'The Word' is the Lord's. The deeds are also of the Lord's. 'The Word' will shake the world. 'The Word' will bring forth Samuels who are in Hannahs. 'The Word' will quicken Simeons who are waiting for the sign of the Holy Spirit. The Word, which quickened David that day to do the battle of the Lord, will likewise quicken warriors to fight the battle of the Lamb. Carnal minded people will think of things of flesh. Spiritual minded people will think of spiritual things. You must think of spiritual things. May the Lord command the spiritual blessings to you. That is the blessing of eternal life which is imperishable.
Only 'the Word' gives eternal life to soul. Light is in that 'Word'.
In Gen. 1:1, it is said like this:
“In the beginning God created the heaven and the earth.”
In the beginning God created the heaven and the earth. When the heaven and the earth were created, His name was “GOD”.
In John 1: 1 - 3, it is said like this,
“In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God.
The same was in the beginning with God.
All things were made by him; and without him was not any thing made that was made.”
Anything that was made was made by Him. The Word, that was in the beginning, created the heaven and the earth. The Word that goes out of the mouth of God will not return void without accomplishing for whatever the deeds it was sent to accomplish (Isa.55: 11). God said, “Let it there be”. They were made. At first the Word was there. That was the Word in the beginning. That Word was with God. That Word was God. Later, after accomplishing the decided deeds, that Word was united with God.
In John 1: 14, it is said like this,
“And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth.”
“The Word was made flesh”.
The Lord had determined a period of time in order that the Word might become flesh and do the work. In the beginning, God created heaven and earth. “What period of time was it?” has not been mentioned. But nearly 2000 years ago that Word became flesh. The Word was God. The Word was with God. John the apostle witnesses “our hands have handled of the Word of life (1John 1:1).The Word that came in flesh became the Holy Spirit in the time of the apostles. The Word, which became the Holy Spirit, remains the Word until the time of the completion of the deeds of governance of the Lord. This is known as perfection. The Word that was in the beginning, again becomes the Word. This is a cycle.
In the deeds of governance of the Lord, there is a time predestined, for the Word to become flesh. After becoming flesh, there was a time predestined for the flesh to become a spirit. After the Word in the flesh became a Holy Spirit, there was a time predestined for it to be revealed again as the Word. In that case, the Word remains always the Word. But within that time, some in-between happenings occurred there. When these in-between happenings took place, at each time, a group of people have accepted it and a large group of people did not accept it. At every span of time, it has been occurring just like this. In such happenings like this, we are going to see one thing. It may be an offending thing to many people. That is “Baptism”. This is the sixth thunder in the mysteries of thunder.
The Word is going to become perfect as the Word. He that is going to become perfect as the Word remains as the Word. This baptism has been commanded as a sign to the gentiles in the in-between happening or occurrence called grace.
This is the cycle of truth.
This span of time, which got into a cycle in the midst of the gentiles, was nearly 2000 years. In the times of the three testaments (Old Testament, New Testament, and Last Testament), baptism has been functioning as a custom.
In the days of Moses, what kind of baptism was given?
In 1Cor. 10:2, it is said like this:
“And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea;”
Generally, when we say baptism, there is a tendency to think that it is immersion in water. But within this baptism there is a thing of spiritual happening. 'Baptism' means that it is a cleansing which can give wisdom. 'Washing' means cleansing. 'Baptism' means it is a cleansing which gives wisdom. In those days of Moses, a bathing was given. What kind of baptism was it?
In 1Cor. 10:1-2, it is said like this:
“Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea;
And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea;”
“It was a Baptism given unto Moses in the cloud and in the sea”. For all, same baptism was given there. When the Red Sea was cleft and when they came through the water, that baptism was given to them. Water did not stick to their feet. Then how was that baptism given? That is, 'baptism' basically means “Knowledge of Wisdom”. In the days of Moses, one type of wisdom was given.
In 1Cor. 10:3-4, it is said like this:
“And did all eat the same spiritual meat;
And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ.”
For all, same kind of meat was given. Till they went into Canaan, same kind of meat was given to them. The Lord gave that food called 'manna'. 'Food' means 'teaching'. For all, same kind of teaching was given. That teaching was a teaching unto Moses. It was a wisdom unto Moses. What all Moses had known, he told the people all. What all the Lord had commanded to Moses, he told them all to the people. That commandment was the Word which the Lord gave through Moses. That was the Law.
In John 6:32, it is said like this:
“Then Jesus said unto them, Verily, verily, I say unto you, Moses gave you not that bread from heaven; but my Father giveth you the true bread from heaven.”
Jesus Christ said, “Moses did not give you that bread; my Father Himself gave you the true bread from heaven”. The body of Moses was a chosen vessel to give that heavenly manna. Manna, 'the Word' commanded to Moses was given by the Father. The same kind of teaching was given to all. In what way Moses had known the Lord, through that knowledge that Word was given. That was the Word; That was the Law. A sign called circumcision was given to that knowledge received through Moses. I have known the Lord who talked with Moses; I have known the Lord who appeared to Moses in the thorn bush; I have known that the Word given through Moses was the Law of the Word; I believe this. As I believed it, the sign which has been given to me is circumcision. Circumcision is the sign for the knowledge, wisdom, and faith which I have received. That was the sign given to the people who ate the bread given by Moses.
In Romans 4:11, it is said like this:
“And he received the sign of circumcision, a seal of the righteousness of the faith which he had yet being uncircumcised: that he might be the father of all them that believe, though they be not circumcised; that righteousness might be imputed unto them also:”
The sign, namely circumcision, given to Abraham was the sign given for his faith. Abraham believed every word which the Lord had spoken. For that faith, this sign was given to him. The promise which the Lord had given to Abraham was that he would make him exceeding fruitful and multiply him. Abraham believed that word, which was proclaimed. Not only that, Abraham believed all the promises which the Lord had given him. It was reckoned as righteous for him. A sign was given to him for that faith. That sign was circumcision. Circumcision was the sign given to believe the wisdom of the time of the Old Testament.
That sign was given to every male son in their body of flesh. That was the sign given for faith. Just as Abraham believed, Isaac also believed. Hence, it was given as a sign to Isaac also. Just as Abraham believed, Ishmael also believed. Hence, it was given as a sign to Ishmael also. Jacob too believed the faith of Abraham. Therefore, it was given as a sign to Jacob also. Israelites, the sons of Jacob too believed the faith of Abraham. And therefore, it was given as a sign to them also. It was as it were given to the Israelites too continuously.
In the days of Moses, this sign was commanded as a statute and then it was commanded to all the male children which are born by opening the womb that they must be circumcised on the 8th day. This was the Law. That sign was given as a sign of faith. All Israelites believed the Law. They believed the Word spoken in the Law. Circumcision was given as a sign of faith that they might believe these commandments and these words. The Lord who made a covenant with Abraham brought those people out from the bondage of Egypt through Moses. When the Lord brought them out, the Lord wrought wonders and signs in order to increase their faith. The Lord, who was thus doing one thing after another, commanded a sign so that those people might know that the Lord intervened with Moses and that they might believe these words which were given through Moses and do them accordingly. That sign in flesh was given to them as Circumcision. This is the baptism of the time of the Old Testament.
Circumcision is a sign which was given to know the knowledge of the Lord through Moses. Circumcision was a sign which was given to those who believe the Word that was sent for that time. The circumcised were segregated from the uncircumcised. David asked who was this uncircumcised to defy the God of the Israelites. And again David said, “You come to me with a sword; but I come to thee in the name of the Lord, the God of Israel whom you have defied”. Circumcision was the sign of that day for the people of the Lord. All people who were circumcised believed the Law. They believed that all that were commanded in the law was the word given only for them. Further, they believed that they should do them accordingly. They received the circumcision also which was commanded as a sign for that faith. But later, as time went by, the hearts of the people have changed. They changed circumcision into a formality or rites. It was a circumcision without faith that came into the Israelites. As such a kind of circumcision without faith came in, the Lord handed them over to the alien people. Jerusalem was trodden. Jerusalem was seized by the gentiles.
If you read the Book of Kings and the Chronicles, you can see these incidents. All the words spoken through prophets were fulfilled there. Those people received the circumcision as a mere sign of their flesh. They forgot the Law and forgot Him who gave the Law and accepted only the sign as the custom of the priests. Therefore, circumcision became a mere sign. This is the baptism of the Old Testament. That day, grace was given only for the Israelites who were circumcised. Grace of the governance was not given to the uncircumcised people. That grace was the soul called the innerman.
The grace given to the Israelites, who were circumcised, was the blessing of heaven, a blessing like the stars of the sky. It was given to the Israelites, the descendants of Abraham and Isaac who had circumcision. That day, the Israelites accepted that sign as a mere sign of the flesh only. They forgot why they had received that sign of circumcision.
