் ஏதேன் தோட்டம். ஆத்துமா உள்ளவன் இருக்கும் இடத்திற்கு கர்த்தருடைய தோட்டம் என்று பெயர். கர்த்தருடைய தோட்டத்தில் முதன்முதலில் அமர்த்தப்பட்டவன் ஆதாம். ஆதாமின் மீறுதலுக்குப் பின்னர் ஜீவனுக்குரியவர்களாகத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் ஆபேல், ஏனோக்கு, நோவா, அதன்பின்னர் ஆபிரகாம். ஆபிரகாமிடம் கர்த்தர்: நான் உன் சந்ததிக்கு ஒரு தோட்டத்தினைத் தரப்போகின்றேன்; அந்தத் தோட்டத்தில் பாலும் தேனும் ஓடும் என்றார். ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தமானது, நான் ஒரு தோட்டத்தினை உன் சந்ததிகளுக்காக உருவாக்கியிருக்கின்றேன். அந்தத் தோட்டத்தில் இப்போது கானானியர், ஏத்தியர், எமோரியர், பெரிசியர், ஏவியர், எபூசியர் என்பவர்கள் இருக்கின்றார்கள்.
யாத். 3: 17-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“நான் உங்களை எகிப்தின் சிறுமையிலிருந்து நீக்கி, பாலும் தேனும் ஓடுகிற தேசமாகிய கானானியர் ஏத்தியர் எமோரியர் பெரிசியர் ஏவியர் எபூசியருடைய தேசத்துக்குக் கொண்டுபோவேன் என்றும் சொன்னேன் என்றார் என்று சொல்லு."
ஆறுவிதமான ஜாதிகள் அந்தத் தோட்டத்தினை ஆபிரகாமின் சந்ததிகளுக்காக உருவாக்கினார்கள். ஆபிரகாமுடைய சந்ததியில் வந்த இஸ்ரவேலருக்காக அந்தத் தோட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. அவர்கள் பிரயாசப்படாததைப் புசிக்கக் கட்டளை பெற்றவர்கள். பிரயாசப்படாமல் புசிப்பதற்கு அந்தத் தோட்டத்தில் மரங்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்; கனி கொடுக்கக்கூடிய விருட்சங்கள் அந்தத் தோட்டத்தில் உருவாக்கப்படவேண்டும். பாலும் தேனும் ஓடக்கூடிய அளவிற்கு அந்தத் தோட்டம் செழிப்புள்ளதாக மாற்றப்படவேண்டும்.
கானான் என்ற அந்தத் தோட்டத்தில் வேலை செய்து, அதனைச் செழிப்புள்ள தோட்டமாக்குவதற்கு ஆறுவிதமான ஜனங்கள் பிரயாசப்பட்டார்கள். அவர்கள் அந்தத் தோட்டத்தினை உருவாக்கினார்கள். இஸ்ரவேலர்கள் சுதந்தரிப்பதற்கென்று திட்டம்பண்ணப்பட்ட காலம் வரையிலும் அவர்கள் அதனைப் பராமரித்தார்கள். அதன்பின்னர் வாக்குத்தத்தம் பெற்ற இஸ்ரவேலர்கள் அதனைச் சுதந்தரித்தார்கள். அதற்கு முன்னர் அவர்கள் எகிப்து தேசத்தில் 400 வருடம் சிறுமைப்படுத்தப்பட்டனர். அந்த 400 வருடமும் அந்தத் தோட்டம் கானானியர், மற்றும் ஐந்து விதமான ஜனங்களாலும், செழிப்புள்ளதாக மாற்றப்பட்டது.
இஸ்ரவேலைச் சபிப்பதற்காகப் பிலேயாமை அழைத்துவந்தான் பாலாக். ஆனால், பிலேயாம் மூலமாக, ஆசீர்வாத வார்த்தைகள் கர்த்தரால் கொடுக்கப்பட்டது.
எண். 24: 3-9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“அப்பொழுது அவன் தன் வாக்கியத்தை எடுத்துரைத்து: பேயோரின் குமாரனாகிய பிலேயாம் சொல்லுகிறதாவது, கண்திறக்கப்பட்டவன் உரைக்கிறதாவது,
தேவன் அருளும் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, சர்வவல்லவரின் தரிசனத்தைக்கண்டு தாழ விழும்போது, கண்திறக்கப்பட்டவன் விளம்புகிறதாவது,
யாக்கோபே, உன் கூடாரங்களும், இஸ்ரவேலே, உன் வாசஸ்தலங்களும் எவ்வளவு அழகானவைகள்!
அவைகள் பரவிப்போகிற ஆறுகளைப்போலவும், நதியோரத்திலுள்ள தோட்டங்களைப்போலவும், கர்த்தர் நாட்டின சந்தனமரங்களைப்போலவும், தண்ணீர் அருகே உள்ள கேதுரு விருட்சங்களைப்போலவும் இருக்கிறது.
அவர்களுடைய நீர்ச்சால்களிலிருந்து தண்ணீர் பாயும்; அவர்கள் வித்து திரளான தண்ணீர்களில் பரவும்; அவர்களுடைய ராஜா ஆகாகைப் பார்க்கிலும் உயருவான்; அவர்கள் ராஜ்யம் மேன்மையடையும்.
தேவன் அவர்களை எகிப்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணினார்; காண்டாமிருகத்துக்கொத்த பெலன் அவர்களுக்கு உண்டு; அவர்கள் தங்கள் சத்துருக்களாகிய ஜாதிகளைப் பட்சித்து, அவர்கள் எலும்புகளை நொறுக்கி, அவர்களைத் தங்கள் அம்புகளாலே எய்வார்கள்.
சிங்கம்போலவும் துஷ்ட சிங்கம்போலவும் மடங்கிப் படுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்களை எழுப்புகிறவன் யார்? உங்களை ஆசீர்வதிக்கிறவன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன், உங்களைச் சபிக்கிறவன் சபிக்கப்பட்டவன் என்றான்."
பரவிச் செல்லும் ஆற்றைப்போலவும், செழிப்பான தோட்டத்தினைப் போலவும் கர்த்தரால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அந்தச் சந்ததி காணப்பட்டது. ஆத்துமா உள்ளவனுக்காக உருவாக்கப்பட்டிருந்த இடம் "தோட்டம்" என்று அழைக்கப்பட்டது.
ஏசா. 5: 7-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“சேனைகளின் கர்த்தருடைய திராட்சத்தோட்டம் இஸ்ரவேலின் வம்சமே; அவருடைய மனமகிழ்ச்சியின் நாற்று யூதாவின் மனுஷரே;…"
கர்த்தரின் இந்தத் தோட்டத்தில் அநேகம் விருட்சங்கள் இருந்தது. கனி கொடுக்கக்கூடிய விருட்சங்களும் இருந்தது, கனி கொடுக்காத விருட்சங்களும் இருந்தது; அழகுள்ளதும் இருந்தது, அழகு இல்லாததும் இருந்தது; உபயோகப்படுவதும் இருந்தது, உபயோகப்படாததும் இருந்தது. ஆதியில் ஏதேன் தோட்டம் உருவாக்கப்பட்டபோதும், அந்தத் தோட்டத்தில் இப்படியான தன்மை கொண்ட அநேகம் விருட்சங்கள் இருந்தது.