But, after that, that circumcision became a mere ritual. A thought rose in their mind that if a man gets circumcision on the eighth day after he was born, he would receive the blessings of heaven. They thought that they were all the children of Abraham and that they were not slaves to any one and that they would all go to heaven. But it was not so. That was the thing which Paul proclaimed on that day, “Circumcision is nothing, and uncircumcision is nothing”
In 1 Cor. 7: 19, it is said like this:
“Circumcision is nothing, and uncircumcision is nothing, but the keeping of the commandments of God.”
In Gal. 6: 15, it is said like this:
“For in Christ Jesus neither circumcision availeth any thing, nor uncircumcision, but a new creature.”
Paul did not give importance to this circumcision. But this Circumcision was given through Moses as a statute, as a commandment and as a law. We see in the Old Testament that if they are not circumcised, they are not the people of the Lord and that the circumcision is the sign that they are the Lord's people. This circumcision is the sign to believe the wisdom given through Moses. But the Bible witnesses (Deut. 32: 20; Acts 2: 40) that they became a froward generation without any faith. The Law commanded for that day says, “Hear O Israel: The Lord our God is one Lord” (Deut. 6: 4). But they left Him and went after other gods. They went after the observers of times, and the enchanters. They delivered their children to pass through the fire. They built altars for Baal in the temple of God. Thus they did undisciplined things. As a result, the given grace turned to the gentiles.
The Lord has fixed a time to change the custom of circumcision. It was that the Word must be made into flesh. Circumcision was the baptism in the time of Moses. This custom was changed in the time of John the Baptist.
In Acts 19: 3, 4, it is said like this:
“And he said unto them, Unto what then were ye baptized? And they said, Unto John's baptism.
Then said Paul, John verily baptized with the baptism of repentance, saying unto the people, that they should believe on him which should come after him, that is, on Christ Jesus.”
John the Baptist gave the baptism of repentance. It was given in order to believe the one who was to come later. The Bible says that many came to John the Baptist and received the baptism (Matt. 3: 5, 6). The Israelites who were circumcised went to get this baptism. At first, baptism was given to only those who were circumcised. In the bathing given by John the Baptist, the proclaimed wisdom was to believe the One who was to come later. He witnessed about the One who was to come later. He witnessed, “Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world”. And I myself knew Him not. He who sent me to give baptism said to me, “When I give baptism, upon whom the Holy Spirit descends like a dove, the same is He who baptizes with fire and for Him I have been sent in advance.”
“I myself knew Him not. Today I have seen Him”, he witnessed. “The One who comes later was Messiah, He is Jesus Christ. You believe Him”. This is the gospel which John the Baptist preached. All came to John the Baptist to get baptism. But how many of them believed in Christ, who came later? They did not accept when he said that it was He who was to come later; because, they did not have faith. Therefore, they got only mere baptism. They did not get the wisdom along with the bathing. That wisdom was the knowledge to know Jesus is Messiah. It is the knowledge to know Jesus is Christ.
In Mark 1: 4, it is said like this:
“John did baptize in the wilderness, and preach the baptism of repentance for the remission of sins.”
John gave the baptism of repentance. Repent and come out of sins, he said. He witnessed that, it was He who was to give salvation from sins. Then, along with the custom namely, circumcision, the sign namely, 'the baptism', was also included. Before that, only the circumcision was there as wisdom. Later, bathing in water called the wisdom became a sign. The Israelites should receive both the two signs. Both these two signs were given together in order that they should know two things:
Because, they should know that, after Messiah was glorified, grace would go to the gentiles and that the eternal life called grace would come to an end for the Israelites. The Israelites of that day, who were circumcised, must have both these two knowledge. They must know that they were circumcised that they must know that they must get baptism. Paul said, after Christ was glorified, the old law does not matter, “Circumcision is nothing and uncircumcision is nothing; only the new creation which is His name is the thing that matters”.
About the bathing in the time of the Old Testament, it was given as cleansing of one's uncleanness. Bathing means 'cleansing'. Moses cleansed Aaron and his sons and gave them new dresses in order to do the work of a priest. Only after they are washed, they did the ministry of a priest. A leper must also cleanse himself as soon as he is healed. Prophet Elisha asked Naaman to wash himself seven times in Jordan. He went off without obeying the word of Elisha. But his servant who was near him said, “Father, if the prophet had asked you to do some great things, would you not have done it? He asked you only to wash. “Would you not dip in Jordan seven times and come?” he said. When he dipped at the first time, there was no change in his body. If he had gone home as it were, he would not have been cleansed. “I have dipped in six times. There is not even a little change. Even so, it is useless. On the seventh time too, he dipped in and rose up”. The Bible witnesses that his flesh came again like unto the flesh of little child (2 Kings 5: 14).
Naaman was a citizen of Syria. He was not an Israelite. He was a gentile. The washing commanded to the gentiles was planned for seven times. They are the times of seven Churches. After that this washing is not needed. He became clean. The one who was thus cleansed need not wash him again.
'Washing' means 'cleansing'. In the time of Old Testament, to cleanse uncleanness, one should bathe. Cleansing is needed. 'Cleansing' is a solution for 'uncleanness'. There was a washing tub in the temple of Jerusalem. Unless one cleanses his hands and legs, one can not go into the altar. Cleansing one's uncleanness is mentioned as bathing. The Bible says, the one who has not bathed will bear his iniquity.
In Lev. 17: 16, it is said like this:
“But if he wash them not, nor bathe his flesh; then he shall bear his iniquity.”
There was a time to remove uncleanness through cleansing by John, the Baptist. That was commanded a baptism till knowing Jesus Christ. After that in the name of Jesus Christ 'baptism' was given. That will only remove and cleanse us from uncleanness. In the old customs, in every time one should take bath to cleanse from uncleanness. That was changed in the time of New Testament, and only one time, baptism was given in the name of Jesus Christ. The Bible witnesses that baptism means bathing in water only one time in this way for removing uncleanness. This kind of bathing was at first given to only those who were circumcised.
Circumcision was given to Abraham. Abraham was a descendant of Adam. In that case, the Lord chose one person to segregate him from the seed of Adam. He was Abraham. A sign was given to him who was thus segregated. That is circumcision. Abraham had eight children. Among them, the Lord segregated only two children 1. Ishmael, 2. Isaac. Though all were circumcised, grace was commanded to these two only. The Lord segregated Isaac from Ishmael, though both two were circumcised. Both the two sons of Isaac were circumcised. But, Jacob was segregated from Esau. After that, in the days of Moses, the law was given to the Israelites that they must be circumcised on the eighth day. By that, the Israelites were segregated. Circumcision is a sign given for segregation. These people who were segregated were the descendants of Adam only. The Lord Himself has witnessed that He is the Lord of the circumcised.
It was Jehovah who led Moses. It was commanded to the circumcised people that they should have the knowledge to know about Jehovah. They were witnesses to Jehovah. They were sacrificing to God Jehovah. These are the things commanded upto the time of circumcision. After that, the custom called 'baptism' came. At that time, the name “the Lord Jesus Christ” was given to the word of grace ordained for life. The Word given at first was the Law.
The people, who should walk according to what is said in the law, are the circumcised people. The Lord segregated those people who had received the sign of baptism, from those who had received the sign of circumcision. The people who were segregated by the Lord from those who were circumcised got baptism. Among them who were circumcised, those who were predestined to become the people with living souls had got the sign called baptism.
The custom of circumcision changed and the new custom of baptism came. Those who had got the circumcision lost the grace of the birth of the soul that was given to the gentiles. Grace and Truth came by Jesus Christ. The custom called 'circumcision' was changed and a new custom called baptism was commanded. In the Old Testament, 'circumcision' was the sign for faith, and in the New Testament 'baptism' was the sign for faith commanded as Law.
In Mark 16: 16 it is said like this:
“He that believeth and is baptized shall be saved; but he that believeth not shall be damned.”
“He that believes and is baptized shall be saved.” Those who believed that Jesus is the Lord, Jesus is the Messiah, Jesus is Christ, and Jesus is the Hoy Spirit, received the sign namely, 'baptism'. To the believers of the Word of the time of the Old Testament, the given sign was 'circumcision'. To those who have believed the Word of the time of the New Testament and accepted it, the given sign was 'baptism'.
Just as this circumcision was seen traditional in the time of the New Testament, so also this baptism will be seen as a traditional thing in the time of the Last Testament.
In Mark 16: 15 it is said like this:
“And he said unto them, Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.”
The gospel must be preached in every time of the Testaments. Faith comes by hearing. So, the gospel must be preached to hear. Paul the apostle was caught in order to preach the gospel of New Testament. The baptism given after John the Baptist was the baptism given by the apostles. They gave baptism in the name of the Lord Jesus Christ.
In Acts 19: 5, 6 it is said like this:
“When they heard this, they were baptized in the name of the Lord Jesus.