ஆதி. 2: 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“தேவனாகிய கர்த்தர், பார்வைக்கு அழகும் புசிப்புக்கு நலமுமான சகலவித விருட்சங்களையும், தோட்டத்தின் நடுவிலே ஜீவவிருட்சத்தையும், நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தையும் பூமியிலிருந்து முளைக்கப்பண்ணினார்."
கர்த்தரது தோட்டத்தில் அநேக விருட்சங்கள் இருந்தது. ஆத்துமா உள்ளவன் தங்கித் தாபரிக்கக் கட்டளையிடப்பட்ட இடம் ஏதேன் தோட்டம். மனிதனின் பிரயாசத்தினால் உருவாக்கப்படாத விருட்சங்கள் காட்டில் உள்ள விருட்சங்களாகும். நிலத்தினைப் பண்படுத்தி, கன்றுகள் நட்டு உருவாக்கப்படுவது தோட்டமாகும். ஏதேன் என்ற தோட்டத்திற்குள்ளாக அநேக விருட்சங்கள் இருந்தது. அந்தத் தோட்டத்திற்குள் ஆத்துமா பெற்ற ஆதாமும் இருந்தான். அதுபோல ஆத்துமா பெற்ற இஸ்ரவேலர்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட தோட்டம் கானான் தேசமாகும்.
யோவா. 15: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“நான் மெய்யான திராட்சச்செடி, என் பிதா திராட்சத்தோட்டக்காரர்."
ஆத்துமா உள்ளவர்கள் இருக்கின்ற தோட்டம் திராட்சத்தோட்டம் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. அந்தத் தோட்டத்தின் தோட்டக்காரர், அதாவது உரிமையாளர் பிதா. அந்தப் பிதாவின் நாமம் தேவனாகிய கர்த்தர். தேவனாகிய கர்த்தர் ஏதேன் என்னும் தோட்டத்தினை உருவாக்கி, அதில் ஆதாம் என்ற ஆத்துமா கொண்ட மனிதனை வைத்தார். அவனோடு அங்கே அதற்குள் உலாவி வந்தார். அதில் எந்தெந்த விருட்சங்கள் எங்கெங்கு இருக்கவேண்டும் என்றும், எவ்வளவு இடைவெளியில் அவைகள் இருக்கவேண்டும் என்றும் அவர் திட்டம் செய்திருந்தார். அவர் அனுமதிக்காமல் அந்தத் தோட்டத்தினில் எந்த ஒரு விருட்சமும் நாட்டப்பட முடியாது.
ஏதேன் என்னும் அந்தக் கர்த்தரின் தோட்டத்தில் அநேக விருட்சங்கள் இருந்தது. பிதா கட்டளையிட்டபடியாகவே அவைகள் ஆங்காங்கே நடப்பட்டிருந்தது. ஜீவனுக்குரிய கனியினைக் கொடுக்கக்கூடிய ஜீவ விருட்சமும் அந்தத் தோட்டத்தின் மத்தியில் நடப்பட்டது. அந்தத் தோட்டத்தில்தான் ஆதாம் என்ற ஆத்துமா கொண்டவனும் வைக்கப்பட்டான். கர்த்தர் ஆதாமிடம், நீ இந்தத் தோட்டத்தினுள் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம்; எவைகளை வேண்டுமானாலும் புசிக்கலாம்; ஆனால், நன்மை தீமை அறியத்தக்க இந்த விருட்சத்தின் கனியினை மாத்திரம் புசிக்கக்கூடாது என்றார். அது அவனுக்கு தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. இது ஆதாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட பிரமாணம். புறஜாதிகளாயிருந்து கிறிஸ்தவர்களாய் மாறியுள்ள ஜனங்கள் இன்று கர்த்தரின் தோட்டத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆத்துமா பெற்ற கிறிஸ்தவர்கள் இந்தத் தோட்டத்தினுள் எந்த சபைக்கு வேண்டுமானாலும் போகலாம்; எந்த ஸ்தாபனத்தோடு வேண்டுமானாலும் ஐக்கியம் வைக்கலாம்; எந்த சபைகளில் வேண்டுமானாலும் அங்கத்தினர்கள் ஆகலாம், ஆனால், நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தின் கனியினை மாத்திரம் அவர்கள் புசிக்கக் கூடாது; இதுதான் கற்பனை. அவளோடு சேர்ந்து புசிப்பவர்கள் மரணத்திற்குள்ளாவார்கள். இதுதான் இன்றைக்கென்று கொடுக்கப்பட்டுள்ள பிரமாணம். தோட்டத்திற்கு உட்புறத்தில்தான் பிரமாணமும், கட்டளையும். தோட்டத்திற்கு வெளியே எந்தவித பிரமாணமும் கிடையாது. தோட்டம் என்பது ஒழுங்கிற்குரிய ஒரு இடமாகும். காடு என்பது ஒழுங்கற்ற நிலையாகும்.
யோவா. 15: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“நான் மெய்யான திராட்சச்செடி, என் பிதா திராட்சத்தோட்டக்காரர்."
அநேக செடிகளும், கொடிகளும், விருட்சங்களும் இந்தத் தோட்டத்திற்குள் இருக்கின்றது. இவைகளில் விசேஷித்த தன்மை கொண்ட ஒரு விருட்சமும் இருக்கின்றது. அது கனி கொடுக்கக்கூடிய திராட்சைச்செடி ஆகும். அந்தத் திராட்சைச்செடி இயேசுகிறிஸ்து. அந்தத் திராட்சைச்செடி வார்த்தை. இந்தத் திராட்சைச்செடியில் அநேகம் கனிகள் இருக்கின்றது. திராட்சைச்செடியினைத் தவிர மேலும் அநேக விருட்சங்கள் அங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளது. அவைகளில் கொய்யாப்பழங்களைக் கொடுக்கக்கூடிய விருட்சமும், மாதளம்பழங்களைக் கொடுக்கக்கூடிய விருட்சங்களும், எட்டிக் கனியினைக் கொடுக்கக்கூடிய எட்டி மரங்களும் இருக்கின்றது. இந்தத் தோட்டத்தின் நடுவில்தான் அந்தத் திராட்சைச்செடியும் இருக்கின்றது. ஆத்துமா உள்ளவனைக் கர்த்தர் அந்தத் தோட்டத்தில் வைத்திருக்கின்றார். நீ எந்தக் கனியினை வேண்டுமானாலும் புசிக்கலாம்; ஆனால் தடை செய்யப்பட்ட இந்த எட்டிக் கனியினை மாத்திரம் புசிக்காதே; இதைப் புசித்தாயானால், மயக்கத்திற்கு உள்ளாவாய்; உன் நிலையினை மறந்துவிடுவாய்; நீ யாரென்பதை மறந்துவிடுவாய். ஆத்துமா உள்ளவனே, நீ ஜென்ம சுபாவத்தானிலிருந்து வேறுபிரிக்கப்பட்டவன் என்பதை மறந்துவிடுவாய்; உனக்கென்று நான் வைத்துவைத்திருக்கின்ற ஜீவனுக்குரியவைகளை நீ மறந்துவிடுவாய்; எனவே, நீ அந்தக் கனியினைப் புசிக்காதே; இதுதான் கற்பனை. ஜீவனுக்குரிய நிலையினை மறக்கச் செய்வது வேசித்தனம். அதைச் செய்யத்தூண்டுபவன் சத்துரு. அவனும் இந்தத் தோட்டத்தினுள்தான் இருக்கின்றான்.
விதவிதமான கனிகளைக் கொடுக்கக்கூடிய விருட்சங்கள் இந்தத் தோட்டத்தினுள் இருக்கின்றது. இங்கே ஒரு திராட்சைச்செடியும் இருக்கின்றது. இந்தத் தோட்டத்திலுள்ள எல்லா விருட்சங்களுக்கும் எஜமான் பிதா. நன்மைதீமை அறியத்தக்க விருட்சத்தினை அங்கே வைக்கக் கட்டளையிட்டதும் அந்தத் தோட்டக்காரர்தான். எஜமான்தான் அதையும் அங்கே நடக் கட்டளையிட்டார். ஒரு ஸ்திரீயானவள் பறித்துப் புசிக்கத்தக்கதாய் சமீபத்தில் அதின் கனிகள் இருந்தது. ஸ்திரீகள் சரீரத்தில் பெலவீனமுள்ளவர்கள். ஸ்திரீயானவளே பறித்துக்கொள்ளக்கூடிய அளவில்தான் அந்த விருட்சத்தின் கனிகள் இருந்தது.
உன். 4: 12-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“என் சகோதரியே! என் மணவாளியே! நீ அடைக்கப்பட்ட தோட்டமும், மறைவு கட்டப்பட்ட நீரூற்றும், முத்திரிக்கப்பட்ட கிணறுமாயிருக்கிறாய்."
தோட்டம் என்பது வேலியிட்டு அடைக்கப்பட்டுள்ள இடமாகும். அதற்குள் அதன் எஜமானனும் இருக்கின்றார்; அங்கே இன்னொருவனும் இருக்கின்றான், அவன்தான் பிசாசு.
எசே. 28: 13-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“நீ தேவனுடைய தோட்டமாகிய ஏதேனில் இருந்தவன்;…"
தேவனுடைய தோட்டமாகிய ஏதேனில்தான் இந்தப் பிசாசும் இருந்தான். ஏதேன் தோட்டத்தில் அவனை அமரவைத்தவர் பிதா.
மாற். 12: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“பின்பு அவர் உவமைகளாய் அவர்களுக்குச் சொல்லத்தொடங்கினதாவது: ஒரு மனுஷன் ஒரு திராட்சத்தோட்டத்தை உண்டாக்கி, அதைச் சுற்றிலும் வேலியடைத்து, இரசத்தொட்டியை உண்டுபண்ணி, கோபுரத்தையும் கட்டி, தோட்டக்காரருக்கு அதைக் குத்தகையாக விட்டு, புறத்தேசத்துக்குப் போயிருந்தான்."
தோட்டக்காரர் பிதா. குத்தகைதாரன் பிசாசு. குத்தகைதாரன் எதற்காக அந்தத் தோட்டத்தினை குத்தகைக்கு எடுத்துள்ளான்?
எசே. 28: 14-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“நீ காப்பாற்றுகிறதற்காக அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட கேருப்; தேவனுடைய பரிசுத்த பர்வதத்தில் உன்னை வைத்தேன்; அக்கினிமயமான கற்களின் நடுவே உலாவினாய்."
காப்பாற்றுகின்றதற்காக அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட கேரூப் இந்தப் பிசாசு. தோட்டத்தினைப் பராமரிக்கக்கூடிய பணி பிசாசிடம் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தில் எஜமானனுக்கென்று சில விருட்சத்தின் கனிகள் இருக்கின்றது. அந்தக் கனிகளை எஜமானனாகிய தோட்டக்காரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். எஜமானனுக்குக் கொடுக்கப்படவேண்டிய அந்தக் கனிகள் முதல்தரமான கனிகள் ஆகும். இரண்டாம்தரமானதும், பழுதடைந்ததுமான கனிகளெல்லாம் குத்தகைத்தாரனுக்கென்று ஒதுக்கப்பட்டவைகள் ஆகும். குத்தகைத்தாரன் தோட்டத்தினைக் காப்பாற்றுவதற்காக அமர்த்தப்பட்டவன். தோட்டத்தின்மேல் எஜமானனுக்கு அடுத்தபடியான அதிகாரம் குத்தகைத்தாரனிடம் இருக்கின்றது. கொடுக்கப்பட்டுள்ள காலம் நிறைவுபெறும் வரையிலும், இந்தத் தோட்டம் அவனுடைய அதிகாரத்தின்கீழ்தான் இருக்க வேண்டும். அதனால்தான் அதன்மீது அவனுக்கும் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அது இந்தப் பூமியின் லோகாதிபத்தியத்திற்குரிய அதிகாரம், அது அந்தகாரத்தின் அதிகாரம். தோட்டம் இந்தப் பூமியில் இருக்கின்றவரையிலும் அவனிடம் இந்த அதிகாரமும் இருக்கும்.
தோட்டம் பிதாவினுடையது; பிதாவின் நாமம் தேவனாகிய கர்த்தர். தோட்டத்தினை குத்தகைக்கு எடுத்திருப்பவன் வலுசர்ப்பம், லூசிபர், சர்ப்பம், சாத்தான், பிசாசு என்றெல்லாம் கூறப்பட்டிருப்பவன். நீ உனக்குரியதை எடுத்துக்கொள்; எனக்குரியவைகளை என்னிடம் கொடுத்துவிடு; இது தோட்டத்தின் எஜமானன் கட்டளையிட்ட காரியமாகும். தோட்டத்தில் தனது வேலைகளைச் செய்வதற்காகக் குத்தகைதாரனும் தனது பணியாட்களை வைத்திருக்கின்றான். குத்தகைதாரனுடைய பணியாளன் தன்னுடைய எஜமான் பிசாசு, சாத்தான், சர்ப்பம், வலுசர்ப்பம் என்று ஒத்துக்கொள்ளமாட்டான். காரணம், அவர்களுக்கு அவன்தான் எஜமான். அவர்களுக்கு அவன்தான் கர்த்தர். அவர்கள் சத்தியம் இல்லாதவர்கள். அதனால்தான் நீண்ட அங்கியினைத் தரித்திருக்கின்றவர்களுக்கு வார்த்தைமீது அன்பு வருவதில்லை; சத்தியத்தின் மீது அவர்களுக்கு வெறுப்பு வருகின்றது.