And when Paul had laid his hands upon them, the Holy Ghost came on them; and they spake with tongues, and prophesied.”
They confessed that Jesus is the Lord, Jesus is Christ, Jesus is the Messiah and Jesus is the Holy Spirit. This is the wisdom given by the apostles. Whoever accepted this wisdom, the sign given to them is baptism. The living deeds were to get the Lord's wisdom for that day. Baptism was a sign to them whosoever believed and accepted the knowledge and wisdom for that day that Jesus is the Lord. As Paul was the angel of the age of the first Church, those who walked according to his teaching were ordained for life.
In Rom. 6: 3, 4 it is said like this:
“Know ye not, that so many of us as were baptized into Jesus Christ were baptized into his death?
Therefore we are buried with him by baptism into death: that like as Christ was raised up from the dead by the glory of the Father, even so we also should walk in newness of life.”
We were buried with Christ Jesus. After that, we were raised up with Christ Jesus. These are the knowledge commanded to us on that day. “I am a sinner. I must die for my sin.” Because the Bible says, “For the wages of sin is death” (Rom. 6: 23). I believe that because of sins I should die. But I need not die. Because One person has already died for me. Without committing sin, one has died. Therefore, I need not die anymore. He died for my sin. This is the wisdom which has been commanded to me. I must believe this wisdom. He rose up on the third day. I, who have died for sin, must rise up along with Him. Just as He rose up from the death, I have also risen up. Hereafter, I need not die for sin again. I believe this. I believe that Christ has died for me. I believe that I died in Christ. I believe that Christ has risen for me. I also believe that I have risen up along with Christ. This is the wisdom. Baptism is a sign which is given for having attained this wisdom.
In Acts 22: 16 it is said like this:
“And now why tarriest thou? arise, and be baptized, and wash away thy sins, calling on the name of the Lord.”
Baptism was a sign given for washing away one's sins. This sign was like a sign which can change a man into a new creature. This was the baptism given by the apostles. The wisdom of apostles is a knowledge that can know that Jesus as the Lord. I have attained this knowledge. He died for my sins. I am not a descendant of Abraham by birth. Because, by grace I put my faith on the name of Jesus, I have the authority to become the child of Jesus Christ. Now, I am worthy to the covenant of Abraham; because I am the child of Jesus Christ. I am His child by faith. Jesus Christ is the son of David. Through Him, I am also the son of Abraham.
I, who became the descendant of Abraham, also have circumcision. But, that is not circumcision in the flesh. I do not need that sign in the flesh. I believe that it is enough if that sign is in the heart. The Lord of circumcision is still alive today. It is that Lord, who commands grace to those who have faith in His name, the Lord Jesus Christ and changes them as worthy persons of the covenant which He has made with Abraham. This is the law of the New Testament. This is the wisdom of the New Testament.
A link was needed to enter into His kingdom and to become worthy persons of the covenant which He made with Abraham. That way is the Lord Jesus Christ. We can attain the Eternal Life only through that way. “I believe these. I believe also that I will get the eternal life. I believe that I have been called only for this. I believe also that the Lord chooses us for giving us this blessing”. Those who believe thus are the Christians. The sign for this faith is baptism.
In Acts 19: 5, 6 it is said like this:
“When they heard this, they were baptized in the name of the Lord Jesus.
And when Paul had laid his hands upon them, the Holy Ghost came on them; and they spake with tongues, and prophesied.”
John the Baptist gave the baptism of repentance saying that they should believe the Lord Jesus Christ, who was the Word, sent for that day. Can a soul go to the kingdom of heaven, if it becomes merely repentant? When a person, after committing a mistake, feels contrite, “Alas, I have done this mistake”, can he go to heaven? The Bible does not say so. That soul must do the deeds or works ordained for life. At first one must repent. After that, they must believe the word commanded for that day. In addition to these two, it has been said that one more thing is needed.
In Acts 19: 6 it is said like this:
“And when Paul had laid his hands upon them, the Holy Ghost came on them; and they spake with tongues, and prophesied.”
If one should enter into the kingdom of heaven one should get the sign, namely, the Holy Spirit which has been commanded. The “Holy Spirit” is the seal given unto the day of redemption. Without this seal, no soul can enter into the kingdom of heaven. The Holy Spirit cannot be got only upon those who get baptism in the name of the Lord Jesus Christ. When Paul had laid his hands upon them, they received the Holy Spirit. Paul was an angel of the first Church who had brought the Word commanded by the Lord for that day. The Paul's body of flesh was only the dust. It had gone with the dust to dust. But that soul entered into rest, as a soul entitled to Life. In every age, people looked at only the body of flesh which was bringing the Lord's Word, but the froward people did not accept the Word given by that flesh, and did not accept the Spirit which worked in them. As the Word sent among those rebellious people appeared froward to them, they rebelled against them. This same state is being fulfilled from the very beginning. Those who were ordained for eternal life believed the Word that was sent.
In Exo. 35: 21 it is said like this:
“And they came, every one whose heart stirred him up, and every one whom his spirit made willing, and they brought the LORD'S offering to the work of the tabernacle of the congregation, and for all his service, and for the holy garments.”
In all the ages, among the people, who heard the Word, only those people, whose hearts stirred them up, accepted the Word. It was circumcision in heart that created this awareness. If there is no circumcision in heart, this awareness will not be there. Do you understand now? It is heart that creates awareness. Unless the foreskin of heart is circumcised, this awareness will not come. In that case, first we need circumcision in the heart. After the heart is circumcised, whomsoever their spirit enthuses, they will do the commanded ones. They are for Life. After the heart is circumcised, if their soul is thirsty for the living Word, the Word called the living water will be poured into their hearts. Only then, they are quickened for life and they will receive the eternal life.
It was Paul the apostle who brought the Word that was commanded for the first Church. When they heard the Word spoken by Paul, the foreskin of their heart was circumcised, and when they had put their faith in the heart, the Holy Spirit descended upon them.
Here five things are mentioned.
These are the spiritual happenings. Only this happening will take you into Eternal Life. Mere baptism (water immersion) and circumcision are nothing but the signs seen in the body. The Lord witnesses that unless a man is circumcised in heart as well as in spirit, he can not enter into the Eternal Life.
In the days of the apostles, immersion baptism was given to the believers. That baptism was given in the name of the Lord Jesus Christ. Those who accepted that He was the Lord God and got baptism in His name were saved. A sign was given to those people who were saved. That was the Holy Spirit.
At first, immersion baptism was given. It was the baptism given in the name of the Lord Jesus Christ. This immersion baptism was taken by immersing in water. In the in-between time, it began to change. At first a perverse teaching came in. That perverse teaching was called 'child baptism'.
In the time between 354 AD and 430 AD a Roman Catholic priest, named, 'Augustine' brought about this custom of child baptism. The tradition called child baptism is being given approximately from the 4th century. It was Roman Catholic Church which brought child baptism and sprinkle baptism. Until before that, only immersion baptism was given. Even after the Church of Protestants had left the Roman Catholic Church, this sprinkle baptism was there in the protestant Church also. After that, when Pentecostal movements rose up, this sprinkle baptism changed and again the custom of immersion baptism is being practised. The Pentecostal Church people gave baptism in the name of the Father, the Son and the Holy Ghost. After this, in the time of Church which gives importance to the Name this custom was changed according to the Word. The name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost was confessed as the Lord Jesus Christ and baptism was given in the name of the Lord Jesus Christ. These baptisms came by immersion in water. These customs of baptism are still observed by the respective Church denominations, in the same way, till today.
Baptism is a knowledge. It is a development of knowledge which can know the wisdom. This baptism is given according to the measurement of wisdom as to know the Lord. The things of the times of seven churches are about the growth of the Bride. Here the child state of Bride - that is the growth of the Roman Catholic Church. The development of wisdom about the Lord is only that much. The growth of the times of churches is about the knowledge of the Lord. Baptism is given according to the growth of wisdom.
Except a corn of wheat falls into the ground and dies, it will not bring forth any fruit. The original seed - The corn of wheat. The original seed is that which rises in the nature of being sown. During the time of every Church, there was a growth suitable to it. In this last time, the Lord has commanded us a wisdom. That wisdom is a wisdom that knows it is last time. This is the maturity of knowledge, capable of knowing about Jesus Christ. The growth is about knowing the knowledge of the bridegroom.
Paul, the apostle, was an angel who brought forth the Word which was commanded for that day. He was the angel of the first Church. Whosoever had believed the Word proclaimed through him, they all received the Holy Spirit. That was the wisdom for that time. One must get bathing by the wisdom of that time. When one believes the Word of that time, the given sign is Holy Ghost. One cannot inherit the eternal life except by the bathing given by the Holy Spirit.