எஜமானனுடைய இந்தத் தோட்டம் குத்தகைத்தாரனிடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. காலம் நிறைவேறும்வரையிலும் தோட்டம் குத்தகைத்தாரனிடம் இருக்கும். எஜமானனுக்குரிய கனிகளை அவன் அவரிடம் கொடுத்துவிட வேண்டும். அவருடைய பாகத்தின் கனிகளை அழுகிப்போக வைத்து, எஜமான் அவைகளைத் தனக்கு வேண்டாம் என்று தள்ளிவிடும்போதுதான் அவைகளை அவன் எடுத்துக்கொள்ள முடியும். எனவேதான் பிசாசு தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களையும் வஞ்சிக்கின்றான். இதனைத்தான் பிலேயாமின் போதகம் என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. பிதாவிற்குரிய கனிகள் கிறிஸ்து என்ற விருட்சத்தின் கனிகளாகும். இயேசுகிறிஸ்து மெய்யான திராட்சைச்செடி. அது மாமிசமான வார்த்தை. அப்படியானால், அந்த மெய்யான திராட்சைச் செடியின் கனிகள்தான் கர்த்தருக்குரியவைகள்; மற்றவை பிசாசுக்குரியவைகளாகும்.
ஆபிரகாமின் சந்ததிகளுக்குக் கானான் தேசம் கொடுக்கப்படுவதற்கு முன்னதாக வாக்குத்தத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. வாக்குத்தத்தம் பெற்ற ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளை நீ இந்த தேசத்தினைவிட்டுப் புறப்பட்டு, நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்திற்குப் போ என்பதுதான்.
ஆதி. 11: 31, 32-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“தேராகு தன் குமாரனாகிய ஆபிராமையும், ஆரானுடைய குமாரனும் தன் பேரனுமாயிருந்த லோத்தையும், தன் குமாரன் ஆபிராமுடைய மனைவியாகிய தன் மருமகள் சாராயையும் அழைத்துக்கொண்டு, அவர்களுடனே ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணத்தை விட்டு, கானான் தேசத்துக்குப் போகப் புறப்பட்டான்; அவர்கள் ஆரான்மட்டும் வந்தபோது, அங்கே இருந்துவிட்டார்கள்.
தேராகுடைய ஆயுசுநாட்கள் இருநூற்றைந்து வருஷம்; தேராகு ஆரானிலே மரித்தான்."
தேராகு மரித்துவிட்டான். அதற்குப்பின்னர் ஆபிரகாம் புறப்பட்டு வருகின்றார். அவரோடு லோத்தும் வருகின்றான். இருவரும் கல்தேயர் தேசத்தினைவிட்டுப் புறப்பட்டு வருகின்றார்கள். லோத்து ஆபிரகாமின் சந்ததியல்ல. வாக்குத்தத்தம் ஆபிரகாமிற்குத்தான். உன் சந்ததிக்கு இந்தத் தோட்டத்தினைக் கொடுப்பேன் என்று ஆபிரகாமிற்குத்தான் வாக்குத்தத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. லோத்தின் சந்ததியாருக்கு வாக்குத்தத்தம் கொடுக்கப்படவில்லை.
ஆதி. 13: 10-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“அப்பொழுது லோத்து தன் கண்களை ஏறெடுத்துப்பார்த்து: யோர்தான் நதிக்கு அருகான சமபூமி முழுவதும் நீர்வளம் பொருந்தினதாயிருக்கக்கண்டான். கர்த்தர் சோதோமையும் கொமோராவையும் அழிக்கும்முன்னே, சோவாருக்குப் போம் வழிமட்டும் அது கர்த்தருடைய தோட்டத்தைப் போலவும் எகிப்து தேசத்தைப் போலவும் இருந்தது."
அன்று சோதோம் பட்டணம் கர்த்தருடைய தோட்டத்தினைப் போலவும் எகிப்து தேசத்தினைப் போலவும் இருந்தது. ஆனால், அது வாக்குத்தத்தங்களைப் பெற்றவனுக்குரிய இடமாக இருக்கவில்லை. லோத்து அங்கே குடியமர்ந்தான். ஆபிரகாம் அந்தத் தோட்டத்தினைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. அது ஆபிரகாமின் சந்ததிகளுக்கு உரியதாக இருக்கவில்லை. ஆனால், இரட்சிப்பானது ஆபிரகாமின் பொருட்டு கிருபையினால் லோத்திற்குக் கட்டளையிடப்பட்டது. எனவே, சோதோமும் கர்த்தரின் தோட்டம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆபிரகாமின் காலத்திலும், ஆபிரகாமின் காலத்திற்குப் பின்னரும் கிருபையினால்தான் சோதோமிற்கு இந்த இரட்சிப்பு கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. முதன்முதலில் கிருபை பெற்றவன் லோத்து. ஆபிரகாமின் பொருட்டு இந்தக் கிருபை கிடைக்கப்பெற்றவன் லோத்து. புறஜாதிகளாகிய நமக்கு இயேசுகிறிஸ்துவின் மூலம் இந்தக் கிருபை கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. ஆபிரகாமோடு பண்ணிய உடன்படிக்கைக்கு இயேசுகிறிஸ்துமூலமாய் நாம் பாத்திரராகின்றோம். இந்தக் கிருபையானது புறஜாதிகளாகிய நமக்குக் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துமூலமாய் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது.
லோத்து குடியமர்த்தப்பட்ட தோட்டத்திற்கு சோதோம் என்று பெயர். இஸ்ரவேலர்கள் கானான் என்னும் தோட்டத்தில் குடியமர்த்தப்பட்டார்கள். இஸ்ரவேல் என்ற இந்தத் தோட்டத்தில் கர்த்தரின் மனமகிழ்ச்சியின் நாற்று யூதா என்று வேதத்தில் வாசிக்கின்றோம். கிருபை ஆபிரகாமின் மூலம் இஸ்ரவேலரிடம் செல்வதற்கு முன்பாக லோத்திடத்திற்குச் சென்றது. கர்த்தர் ஆபிரகாமை நினைவுகூர்ந்து லோத்திற்கு இரட்சிப்பினைக் கட்டளையிட்டார். லோத்து ஆபிரகாமின் சந்ததியாய் இராமலிருந்தும், ஆபிரகாமின் பொருட்டு கிருபை கிடைக்கப் பெற்றவன். சோதோம், கொமோரா அழிக்கப்படுமுன் காக்கப்பட்டவன் லோத்து.