This original seed is the word commanded to get the eternal life. That is the word sent for us to get the Holy Spirit. The original seed gave the bathing in the Holy Spirit. In order to get the sign given in the Holy Spirit, we need two things:
Only if these two things are there, the sign namely, the Holy Spirit will be commanded. This is the origin. But these come to change. These happenings change till the Churches of the Name rise up from the Roman Catholic Church. In the time of the New Testament, one must get baptism by water. And that was the law of life. The baptism given by water is the justice commanded to the times of the Churches. But today, baptism given by the Churches is to believe the word given by those Churches. The sign is given for that. Baptism, which is a sign of the water, is given to those people who believe the creed of those Churches.
The baptism given in the Roman Catholic Church is the sign which is given to keep one's faith on it. The baptism given in the Church of Protestants is the sign which is given to believe the word given in that Church. The immersion baptism given in the Pentecostal Churches is the sign which they give in order that their believers must believe their teaching. The Churches which give importance to name, give the baptism as a sign to their believers so that they must be faithful to them. All the institutions and Churches give only this sign to all in the name of baptism. The Word is above all these things. The seal of the Holy Spirit is above all these. The Holy Spirit is far and above from the teaching of Churches. That is about the Word sent by the Father.
The Bible says how the secret coming of Jesus Christ will be and before his coming, what sort of happenings will occur.
In 2 Thes. 2: 4 it is said like this:
“Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.”
In 2 Thes. 2: 3 it is said like this:
“Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition;”
“That day” is the day of secret coming of the Lord Jesus Christ. On that day, the son of perdition will be identified in the temple of God.
In 2 Thes. 2: 1 it is said like this:
“NOW we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him,”
That is the thing which Paul the apostle prophesied how will he be in the temple of God.
In 2 Thes. 2: 4 it is said like this:
“Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.”
This prophetic word says that “he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God”. The son of perdition shall exalt himself in the Churches that are temple of God. There, the Word of God will not be exalted by the Church believers. Their sacrifices and worships which they offer are not fit to the Lord. Today, the mark which the institutions and Churches are giving to its believers is the mark that they are their believers. That is the mark of the denomination of their Church. That is the seal of the creed (or the doctrine) of their Church. This mark will not allow to hear the voice of the Lord. It is revealed to John the apostle that this mark is the mark of the beast. Churches of today are not turning the souls to the Lord, but they are changing the believers according to the teaching of their Church. Can this seal be the seal given by the Holy Spirit? Think over.
In Rev. 13: 4 it is said like this:
“And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him?”
This beast called the doctrine of this Church is given by the dragon. The meaning of the word 'beast' is “a foolish deed”. This foolish deed does not allow one to know who the Lord is. That will not allow to accept any teaching which is contrary to the teaching of already accepted.
The name 'Jehovah' is the wisdom given for the sign of circumcision. The name Jesus Christ is the wisdom given for the sign of baptism. Just as how the state of the Israelites who worshipped the name Jehovah were insensitive in those days, so also is the state of the Christians today who have received the sign of baptism in the name of the Lord Jesus Christ. The Word Holy Spirit rises as the final solution for this insensitive state. The time we are now living is the starting time for the name of the Word to work. The Bible witnesses that His name is the Word of God. The name of the Word is the name which witnesses before the deeds of the governance of the Lord will be fulfilled. The name should be witnessed throughout the whole world. The Holy Spirit is the witness to the Word.
No one can see this sign of the Holy Spirit in the body. One cannot see “the Holy Spirit” with the eyes of the flesh. The faith upon the Word is the witness to the Holy Spirit.
Paul the apostle said, “For in Christ Jesus neither circumcision availeth any thing, nor uncircumcision, but a new creature” (Gal. 6: 15). Today, the sign called baptism too - whether it is in a body or it is not in a body, it does not matter. Becoming a new creature in Christ is only thing that matters. The Holy Spirit should over shadow you. It is the only thing that matters. The perverse bathing which the Churches give cannot be the bathing, in which the Holy Spirit can intervene in you. Therefore, the Word says and the Holy Spirit witnesses that you should get yourself out of the Churches that give perverse teachings and join in the assembly of the Word who walks around you.
The Holy Spirit witnesses that you should not be partaker of her fornication and that you should not be trapped in her plagues that will come to pass (Rev. 18: 4). This is the maturity of the Spirit. Now, we are in the time of the maturity of the Spirit. The bride has attained maturity in spirit.
If these spiritual happenings should work in a body, heart must be circumcised at first. You must be baptized in spirit. It is known as cleansing within the spirit. The scripture says (1 Cor. 15: 50) that the flesh is of no use. Only the holiness of the spirit will give the eternal life.
Amen! Amen!! Amen!!!
வார்த்தை கர்த்தருடையது; கிரியைகளும் கர்த்தருடையவைகளே. வார்த்தை உலகத்தை அசைக்கும்; வார்த்தை அன்னாள்களிடத்தில் இருக்கும் சாமுவேல்களை வெளிக்கொணரும். வார்த்தை ஆவியின் அடையாளத்திற்காகக் காத்திருக்கும் சிமியோன்களை உயிர்ப்பிக்கும். வார்த்தை, தாவீதைக் கர்த்தருடைய யுத்தத்தைச் செய்ய எழுப்பியதுபோல, ஆட்டுக்குட்டியானவருடைய யுத்தத்தினைச் செய்வதற்காக யுத்தவீரர்களை எழுப்பும். மாமிசத்திற்குரியவர்கள் மாமிசத்திற்குரியவைகளைச் சிந்திப்பார்கள். ஆவிக்குரியவர்கள் ஆவிக்குரியவைகளைச் சிந்திப்பார்கள். ஆவிக்குரியவைகளைச் சிந்தியுங்கள்; ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களைக் கர்த்தர் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுவாராக. அது அழிவில்லாத நித்திய ஜீவனுக்குரிய ஆசீர்வாதங்களாகும்.
வார்த்தையே ஆத்துமாவிற்கு நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கின்றது; அந்த வார்த்தையினிடத்தில் ஒளி இருக்கின்றது.
ஆதி. 1: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆதியிலே தேவன் வானத்தையும் பூமியையும் சிருஷ்டித்தார்."
ஆதியிலே தேவன் வானத்தையும் பூமியையும் சிருஷ்டித்தார். வானத்தையும் பூமியையும் சிருஷ்டிக்கும்போது அவருடைய நாமம் "தேவன்".
யோவா. 1: 1 - 3-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனிடத்திலிருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனாயிருந்தது.
அவர் ஆதியிலே தேவனோடிருந்தார்.
சகலமும் அவர் மூலமாய் உண்டாயிற்று; உண்டானதொன்றும் அவராலேயல்லாமல் உண்டாகவில்லை."
உண்டானதெல்லாம் அவராலேயே உண்டாக்கப்பட்டது. அது ஆதியில் இருந்த வார்த்தை. அந்த வார்த்தை வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கிற்று. தேவனுடைய வாயிலிருந்து புறப்படுகின்ற வார்த்தை எவைகளை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று அனுப்பப்படுகின்றதோ அவைகளை நிறைவேற்றாமல் அவரிடத்திற்குத் திரும்பாது (ஏசா. 55: 11). உண்டாகக்கடவது என்றார். அவைகள் உண்டாயிற்று. முதலில் வார்த்தை. அது ஆதியில் இருந்த வார்த்தை. அந்த வார்த்தை தேவனிடத்திலிருந்தது. அந்த வார்த்தை தேவனாயிருந்தது. பின்னர், அந்த வார்த்தை அனுப்பப்பட்ட கிரியைகளை நிறைவேற்றிவிட்டு தேவனோடு இணைந்தது.
யோவா. 1: 14-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அந்த வார்த்தை மாம்சமாகி, கிருபையினாலும் சத்தியத்தினாலும் நிறைந்தவராய், நமக்குள்ளே வாசம்பண்ணினார்; அவருடைய மகிமையைக் கண்டோம்; அது பிதாவுக்கு ஒரேபேறானவருடைய மகிமைக்கு ஏற்ற மகிமையாகவே இருந்தது."
"அந்த வார்த்தை மாமிசமானது". அந்த வார்த்தை மாமிசமாகி கிரியைகளைச் செய்ய ஒரு கால அளவினைக் கர்த்தர் தீர்மானித்திருந்தார். ஆதியில் தேவன் வானத்தையும் பூமியையும் சிருஷ்டித்தார். அந்தக் கால அளவு எது என்று கூறப்படவில்லை. ஆனால், 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக அந்த வார்த்தை மாமிசமானது. வார்த்தை தேவனாயிருந்தது, தேவனிடத்திலிருந்தது. அப்போஸ்தலனாகிய யோவான், நாங்கள் தொட்ட ஜீவ வார்த்தை என்று சாட்சியிட்டுள்ளார் (1 யோவா. 1: 1).