இஸ்ரவேல் என்ற தோட்டம் சோதோமோடு ஒப்பிடப்படவில்லை. சோதோம் என்றால் அழிக்கப்படக்கூடிய நகரம் என்று பொருள். இஸ்ரவேல் அழிக்கப்படக்கூடிய தோட்டம் அல்ல. இஸ்ரவேல் என்ற தோட்டத்தின் மரத்தினைக் கர்த்தர் வேரோடு பிடுங்கவில்லை; அது அடிமரம் விட்டு வெட்டப்பட்டது. ஏனென்றால், அது மறுபடியும் துளிர்க்கக் கிருபை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், சோதோம் என்ற தோட்டத்தின் விருட்சத்திற்கு மறுபடியும் துளிர்க்கக்கூடிய கிருபை கட்டளையிடப்படவில்லை. இஸ்ரவேல் என்னும் மரம் வெட்டப்பட்டதை அன்று முன்அறிவித்தவன் யோவான் ஸ்நானன். இஸ்ரவேல் என்ற தோட்டத்தின் விருட்சம் அன்று வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டது. அது மறுபடியும் அதின் அடிமரத்திலிருந்து துளிர்க்க வேண்டும். அதுதான் பின்பறிப்பின் காலம்.
ஏசா. 1: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“ஆமோத்சின் குமாரனாகிய ஏசாயா, யூதாவின் ராஜாக்களாகிய உசியா, யோதாம், ஆகாஸ், எசேக்கியா என்பவர்களின் நாட்களில், யூதாவையும் எருசலேமையும் குறித்துக் கண்ட தரிசனம்."
யூதாவைக் குறித்து ஏசாயா கண்ட தரிசனமானது இஸ்ரவேல் என்னும் தோட்டத்தில் யூதா மனமகிழ்ச்சியின் நாற்றாகும்.
ஏசா. 1: 9-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“சேனைகளின் கர்த்தர் நமக்குக் கொஞ்சம் மீதியை வைக்காதிருந்தாரானால், நாம் சோதோமைப்போலாகி, கொமோராவுக்கு ஒத்திருப்போம்."
பின்பறிப்பிற்கென்று வைக்கப்பட்டுள்ளதால் இஸ்ரவேல் என்னும் தோட்டம் சோதோம் அல்ல என்று வார்த்தை கூறுகின்றது. இஸ்ரவேல் என்னும் தோட்டம் சோதோம் அல்ல. ஏனென்றால் இஸ்ரவேல் என்ற இந்தத் தோட்டம் பின்பறிப்பிற்காகக் கனிகள் கொண்ட தோட்டம் ஆகும். சோதோம் என்னும் தோட்டத்தில் பின்பறிப்பிற்கென கனிகள் வைக்கப்படவில்லை. முதல் தரமான கனிகள் எடுக்கப்பட்டபின்னர், அதன் கிருபை முடிந்துவிடும். அன்று அந்தக் கிருபை லோத்துடன் முடிவடைந்தது. லோத்து பட்டணத்தினை விட்டு வெளியே கொண்டுவரப்பட்ட பின்னர் இரட்சிப்பு சோதோம் என்ற அந்தத் தோட்டத்திற்கு இல்லை. லோத்து வெளிக்கொணரப்படும்போது, சோதோம் என்ற அந்தத் தோட்டத்தில் பாவம் நிறைந்திருந்தது. லோத்து அமர்த்தப்பட்ட தோட்டம் அழிவிற்காகத் திட்டம் செய்யப்பட்ட தோட்டம் ஆகும். அவன் அங்கிருந்து வெளியே வந்தபின்னர், அந்தத் தோட்டம் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டது. கிருபை பெற்றவன் வெளிவந்தபின்னர், அது அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. சோதோம் என்றால் அழிவு என்று பொருள்; அதற்குப் பின்பறிப்பு கிடையாது. சோதோம் மறுபடியும் பண்படுத்தப்படமாட்டாது; மறுபடியும் சீரமைக்கப்படமாட்டாது. அது அழிக்கப்பட்டு விடும், அது சுட்டெரிக்கப்பட்டுவிடும். அதற்கு மீண்டுமாகக் கிருபை கொடுக்கப்படவில்லை. லோத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபையானது அவனோடு இருந்தவர்களின் இரட்சிப்போடு முடிந்துவிட்டது. மறுபடியும் சோதோமிற்கு கிருபை கொடுக்கப்படவில்லை. ஏனென்றால் லோத்து ஆபிரகாமின் வித்து அல்ல; ஆபிரகாமின் மாமிச சந்ததி அல்ல.
ஆபிரகாமினை நினைவுகூர்ந்து மற்றுமொரு பிரிவிற்குக் கிருபை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அது புறஜாதி என்ற பிரிவாகும். புறஜாதிகளுக்கும் பின்பறிப்பு இல்லை. பின்பறிப்பு இல்லாத தோட்டம் சோதோம் தோட்டமாகும்.
லோத்தின் வம்சத்தாருக்குப் பின்பறிப்பான இரட்சிப்பு எப்படி கொடுக்கப்படவில்லையோ, அதுபோல புறஜாதி என்ற தோட்டத்திற்கும் பின்பறிப்பு கட்டளையிடப்படவில்லை. லோத்து ஆபிரகாமின் சந்ததி அல்ல. லோத்திற்குப் பின்னர் அவன் சந்ததிகளுக்குக் கிருபை இல்லை; அந்தத் தோட்டம் மறுபடியும் புதுப்பிக்கப்படவில்லை; ஆபிரகாமின் சந்ததி அல்லாத புறஜாதியும், அதற்கென்று கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்ற காலம் நிறைவேறிய பின்னர், அதாவது ஜீவனுக்குரியவர்கள் இரகசிய வருகையில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட பின்னர் அழிக்கப்பட்டுவிடும். அதனால்தான் அதற்கு சோதோம் என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது. சோதோம் என்பது அழிக்கப்படக்கூடிய நகரம் ஆகும். இவைகள் ஞான அர்த்தமுள்ளவைகள். கர்த்தருடைய தோட்டம்போலவே சோதோமும் இருக்கின்றது. ஏனென்றால் அதிலிருந்தும் கர்த்தர் தமது பாகத்துக் கனிகளை எடுக்கப்போகின்றார். அந்தத் தோட்டத்தின் குத்தகைத்தாரன் சர்ப்பம். அவன் அன்று எருசலேம் என்ற தோட்டத்திற்கு குத்தகைத்தாரனாய் இருந்தான். இன்று சோதோம் என்ற தோட்டத்திற்கும் குத்தகைத்தாரனாக இருக்கின்றான்.
லோத்தின் நாட்களில் சோதோமை விட்டு அவன் வெளியேறி வந்தபின்னர் அந்தத் தோட்டத்தினைக் கர்த்தர் அழித்துப்போட்டார். லோத்து வெளியேறும் வரையிலும் அந்தத் தோட்டம் பாதுகாக்கப்பட்டது. லோத்து வெளியேறிய பின்னர், அந்தத் தோட்டம் அழிக்கப்பட்டது.
லூக். 17: 28 - 30-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“லோத்தினுடைய நாட்களில் நடந்ததுபோலவும் நடக்கும்; ஜனங்கள் புசித்தார்கள், குடித்தார்கள், கொண்டார்கள், விற்றார்கள், நட்டார்கள், கட்டினார்கள்.