மாமிசத்தில் வந்த அந்த வார்த்தை அப்போஸ்தல நாட்களில் பரிசுத்த ஆவியாக மாறியது. பரிசுத்த ஆவியாக மாறிய அந்த வார்த்தை, கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் முடிவுபெறும் வரையிலும் வார்த்தையாகவே உள்ளது. இதுதான் பூரணம். ஆதியில் இருந்த வார்த்தை அது மறுபடியும் வார்த்தையாக மாறுகின்றது. இது ஒரு சுழற்சி.
கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகளில் அந்த வார்த்தை மாமிசமாவதற்கென்று ஒரு கால அளவு முன்குறிக்கப்பட்டுள்ளது. மாமிசமான அந்த வார்த்தை, ஆவியாக மாறுவதற்கும் ஒரு கால அளவு முன்குறிக்கப்பட்டுள்ளது. மாமிசத்தில் வந்த வார்த்தை பரிசுத்த ஆவியாக மாறிய பின்னர் மறுபடியும் அது வார்த்தையாக வெளிப்படுவதற்காக ஒரு கால அளவும் முன்குறிக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியானால் வார்த்தையானவர் வார்த்தையாகவே இருக்கின்றார். ஆனால் சில இடை நிகழ்வுகள் அதற்குள்ளாக ஏற்படுகின்றது. இந்த இடை நிகழ்வுகள் நிகழும்பொழுது ஒரு கூட்டம் ஏற்றுக்கொண்டது; பெருங்கூட்டம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இப்படியாகத்தான் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நடந்துகொண்டிருக்கின்றது. இப்படியான நிகழ்வுகளில் ஒரு நிகழ்வினைக் குறித்து பார்க்கப்போகின்றோம். இது அநேகருக்கு இடறலாக இருக்கக்கூடிய ஒரு காரியமாகவும் இருக்கலாம். அது "ஞானஸ்நானம்". இது இடிமுழக்க இரகசியத்தில் ஆறாவது இடிமுழக்கமாகும்.
வார்த்தையானவர் வார்த்தையாகவே நிறைவு பெறப்போகின்றார். வார்த்தையாக நிறைவு பெறப்போகின்றவர் வார்த்தையாகவே இருக்கின்றார். இதில் புறஜாதிகளுக்குக் கிருபை என்ற இடைநிகழ்வுக்குள்ளாகக் கட்டளையிடப்பட்ட அடையாளமே ஞானஸ்நானம்.
மாமிசமானபோது ஆரம்பமாகி, மாமிசம் ஆவியாக மாறிய காலத்தில் பூரணப்பட்டு, ஆவி மறுபடியும் வார்த்தையாகும்போது நிறைவடைகின்றது. இது சத்தியத்தின் சுழற்சி.
புறஜாதிகளின் மத்தியில் சுழற்சிக்குள்ளாகும் இந்தக் கால அளவு கிட்டத்தட்ட 2000 ஆண்டுகளாகும். எல்லா ஏற்பாட்டின் காலத்திலும், அதாவது பழைய ஏற்பாடு, புதிய ஏற்பாடு மற்றும் கடைசி ஏற்பாடு என்ற இந்த மூன்று ஏற்பாட்டின் காலங்களிலும் ஞானஸ்நானம் என்ற முறைமை செயல்பாட்டில் இருந்து வருகின்றது.
1.மோசேயின் காலம்
2. யோவான் ஸ்நானனின் காலம்
3. அப்போஸ்தலருடைய காலம்
4. சபைக் காலம்
5. கடைசி ஏற்பாட்டின் காலம்
மோசேயின் நாட்களில் எப்படிப்பட்ட ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டது?
1 கொரி. 10: 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"எல்லாரும் மோசேக்குள்ளாக மேகத்தினாலும் சமுத்திரத்தினாலும் ஞானஸ்நானம் பண்ணப்பட்டார்கள்."
பொதுவாக ஞானஸ்நானம் என்றவுடன் தண்ணீர் முழுக்கு என்றுதான் சிந்திக்கின்றோம். ஆனால், இந்த ஞானஸ்நானத்திற்கு உள்ளாக ஒரு ஆவிக்குரிய நிகழ்வு இருக்கின்றது. ஞானஸ்நானம் என்றால் ஞானத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு சுத்திகரிப்பு ஆகும். ஸ்நானம் என்றால் சுத்திகரிப்பு. ஞானஸ்நானம் என்றால் ஞானத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு சுத்திகரிப்பு ஆகும். அன்று மோசேயின் நாட்களில் ஒரு ஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டது. அது எப்படிப்பட்ட ஞானஸ்நானம்?
1 கொரி. 10: 1, 2-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இப்படியிருக்க, சகோதரரே, நீங்கள் எவைகளை அறியவேண்டுமென்றிருக்கிறேனென்றால்; நம்முடைய பிதாக்களெல்லாரும் மேகத்துக்குக் கீழாயிருந்தார்கள், எல்லாரும் சமுத்திரத்தின் வழியாய் நடந்துவந்தார்கள்.
எல்லாரும் மோசேக்குள்ளாக மேகத்தினாலும் சமுத்திரத்தினாலும் ஞானஸ்நானம் பண்ணப்பட்டார்கள்".
"அது மோசேக்குள்ளாக மேகத்தினாலும் சமுத்திரத்தினாலும் கொடுக்கப்பட்ட ஞானஸ்நானம்". இங்கே எல்லோருக்கும் ஒரேவிதமான ஸ்நானமே கொடுக்கப்பட்டது. அது செங்கடல் பிளந்து, அதனூடாக நடந்து வந்தபோது, அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஞானஸ்நானமாகும். அவர்கள் பாதங்களில் தண்ணீர் ஒட்டவில்லை. பின்னர் எப்படியாக அந்த ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டது? ஞானஸ்நானம் என்பதின் பொருள் "அறிவுபூர்வமான ஞானம்" என்பதாகும். மோசேயின் நாட்களில் ஒருவிதமான ஞானம் கொடுக்கப்பட்டது.
1 கொரி. 10: 3, 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"எல்லாரும் ஒரே ஞானபோஜனத்தைப் புசித்தார்கள்.
எல்லாரும் ஒரே ஞானபானத்தைக் குடித்தார்கள். எப்படியெனில், அவர்களோடேகூடச் சென்ற ஞானக்கன்மலையின் தண்ணீரைக் குடித்தார்கள்; அந்தக் கன்மலை கிறிஸ்துவே."
அங்கே எல்லோருக்கும் ஒரேவிதமான போஜனம் கொடுக்கப்பட்டது. கானான் தேசத்திற்குள் செல்லும் வரையிலும் ஒரேவிதமான போஜனமே அவர்கள் யாவருக்கும் கொடுக்கப்பட்டது. மன்னா என்ற அந்த போஜனத்தைக் கர்த்தர் கொடுத்தார். போஜனம் என்பது போதனையைக் குறித்ததாகும். எல்லோருக்கும் ஒரேவிதமான போதனை கொடுக்கப்பட்டது. அந்தப் போதனை மோசேக்குள்ளான ஒரு போதனையாக இருந்தது. அது மோசேக்குள்ளான ஒரு ஞானம். மோசே எவைகளை அறிந்தானோ, அவைகளை அனைவருக்கும் அறிவித்தான். மோசேக்குக் கர்த்தர் எவைகளைக் கட்டளையிட்டாரோ, அவைகள் யாவற்றையும் அவன் ஜனங்களுக்குள் அறிவித்தான். அந்தக் கட்டளை மோசேயின் மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை. அது நியாயப்பிரமாணம்.
யோவா. 6: 32-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இயேசு அவர்களை நோக்கி: வானத்திலிருந்து வந்த அப்பத்தை மோசே உங்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை; என் பிதாவோ வானத்திலிருந்து வந்த மெய்யான அப்பத்தை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறார் என்று, மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்."
அன்று அந்த மன்னாவை மோசே உங்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை; என் பிதாவே வானத்திலிருந்து அவைகளைக் கொடுத்தார் என்று கூறினார். மோசேயின் சரீரம் அந்த வானத்து மன்னாவினைக் கொடுக்கத் தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு பாத்திரம் ஆகும். மோசேக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட மன்னாவாகிய அந்த வார்த்தை பிதாவினால் கொடுக்கப்பட்டது. அனைவருக்கும் ஒரேவிதமான போதனை கொடுக்கப்பட்டது. மோசே கர்த்தரை எப்படி அறிந்திருந்தானோ, அந்த அறிவின்மூலம் அது கொடுக்கப்பட்டது. அது வார்த்தை. அது நியாயப்பிரமாணம். மோசேயின் மூலம் கொடுக்கப்பட்ட அந்த அறிவினைப் பெற்றதற்கு கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். மோசேயோடு பேசிய கர்த்தரை நான் அறிந்துகொண்டேன்; மோசேக்கு முட்செடியில் காட்சிகொடுத்த தேவனை நான் அறிந்துகொண்டேன்; மோசேயின்மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை நியாயப்பிரமாண வார்த்தை என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்; இதை நான் விசுவாசிக்கின்றேன். இதை நான் விசுவாசித்ததினால் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்ற அடையாளம் விருத்தசேதனம். நான் பெற்றுக்கொண்டிருக்கின்ற இந்த அறிவிற்கு, ஞானத்திற்கு, விசுவாசத்திற்கு கொடுக்கப்படும் அடையாளமே விருத்தசேதனம். அதுவே மோசே மூலம் கொடுக்கபட்ட அப்பத்தினைப் புசித்தவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகும்.