லோத்து சோதோமை விட்டுப் புறப்பட்ட நாளிலே வானத்திலிருந்து அக்கினியும் கந்தகமும் வருஷித்து, எல்லாரையும் அழித்துப்போட்டது.
மனுஷகுமாரன் வெளிப்படும் நாளிலும் அப்படியே நடக்கும்."
சோதோமில் நடந்ததுபோலவே மனுஷகுமாரன் வெளிப்படும் நாளிலும் நடக்கும் என்று வார்த்தை சாட்சியிடுகின்றது. இப்போது ஆபிரகாமை முன்வைத்து கூறிக்கொண்டிருக்கின்றேன். ஆபிரகாமின் நாட்களில் ஆபிரகாமின்பொருட்டு லோத்து அழிவிலிருந்து காக்கப்படக் கிருபை பெற்றான்.
லூக். 17: 26, 27-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“நோவாவின் நாட்களில் நடந்ததுபோல மனுஷகுமாரனுடைய நாட்களிலும் நடக்கும்.
நோவா பேழைக்குள் பிரவேசித்த நாள்வரைக்கும் ஜனங்கள் புசித்துக் குடித்தார்கள், பெண்கொண்டு கொடுத்தார்கள்; ஜலப்பிரளயம் வந்து எல்லாரையும் அழித்துப்போட்டது."
ஆபிரகாமின் பொருட்டு நோவாவிற்கு கிருபை கிடைக்கவில்லை. நோவாவின் நாட்களில் நடந்ததுபோலவும் நடக்கும் என்று வார்த்தை சாட்சியிடுகின்றது. ஆத்துமா கொண்டவனின் உணர்வற்ற தன்மைக்கு இது சாட்சியிடுகின்றது.
ஆபிரகாமின்பொருட்டு லோத்திற்கு கிருபை கிடைத்தது. ஆபிரகாமின் பொருட்டுதான் புறஜாதிகளாகிய நமக்கும் கிருபை கிடைத்துள்ளது. ஆபிராகாமின்பொருட்டு கட்டளையிடப்பட்ட நீதி நிறைவேற வேண்டும். லோத்தின் நாட்களில் நடந்ததுபோல மனுஷகுமாரன் வெளிப்படும் நாளிலும் நடக்க வேண்டும். சோதோம் இங்கே திருஷ்டாந்தமாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றது.
யூதா. 7-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“அப்படியே சோதோம் கொமோரா பட்டணத்தார்களும், அவைகளைச் சூழ்ந்த பட்டணத்தார்களும், அவர்களைப்போல் விபச்சாரம்பண்ணி, அந்நிய மாம்சத்தைத் தொடர்ந்து, நித்திய அக்கினியின் ஆக்கினையை அடைந்து, திருஷ்டாந்தமாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்."
திருஷ்டாந்தமாக சோதோம் பட்டணம் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. எந்தக் கனியினைப் புசிக்கக்கூடாது என்று கட்டளையிட்டாரோ, அது அந்நிய கனி ஆகும்; அது அந்நிய மாமிசம் ஆகும்.
எந்தக் கனியினைப் புசிக்கக் கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருக்கின்றாரோ, அதுதான் மெய்யான திராட்சச்செடியின் கனிகளாகும். அது வார்த்தை. அந்தத் திராட்சைச் செடியின் கனிகளைப் புசியுங்கள் என்றுதான் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லா விருட்சங்களும் தோட்டத்திற்குள்தான் இருக்கின்றது. எல்லாக் கனிகளும் தோட்டத்திற்குள்தான் இருக்கின்றது. இந்தத் தோட்டம் பிதாவினுடையதுதான். இந்தத் தோட்டம் கர்த்தரின் தோட்டம்தான். ஆனாலும் அதற்குள்ளாக ஒரு பிரமாணம் - இவைகளைப் புசி என்றும், இவைகளைப் புசியாதே என்றும் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. இன்று கர்த்தரின் தோட்டம் கிறிஸ்தவர்கள் ஆகும். இது இயேசுகிறிஸ்து என்ற நாமம் தரிப்பிக்கப்பட்ட பிதாவின் தோட்டம் ஆகும். பிதாவிற்குரியதாகக் காணப்படுகின்ற இந்தத் தோட்டத்திற்குள் ஜீவனுக்குரிய கனியினைக் கொடுக்கக்கூடிய கிறிஸ்து என்ற விருட்சம் இருக்கின்றது. கிறிஸ்து என்பது இரட்சிப்பிற்குரிய வார்த்தை என்று பொருளாகும். அந்த விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிப்பவன், ஜீவனுக்குரியவன். அதைப் புசியாதவன் மரணத்திற்குரியவன்.
லோத்தின் நாட்களில் நடந்ததுபோலவே மனுஷகுமாரனுடைய நாட்களிலும் நடக்கும். லோத்தின் நாட்களில் அவன் சோதோமை விட்டு வெளியேறி வந்தவுடன், சோதோம் என்ற அந்தத் தோட்டம் அழிக்கப்பட்டது. மனுஷகுமாரனுடைய நாட்களிலும் சோதோமாக திருஷ்டாந்தப்படுத்தப்பட்டுள்ள இந்தத் தோட்டமும் அழிக்கப்பட்டுவிடும். சோதோம் என்று திருஷ்டாந்தமாகக் கூறப்பட்டுள்ள இந்தத் தோட்டத்திற்குள் இரட்சிக்கப்படக் கிருபையினைப் பெற்ற கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கின்றார்கள். அவர்களை மணவாட்டி என்று வேதம் கூறுகின்றது. அந்த மணவாட்டி மணவாளனின் இரகசிய வருகையில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவாள். மணவாட்டியினைத் தோட்டத்திற்கு வெளியே அழைத்து வரவேண்டும்; சோதோம் என்னும் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து முன்குறிக்கப்பட்ட கனிகள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும். அவருடைய கனிகள் சோதோம் என்னும் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பின்னர், இந்தத் தோட்டத்தினையும் கர்த்தர் அழித்துப்போடுவார். இந்தத் தோட்டத்தினை தம்முடைய கனிகளைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காகக் கர்த்தர் உருவாக்கியுள்ளார்.
கர்த்தரின் இந்தத் தோட்டத்தில் முட்செடிகள் இருக்கின்றது; கசப்பு நிறைந்த கனிகளைக் கொடுக்கக்கூடிய விருட்சங்களும் இருக்கின்றது. இன்னமும் விதவிதமான இச்சைக்குரிய கனிகளைக் கொடுக்கக்கூடிய விருட்சங்களும் இருக்கின்றது. இந்தத் தோட்டத்தில் இருக்கக்கூடிய எல்லா விருட்சங்களின் கனிகளையும் அவர் தமது ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டு செல்வதில்லை. இந்தத் தோட்டத்தினுள் இருக்கும் மெய்யான திராட்சைச்செடியின் கனிகளை மாத்திரம் அவர் எடுத்துக்கொள்ளப் போகின்றார். அவைகள் எடுக்கப்பட்ட பின்னர் இந்தத் தோட்டம் அழிக்கப்படும். காரணம், இது சோதோம். அவருக்குரியது எடுக்கப்பட்ட பின்னர், இந்தத் தோட்டம் அவருக்குத் தேவையில்லை.