ரோம. 4: 11-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"மேலும், விருத்தசேதனமில்லாத காலத்தில் அவன் விசுவாசத்தினாலே அடைந்த நீதிக்கு முத்திரையாக விருத்தசேதனமாகிய அடையாளத்தைப் பெற்றான். விருத்தசேதனமில்லாதவர்களாய் விசுவாசிக்கின்ற யாவருக்கும் நீதி எண்ணப்படும்பொருட்டாக அவர்களுக்கு அவன் தகப்பனாயிருக்கும்படிக்கும்,"
ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட விருத்தசேதனம் என்ற இந்த அடையாளம் அவருடைய விசுவாசத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகும். ஆபிரகாம் கர்த்தர் கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் விசுவாசித்தான். அவனது விசுவாசத்திற்காக இந்த அடையாளம் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாமிற்குக் கர்த்தர் கொடுத்த வாக்குத்தத்தம், உன்னைப் பலுகி பெருகச் செய்வேன் என்பதாகும். அறிவிக்கப்பட்ட அந்த வார்த்தையினை ஆபிரகாம் விசுவாசித்தான். அதுமட்டுமல்ல, கர்த்தர் ஆபிரகாமிற்குக் கொடுத்த அத்தனை வாக்குத்தத்தங்களையும் அவன் விசுவாசித்தான். அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. அவனது அந்த விசுவாசத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். விருத்தசேதனம் பழைய ஏற்பாட்டுக்கால ஞானத்தினை விசுவாசிப்பதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம்.
அந்த அடையாளம் ஒவ்வொரு ஆண்மகனின் சரீரத்திலும் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகும், அது விசுவாசத்திற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகும். ஆபிரகாம் விசுவாசித்தபடியே ஈசாக்கும் விசுவாசித்தான். எனவே ஈசாக்கிற்கும் அது அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தின்படியே இஸ்மவேலும் விசுவாசித்தான்; எனவே அது இஸ்மவேலுக்கும் அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தை யாக்கோபும் விசுவாசித்தான்; எனவே அது யாக்கோபிற்கும் அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தை யாக்கோபுடைய குமாரர்களாகிய இஸ்ரவேலர்கள் விசுவாசித்தார்கள். எனவே, அது அவர்களுக்கும் அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது; அது தொடர்ந்து இஸ்ரவேலர்களுக்குள் அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது.
மோசேயினுடைய நாட்களில் இந்த அடையாளம் பிரமாணமாகக் கட்டளையிடப்பட்டது. இஸ்ரவேலரில் கர்ப்பந்திறந்து பிறக்கும் எல்லா ஆண் குழந்தைகளுக்கும், பிறந்த எட்டாம் நாளில் இந்த விருத்தசேதனம் செய்யப்படவேண்டும். இது பிரமாணம். இந்த அடையாளம் விசுவாசத்திற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகும். இஸ்ரவேலர்கள் யாவரும் நியாயப்பிரமாணத்தை விசுவாசித்தார்கள்; நியாயப்பிரமாணத்தின் மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட வார்த்தையை விசுவாசித்தார்கள்; அந்த வார்த்தைகளை விசுவாசிப்பதற்காகப் பெற்றுக்கொண்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். ஆபிரகாமோடு உடன்படிக்கை செய்த தேவன் எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்த ஜனங்களை மோசேயின் மூலம் மீட்டெடுத்து கொண்டுவந்தார். அவர்களை வழிநடத்தி வந்தபோது, அவர்களின் விசுவாசத்தினை வர்த்திக்கச் செய்ய அற்புதங்களையும் அடையாளங்களையும் செய்தார். இப்படியாக கிரியைகளைச் செய்து, தான் மோசேயோடு இடைப்பட்டு வந்ததை, அவர்கள் அறியச் செய்தார். மோசேயின் மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தையினை அந்த ஜனங்கள் விசுவாசித்து அதன்படி செய்யவேண்டும் என்பதற்காக இத்தகைய அடையாளங்களையும், அற்புதங்களையும் செய்தார். அந்த ஜனங்களுக்கு மாமிசத்தில் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். இது பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்து ஞானஸ்நானம்.
விருத்தசேதனம் என்பது மோசேயின் மூலம் பிரமாணத்தினைக் கொடுத்த கர்த்தரை அறியக்கூடிய அறிவினுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகும். அது அந்தக் காலத்திற்கென்று அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையினை விசுவாசித்தவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாகும். விருத்தசேதனம் பெற்ற இஸ்ரவேலர்கள் விருத்தசேதனம் இல்லாத மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபிரிக்கப்பட்டார்கள். இஸ்ரவேலின் தேவனைப் பழிப்பதற்கு இந்த விருத்தசேதனமில்லாதவன் எம்மாத்திரம் என்றும், "நீ பட்டயத்தோடு வந்திருக்கின்றாய்; நான், நீ நிந்திக்கின்ற இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருடைய நாமத்தில் வந்திருக்கின்றேன்" என்றும் தாவீது கூறியதைக் காண்கின்றோம். கர்த்தருடைய ஜனம் என்பதற்கு விருத்தசேதனம் அடையாளமாக இருந்தது. விருத்தசேதனம் செய்துகொண்ட அனைவரும் நியாயப்பிரமாணத்தினை விசுவாசித்தார்கள். நியாயப்பிரமாணத்தில் கட்டளையிடப்பட்டவைகள், தங்களுக்கென்று கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை என்பதை விசுவாசித்தார்கள். மேலும் தாங்கள் அதன்படி நடக்கவேண்டும் என்பதையும் விசுவாசித்தார்கள். அந்த விசுவாசத்திற்கு அடையாளமாகக் கட்டளையிடப்பட்ட விருத்தசேதனத்தினையும் பெற்றார்கள். ஆனால், பின்னர் ஜனங்களுடைய இருதயம் மாறிற்று. விருத்தசேதனம் என்பதை ஒரு சடங்காச்சாரமாக மாற்றிவிட்டார்கள். விசுவாசம் இல்லாத விருத்தசேதனம், இஸ்ரவேலர்களுக்குள் வந்தது. விசுவாசம் இல்லாத விருத்தசேதனம் பெற்றதால் அவர்களை அந்நிய தேசத்தார் கைகளில் ஒப்புக்கொடுத்தார்; எருசலேம் மிதிக்கப்பட்டது; எருசலேம் புறஜாதிகளால் பிடிக்கப்பட்டது.
இராஜாக்கள் மற்றும் நாளாகமப் புத்தகங்களில் வாசித்தீர்களேயானால், இந்த நிகழ்வுகளைக் காணலாம். தீர்க்கதரிசிகள் மூலமாக உரைக்கப்பட்ட வார்த்தைகள் அங்கே நிறைவேறிற்று. அந்த ஜனங்கள் விருத்தசேதனத்தை வெறும் மாமிச அடையாளமாகத் தங்கள் சரீரங்களில் பெற்றுக்கொண்டார்கள். பிரமாணத்தை மறந்து, பிரமாணத்தினைக் கொடுத்தவரை மறந்து வெறும் அடையாளத்தினை மாத்திரம் ஆசாரியர்களின் முறைமைகளின்படி செய்துவந்தார்கள். எனவே விருத்தசேதனம் வெறும் அடையாளமாக மாறியது. இது பழைய ஏற்பாட்டுக்காலத்து ஞானஸ்நானம். விருத்தசேதனம் பெற்ற இஸ்ரவேலர்களுக்கு மாத்திரம் அன்று கிருபை கொடுக்கப்பட்டது. விருத்தசேதனம் இல்லாதவர்களுக்குக் கர்த்தத்துவத்தின் கிருபை கொடுக்கப்படவில்லை. அந்தக் கிருபைதான் ஆத்துமா என்ற உள்ளான மனிதன்.
விருத்தசேதனம் பெற்ற இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்தக் கிருபை விண்ணுக்குரிய ஆசீர்வாதமாகும், அதாவது வானத்து நட்சத்திரங்களைப் போன்ற ஆசீர்வாதம். அது விருத்தசேதனமுள்ள ஆபிரகாம் ஈசாக்கு என்பவர்களின் சந்ததியாக வந்த இஸ்ரவேலர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. அந்த அடையாளத்தினை வெறும் மாமிச அடையாளமாக மாத்திரமே அன்று இஸ்ரவேலர்கள் பெற்றுக்கொண்டார்கள். அந்த விருத்தசேதன அடையாளத்தை எதற்காகப் பெறுகின்றோம் என்பதை மறந்துவிட்டார்கள்.
விருத்தசேதனம் வெறும் சடங்காச்சாரமாக மாறிவிட்டது. பிறந்து எட்டாவது நாளில் விருத்தசேதனம் பெற்றுவிட்டால் விண்ணுக்குரிய ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வான் என்ற சிந்தை அவர்களுக்குள் எழுந்தது. தாங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள், யாருக்கும் அடிமைகள் அல்ல, எனவே பரலோகராஜ்யத்திற்குள் சென்றுவிடுவோம் என்பதாக நினைத்தார்கள். இந்த விருத்தசேதனம் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை என்றான் பவுல்.
1 கொரி. 7: 19-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"விருத்தசேதனமும் ஒன்றுமில்லை, விருத்தசேதனமில்லாமையும் ஒன்றுமில்லை; தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுகிறதே காரியம்."
கலா. 6: 15-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் விருத்தசேதனமும் ஒன்றுமில்லை, விருத்தசேதனமில்லாமையும் ஒன்றுமில்லை; புது சிருஷ்டியே காரியம்."
பவுல், இந்த விருத்தசேதனத்தினை முக்கியப்படுத்தவில்லை. ஆனால் இந்த விருத்தசேதனம் ஒரு நியமனமாக, கற்பனையாக, கட்டளையாக மோசேயின்மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. விருத்தசேதனம் செய்யப்படாதவர்கள் கர்த்தருடைய ஜனம் அல்ல என்றும், கர்த்தருடைய ஜனத்திற்கு அடையாளம் விருத்தசேதனம் என்றும் பழைய ஏற்பாட்டில் பார்க்கின்றோம். மோசேயின் மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள ஞானத்தினை விசுவாசிப்பதற்குரிய அடையாளம் இந்த விருத்தசேதனம். ஆனால், அவர்களை விசுவாசமில்லாத மாறுபாடான சந்ததி என்றே வேதம் சாட்சியிடுகின்றது (உபா. 32: 20; அப். 2:40). பிரமாணத்தின்படியான கட்டளை, இஸ்ரவேலே கேள், உன் தேவனாகிய கர்த்தர் ஒருவரே என்பதாகும் (உபா. 6: 4). ஆனால், அவரை விட்டு அந்நிய தேவர்களை நாடிப்போனார்கள். நாள் பார்க்கின்றவர்களையும், அஞ்சனம் பார்க்கின்றவர்களையும் நாடிப்போனார்கள். தங்கள் பிள்ளைகளை தீ மிதிக்க ஒப்புக்கொடுத்தார்கள். தங்களுடைய தேவாலயத்தில் பாகாலுக்குப் பலிபீடங்களைக் கட்டினார்கள். இப்படியாக ஒழுங்கற்ற காரியங்களைச் செய்தார்கள். எனவே கொடுக்கப்பட்ட அந்தக் கிருபை புறஜாதிகளுக்குத் திரும்பியது.
விருத்தசேதனம் என்ற இந்த முறைமை மாறுவதற்கென்று ஒரு காலத்தைக் கர்த்தர் நியமித்திருந்தார். அது வார்த்தை மாமிசமாகும் காலமாகும். விருத்தசேதனம் மோசேகால ஞானஸ்நானம். இந்த முறைமை யோவான்ஸ்நானன் மூலம் மாற்றியமைக்கப்பட்டது.
அப். 19: 3, 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அப்பொழுது அவன்: அப்படியானால் நீங்கள் எந்த ஞானஸ்நானம் பெற்றீர்கள் என்றான். அதற்கு அவர்கள்: யோவான் கொடுத்த ஞானஸ்நானம் பெற்றோம் என்றார்கள்.
அப்பொழுது பவுல்: யோவான் தனக்குப்பின் வருகிறவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் விசுவாசிகளாயிருக்கவேண்டும் என்று ஜனங்களுக்குச் சொல்லி, மனந்திரும்புதலுக்கு ஏற்ற ஞானஸ்நானத்தைக் கொடுத்தானே என்றான்."
யோவான் ஸ்நானன் கொடுத்த ஞானஸ்நானம் மனந்திரும்புதலுக்கேற்ற ஞானஸ்நானமாகும். தனக்குப் பின்னதாக வருபவரை விசுவாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அது கொடுக்கப்பட்டது. யோவான் ஸ்நானனிடம் அநேகர் ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள் என்று வேதம் கூறுகின்றது (மத். 3: 5, 6). விருத்தசேதனம் பெற்ற இஸ்ரவேலர்கள்தான் இந்த ஞானஸ்நானத்தினைப் பெற்றார்கள். முதன்முதலில், ஞானஸ்நானம் என்ற இந்த அடையாளம் விருத்தசேதனமுள்ளவர்களுக்குத்தான் கொடுக்கப்பட்டது. யோவான் ஸ்நானன் கொடுத்த ஸ்நானத்தின் மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட ஞானமானது பின்னர் வருகின்றவரை விசுவாசிக்கவேண்டும் என்பதுதான். பின்னதாக வருகின்றவரைக் குறித்து அவன் சாட்சியிட்டான். இதோ, உலகத்தின் பாவத்தைச் சுமந்து தீர்க்கின்ற தேவ ஆட்டுக்குட்டி என்றும், நானும் இவரை அறியாதிருந்தேன்; என்னை ஞானஸ்நானம் கொடுக்க அனுப்பியவர், நான் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கும்போது, யார்மீது புறாரூபம் கொண்டு பரிசுத்த ஆவியாய் இறங்குகின்றாரோ, அவர்தான் அக்கினியினால் ஞானஸ்நானம் கொடுக்க வந்திருக்கின்றவர் என்றும், அவருக்காகத்தான் நான் முன் அனுப்பப்பட்டிருக்கின்றேன் என்றும் சாட்சியிட்டான். நானும் இவரை அறியாதிருந்தேன்; இன்று இவரைக் கண்டுகொண்டேன் என்று சாட்சியிட்டான். பின்னதாக வருகின்றவர் மேசியா, இவர்தான் இயேசு கிறிஸ்து, இவரை விசுவாசியுங்கள் என்பதுதான் யோவான்ஸ்நானன் அறிவித்த சுவிசேஷம். எல்லோரும் யோவான்ஸ்நானனிடம் ஞானஸ்நானம் பெற வந்தார்கள். ஆனால் பின்னதாக வந்தவராகிய கிறிஸ்துவை அவர்களில் எத்தனைபேர் விசுவாசித்தார்கள்? பின்னதாக வந்திருப்பவர் இவர்தான் என்று அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; அவர்களிடத்தில் விசுவாசம் இல்லை; வெறும் ஸ்நானத்தை மாத்திரம் யோவான்ஸ்நானனிடம் பெற்றுக் கொண்டார்கள்; ஞானத்தோடுகூடிய ஸ்நானத்தை அவர்கள் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. அந்த ஞானம் இயேசுவை மேசியா என்று அறியக்கூடிய அறிவாகும். அவர்தான் கிறிஸ்து என்று அறியக்கூடிய ஞானமாகும்.
மாற். 1: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"யோவான் வனாந்திரத்தில் ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, பாவமன்னிப்புக்கென்று மனந்திரும்புதலுக்கேற்ற ஞானஸ்நானத்தைக்குறித்துப் பிரசங்கம்பண்ணிக்கொண்டிருந்தான்."
யோவான் மனந்திரும்புதலுக்கேற்ற ஸ்நானத்தைக் கொடுத்தான். பாவத்தை அறிக்கையிட்டு அதிலிருந்து வெளியேறி வாருங்கள் என்றான். பாவத்திலிருந்து இரட்சிக்க அனுப்பப்பட்டவர் இவர்தான் என்று சாட்சிகொடுத்தான். அப்போது விருத்தசேதனம் என்ற முறைமையோடு ஞானஸ்நானம் என்ற அடையாளமும் கொடுக்கப்பட்டது. அதற்கு முன்னர், விருத்தசேதனம் என்ற அடையாளம் மாத்திரம் ஞானமாக இருந்தது. அதன்பின்னர், தண்ணீர் முழுக்கு என்ற ஞானமும் அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு அடையாளங்களையும் இஸ்ரவேலர்கள் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்
இரண்டுவிதமான ஞானத்தினை அவர்கள் அடையவேண்டும் என்பதற்காக இந்த இரண்டுவிதமான அடையாளங்களும் கொடுக்கப்பட்டது.