லோத்தின் நாட்களில் நடந்ததுபோல மனுஷகுமாரனுடைய நாட்களிலும் நடக்கும். லோத்தின் நாட்களில் அழிவிற்கு முன்னதாக இரண்டு தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள். அவர்கள் மூலம் சுவிசேஷம் சோதோம் பட்டணத்தில் அறிவிக்கப்பட்டவுடன் அந்தப் பட்டணத்தில் அநேகர் தங்களின் கிரியைகளை மாற்றி, அந்தப் பட்டணத்தினை விட்டு வெளியேறினார்களா? அந்தப் பட்டணத்தின் குடிகளில் லோத்தின் குமாரத்திகளுக்கென்று நிச்சயிக்கப்பட்ட அந்தப் புருஷர்கள் கூறியவற்றைச் சிந்தியுங்கள். அருமையான கனிகள் இருக்கின்றது, இந்தத் தோட்டத்தினை விட்டு நாங்கள் எப்படி வெளியே வரமுடியும்? எத்தனை நன்மைகளைப் பெற்று இந்தத் தோட்டத்திற்குள் நாங்கள் குடியமர்ந்துகொண்டிருக்கின்றோம் என்று கூறியதான ஒரு நிலையினைக் காணலாம்.
நான் Diocesan Member, Pastorate Committee Member, இந்த சபையில் நான் ஒரு மூப்பன்; எனக்கு இங்கே அநேக காரியங்கள் இருக்கின்றது; நான் இங்கே மிகவும் கனப்படுத்தப்படுகின்றேன்; இந்த ஐக்கியத்திற்கு வந்தபின்னரே அநேக ஆசீர்வாதங்கள் எனக்குக் கிடைத்திருக்கின்றது; இதைவிட்டு நான் எப்படி வெளிவரமுடியும்? இப்படிக் கூறுபவர்களைப் பற்றி கர்த்தரின் சாட்சி: - லோத்தின் மருமகன்களை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்பதே. லோத்தின் நாட்களில் நடந்ததுபோலத்தான் மனுஷகுமாரனுடைய நாட்களிலும் நடக்கும். இவைகள் திருஷ்டாந்தமாகக் கூறப்பட்டிருக்கின்றது.
நாம் இப்போது அமர்ந்துகொண்டிருக்கின்ற கிறிஸ்தவம் என்ற இந்தத் தோட்டம் சோதோம் என்று திருஷ்டாந்தப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தோட்டத்தில் அநேக விருட்சங்கள் இருக்கின்றது. AG என ஒரு விருட்சம், CSI என இன்னுமொரு விருட்சம் TELC, Brethren, Pentecost, R.C., Baptist, Methodist, இப்படியாக அநேக விருட்சங்கள் இந்தத் தோட்டத்தினில் இருக்கின்றது. இது கர்த்தருடைய தோட்டம்தான். கர்த்தர்தான் இந்தத் தோட்டத்திற்குச் சொந்தக்காரர். இதில் இருக்கின்ற எல்லா விருட்சங்களும் அவருடையவைகள்தான். இப்போது இந்தக் கிறிஸ்தவம் என்ற தோட்டத்தில் விருட்சங்கள் பெருகி வளர்ந்துள்ளது. கிட்டத்தட்ட 2000-க்கும் மேற்பட்ட விருட்சங்கள்(சபைகள்) இன்று சோதோம் என்னும் இந்தத் தோட்டத்தில் இருக்கின்றது. இவைகள் திருஷ்டாந்தமாகக் கூறப்பட்டவைகள்.
கேட்கிறதற்கு காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்!
விசுவாசிக்கிறவன் ஜீவனைச் சுதந்தரிக்கக்கடவன்!
அநேகம் விருட்சங்கள் இங்கே இருக்கின்றது; அத்தனை விருட்சங்களும் இந்தத் தோட்டத்தினில்தான் இருக்கின்றது. இந்த விருட்சங்களுக்குள்ளே மெய்யான திராட்சைச்செடி ஒன்று இருக்கின்றது. அது ஜீவனுக்குரியதாகும். அது ஜீவ வார்த்தையாகும்.
யோவா. 15: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“நான் மெய்யான திராட்சச்செடி, என் பிதா திராட்சத்தோட்டக்காரர்."
எரே. 15: 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“உம்முடைய வார்த்தைகள் கிடைத்தவுடனே அவைகளை உட்கொண்டேன்; உம்முடைய வார்த்தைகள் எனக்குச் சந்தோஷமும், என் இருதயத்துக்கு மகிழ்ச்சியுமாயிருந்தது; சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தாவே, உம்முடைய நாமம் எனக்குத் தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது."
இங்கே ஒரு விருட்சம் இருக்கின்றது; அந்த விருட்சத்தில் கனிகள் இருக்கின்றது. இந்தக் கனிகள் கர்த்தருக்குரியவைகள்.
வெளி. 11: 3, 8-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“என்னுடைய இரண்டு சாட்சிகளும் இரட்டு வஸ்திரமுடுத்திக்கொண்டிருக்கிறவர்களாய், ஆயிரத்திருநூற்றறுபது நாளளவும் தீர்க்கதரிசனஞ்சொல்லும்படி அவர்களுக்கு அதிகாரம் கொடுப்பேன்.
அவர்களுடைய உடல்கள் மகா நகரத்தின் விசாலமான வீதியிலே கிடக்கும். அந்த நகரம் சோதோம் என்றும் எகிப்து என்றும் ஞானார்த்தமாய்ச் சொல்லப்படும்; அதிலே நம்முடைய கர்த்தரும் சிலுவையிலே அறையப்பட்டார்."
கிறிஸ்தவம் என்ற இந்தத் தோட்டம் சோதோம் என்றும் எகிப்து என்றும் ஞானார்த்தமாய்க் கூறப்பட்டுள்ளது.
ஆதி. 13: 10-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
“அப்பொழுது லோத்து தன் கண்களை ஏறெடுத்துப்பார்த்து: யோர்தான் நதிக்கு அருகான சமபூமி முழுவதும் நீர்வளம் பொருந்தினதாயிருக்கக்கண்டான். கர்த்தர் சோதோமையும் கொமோராவையும் அழிக்கும்முன்னே, சோவாருக்குப் போம் வழிமட்டும் அது கர்த்தருடைய தோட்டத்தைப்போலவும் எகிப்து தேசத்தைப்போலவும் இருந்தது."
"கர்த்தருடைய தோட்டத்தைப்போலவும் எகிப்து தேசத்தைப்போலவும் இருந்தது". இவைகள் ஞான அர்த்தங்கள். இப்போது நாம் இந்தத் தோட்டத்திலுள்ள ஒரு விருட்சத்தின் கனியினைப் புசித்துக்கொண்டிருக்கின்றோம்.
அழிவிற்கு முன்னதாக சோதோமிலிருந்து வெளி வரவேண்டுமானால், வார்த்தையினைப் புசிக்கவேண்டும். ஜீவ வார்த்தையினைப் புசிப்பவர்கள் நிச்சயமாக சோதோமிற்குள் தாபரிக்கமாட்டார்கள். வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் சோதோமினை விட்டு வெளியேறி வரமாட்டார்கள்.
சோதோம் என்னும் இந்தத் தோட்டம் இன்று பூமி முழுவதும் பரந்திருக்கின்றது. அதற்குள் ஆத்துமா கொண்டவர்கள் இருக்கின்றார்கள். இன்று உலகம் முழுவதும் ஆத்துமா கொண்டவர்கள் வியாபித்து இருக்கின்றார்கள். அன்று ஆத்துமா கொண்ட இஸ்ரவேலர்கள் கானானுக்குள் மாத்திரம் இருந்தார்கள். இன்று ஆத்துமா கொண்டவர்கள் உலகம் முழுவதும் பரந்து இருக்கின்றார்கள். இன்று உலகம் முழுவதும் கிறிஸ்தவம் என்ற இந்தத் தோட்டம் பரந்து விரிந்திருக்கின்றது. இந்தத் தோட்டம், முன்குறிக்கப்பட்டவன் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட பின்னர் அழிக்கப்படப்போகின்றது.
உலகம் முழுவதும் கர்த்தருடைய இந்தத் தோட்டம் இன்று வியாபித்துள்ளது. இதில் அநேக விருட்சங்கள் இருக்கின்றது. ஒரு சிலர் இப்படியாகக் கேள்விகள் எழுப்புவதுண்டு, அதாவது R.C. சபை வேண்டாம் என்றால், இயேசப்பா R.C சபையினை அழித்திருப்பாரே; எல்லா சபைகளையும் அவைகள் தேவை இல்லையென்றால் அவைகளை அழித்திருப்பாரே என்பதுபோன்று. மணவாட்டி எடுத்துக்கொள்ளப்படும்வரையிலும், அதாவது அறுப்புக்கால மட்டும் அந்தக் களைகளும் வளர விடப்பட்டுள்ளது. அவை யாவும் அக்கினிக்கு இரையாக்கப்படும். ஆனால் இப்போது அல்ல. ஏனென்றால் அதற்குள் லோத்து அமர்ந்துகொண்டிருக்கின்றான். R.C-க்குள்ளும், அருள் நிறைந்த மரியே என்று கூறிக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கின்றான். இப்போது அழிக்கப்பட்டால் அவருடையதும் அழிந்துபோய்விடும். அப்படியானால் அது வெளியே எடுக்கப்பட வேண்டும். எல்லா விருட்சங்களும் அவருடையவைகள்தான். எல்லாக் கன்றுகளும் அவர் நட்டவைகள்தான்; இவைகள் எல்லாவற்றிற்கும் அவர் நீர்ப்பாய்ச்சி வளரச் செய்தார்; இவைகள் கனி கொடுக்க அவரால் கிருபை பெற்றவைதான்; இவை அனைத்தும் அவருடைய கண்களில் கிருபை கிடைக்கப் பெற்றவைகள்தான். அவரின் அனுமதியில்லாமல் இந்தத் தோட்டத்திற்குள் ஒருவராலும் ஒன்றும் செய்ய இயலாது. உலகம் முழுவதும் இன்று அவருடைய தோட்டம்தான். இதில் முட்செடிகளும் இருக்கின்றது. கனி கொடுக்கக்கூடிய விருட்சங்களும் இருக்கின்றது, கனி கொடாத மரமும் இருக்கின்றது. கனிகளைக் கொடுக்கக்கூடிய நற்குல திராட்சைச்செடியும் இருக்கின்றது. கனி கொடாத மரங்களும் ஏதோ ஒரு தேவதிட்டத்தினை நிறைவேற்றவே அனுமதிக்கப்பட்டு இந்தத் தோட்டத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தோட்டத்தில் இருக்கக்கூடிய ஒவ்வொரு விருட்சமும் ஜீவஆத்துமா பெற்றவனுக்குரிய காரியத்தில் தன்னுடைய பங்கை நிறைவேற்றவே கர்த்தரால் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. அதனதனுக்குரிய காலம் நிறைவேறியபின்னர் அவைகளுக்கு உரிய தீர்ப்பு வழங்கப்படும்.
சோதோமை விட்டு மணவாட்டி வெளியே கொண்டு வரப்பட்டபின்னர், இந்தப் பூமிக்கு உபத்திரவம் உண்டாகும். இவைகளை அறிவிப்பதினால் எங்களுடைய மாமிச சரீரங்களுக்கு எந்த மகிமையும் இல்லை. நாங்கள் ஒரு கருவி மாத்திரமே. பிரிவினையாளர்கள் சபை, பெந்தெகோஸ்தே அமைப்புகள் மற்றும் இதுபோன்று அனைத்து சபைகளிலும் விதவிதமான கனிகளைப் புசித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். தடைசெய்யப்பட்ட விருட்சத்தின் கனிகள் இச்சிக்கப்படத்தக்கதாய் இருக்கின்றது என்று வார்த்தை சாட்சியிடுகின்றது. அதாவது ஈர்ப்பிக்கக்கூடிய நிலையில் அவைகள் உள்ளது. இப்படியாகத்தான் அன்று ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்த விருட்சமும் இருந்தது. அதுபோன்றுதான் இன்று சோதோமிலும் விருட்சங்கள் இருக்கின்றது. இவைகள் அறிவிக்கப்பட வேண்டும்.
சோதோமின் நிகழ்வுகளில் மனம் புழுங்கிக் கொண்டிருப்பவள் மணவாட்டி. அவள் வெளிக்கொணரப்பட வேண்டும். அவளை வெளிக்கொணர அனுப்பப்படுவது வார்த்தை. நாங்கள் இந்த வார்த்தைக்குச் சாட்சிகள்.
மணவாளன் ஆயத்தமாய் இருக்கின்றார். மணப்பெண் வார்த்தைக்குரியவளாய் எழும்பி வருவாள். மணவாட்டி தன்னை ஆயத்தமாக்கிக்கொண்டிருக்கின்றாள், சோதோமிலிருந்து அவள் வெளியேறி வரவேண்டும். அதற்குத்தான் இந்த சுவிசேஷம். ஜீவனுக்குரியவன் ஜீவ விருட்சத்தின் கனியினைப் புசிப்பான்.
கர்த்தர்தாமே ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்ள உங்களுக்குக் கிருபையினைக் கட்டளையிடுவாராக.
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!