1. முதலில் விருத்தசேதன அடையாளத்தினைக் கொடுக்கக் கட்டளையிட்ட தேவன் யாரென்று அறியவேண்டும். அதாவது விருத்தசேதனத்தைக் குறித்த அறிவு அவர்களிடம் வேண்டும். அது மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தைக் குறித்த அறிவாகும்.
2. இரண்டாவதாக, பின்னர் வருகின்ற மேசியாவைக் குறித்த அறிவும் வேண்டும். இந்த இரண்டு அடையாளங்களும் அவர்களைப் பரலோகராஜ்யத்திற்குள் செல்லத் தகுதியானவர்கள் ஆக்கியது.
மேசியா மகிமைப்பட்ட பின்னர் கிருபை புறஜாதிகளிடம் செல்லப்போகின்றது என்றும், நித்திய ஜீவன் என்ற கிருபை இஸ்ரவேலர்களுக்கு முடிவடைகின்றது என்றும் அவர்கள் அறியவேண்டும். இந்த இரண்டு தன்மையான அறிவும் விருத்தசேதனம் பெற்ற இஸ்ரவேலர்களிடம் வேண்டும். தான் விருத்தசேதனம் பண்ணப்பட்டதைக் குறித்த அறிவும், தான் ஞானஸ்நானம் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறித்த அறிவும் வேண்டும். கிறிஸ்து மகிமைப்பட்ட பின்னர், முந்தையப் பிரமாணமான விருத்தசேதனம் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, அது இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை, புது சிருஷ்டியாகிய அவரது நாமமே காரியம் என்றே பவுல் அறிக்கையிட்டார்.
பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்து ஸ்நானம், தீட்டு நீங்கிச் சுத்திகரிக்கப்படுவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்டதாகும். ஸ்நானம் என்பது சுத்திகரிப்பாகும். மோசே ஆரோனையும், அவன் குமாரர்களையும் ஆசாரிய ஊழியம் செய்வதற்காக ஸ்நானம் பண்ணுவித்து, புதிய வஸ்திரங்களைக் கொடுத்தான். அவர்கள் சுத்திகரிக்கப்பட்ட பின்னர் ஆசாரிய ஊழியம் செய்தார்கள். குஷ்டரோகியும் சுகம் பெற்றவுடன் ஸ்நானம் பண்ணவேண்டும். எலிசா தீர்க்கதரிசி நாகமானிடம் யோர்தானில் ஏழுதரம் மூழ்கு என்றான். எலிசா கூறிய வார்த்தைக்கு அவன் கீழ்ப்படியாமல் போகின்றான். ஆனால், அவன் அருகிலிருந்த பணியாளன்: ஐயா, அவர் வேறு ஏதாவது ஒரு பெரிய காரியத்தைச் செய்யும்படியாகக் கூறினால் நாம் செய்திருப்போமே. ஸ்நானம்தானே செய்யும்படி கூறினார். போய் மூழ்கி வரலாமே என்றான். முதல்விசை மூழ்கும்போது தனது சரீரத்தில் ஒரு வித்தியாசத்தையும் காணவில்லை. அப்படியே சென்றிருந்தானேயானால் அவன் சுத்தமாயிருக்க மாட்டான். ஆறுதரம் மூழ்கிவிட்டேன், ஏதேனும் கொஞ்சம்கூட மாறுதல் இல்லை என்றாலும் பலனில்லை. ஏழாவது தடவை மூழ்கி எழும்பினான். அவனுடைய சரீரம் சிறுபிள்ளையின் சரீரத்தைப்போல் மாறியது என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது (2 இராஜா. 5: 14).
நாகமான் சீரியா தேசத்தான். அவன் இஸ்ரவேலன் அல்ல. அவன் புறஜாதியான். புறஜாதிகளுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட ஸ்நானம் ஏழு முறையாகத் திட்டம் செய்யப்பட்ட காரியமாகும். அவைகள் ஏழு சபைக்காலங்கள். அதன்பிறகு இந்த முழுக்குத் தேவையில்லை. அவன் சுத்தமாகிவிட்டான். இப்படிச் சுத்தமானவன் மறுபடியும் முழுகத் தேவையில்லை.
ஸ்நானம் என்றால் சுத்திகரிப்பு. பழைய ஏற்பாட்டின்படி, தீட்டு நீங்கவேண்டுமானால், ஸ்நானம் செய்யவேண்டும். சுத்திகரிப்பு வேண்டும். தீட்டிற்குத் தீர்வு சுத்திகரிப்பு. எருசலேம் தேவாலயத்தில் தண்ணீர் தொட்டி இருக்கும். கை, கால்களை கழுவி சுத்தம் செய்யாமல் பலிபீடத்திற்குள் செல்லக்கூடாது. தீட்டு நீக்கிச் சுத்திகரிப்பது ஸ்நானம். ஸ்நானம் செய்யாதவன் தன் அக்கிரமத்தைச் சுமப்பான் என்று வேதம் கூறுகின்றது.
லேவி. 17: 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் தன் வஸ்திரங்களைத் தோய்க்காமலும், ஸ்நானம்பண்ணாமலும் இருந்தால், தன் அக்கிரமத்தைச் சுமப்பான் என்று சொல் என்றார்."
யோவான் ஸ்நானன் மூலம் தீட்டு நீங்கி சுத்திகரிக்கப்பட ஒரு காலம். அது கிறிஸ்துவை அறியும்வரையிலும் கட்டளையிடப்பட்ட ஞானன்ஸ்நானம். அதன்பின்னர் இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஞானஸ்நானம். அதுவே தீட்டு நீங்கி சுத்தப்படுத்தும். பழைய முறைமையின்படி ஒவ்வொரு முறையும் தீட்டு நீங்கும்பொருட்டு ஸ்நானம் செய்யவேண்டும். அது புதிய ஏற்பாட்டின் போது மாற்றியமைக்கப்பட்டு ஒரு முறை மாத்திரமே இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தில் கொடுக்கப்பட்ட ஞானஸ்நானமாயிற்று. தீட்டு நீங்க ஒரு முறை மூழ்கும் தண்ணீர் முழுக்கையே ஞானஸ்நானம் என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. இந்த ஸ்நானம், முதன்முதலில் விருத்தசேதனம் பெற்றவர்களுக்குத்தான் கொடுக்கப்பட்டது.
விருத்தசேதனம் ஆபிரகாமிற்குக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆபிரகாம் ஆதாமுடைய வம்சத்தான்; ஆதாமுடைய சந்ததியிலிருந்து ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவன் ஆபிரகாம். அப்படி வேறுபிரிக்கப்பட்டவனுக்கு ஒரு அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டது. அது விருத்தசேதனம். ஆபிரகாமிற்கு எட்டு பிள்ளைகள் இருந்தார்கள். அவர்களில் இருவரை வேறு பிரிக்கின்றார். 1. இஸ்மவேல், 2. ஈசாக்கு. அனைவரும் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், இவர்கள் இருவருக்கே கிருபை கட்டளையிடப்பட்டது. இருவரும் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டாலும், ஈசாக்கை வேறு பிரிக்கின்றார். ஈசாக்கின் குமாரர்கள் இருவருக்கும் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டது. ஆனால் யாக்கோபு வேறு பிரிக்கப்படுகின்றான். அதன்பின்னர், மோசேயின் நாட்களில் எட்டாம் நாளில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பது இஸ்ரவேலர்களுக்குப் பிரமாணமாகக் கட்டளையிடப்பட்டது. அதன் மூலம் இஸ்ரவேலர்கள் வேறுபிரிக்கப்பட்டார்கள். விருத்தசேதனம் என்பது வேறுபிரிக்கக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம். வேறுபிரிக்கப்பட்ட இந்த ஜனங்கள் ஆதாமின் சந்ததியாக இருந்தார்கள். கர்த்தரும் தன்னை விருத்தசேதனம் உள்ளவர்களுக்குத் தேவன் என்றே சாட்சியிட்டுள்ளார்.
மோசேயை வழிநடத்தியவர் யேகோவா. யேகோவாவைப் பற்றி அறியக்கூடிய அறிவு விருத்தசேதனமுள்ளவர்களுக்கு கட்டளையிடப்பட்டது. அவர்கள் யேகோவாவிற்குச் சாட்சிகள். அவர்கள் யேகோவா தேவனுக்குப் பலிசெலுத்தி வந்தார்கள். இவைகள் விருத்தசேதன காலம் வரையிலும் கட்டளையிடப்பட்ட பிரமாணம். அதன்பின்னர், ஞானஸ்நானம் என்ற முறைமை வந்தது. அப்போது ஜீவனுக்குரிய கிருபையின் வார்த்தைக்குக் "கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து" என்று நாமம் இடப்பட்டது. முதலில் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தை நியாயப்பிரமாணம். நியாயப்பிரமாணத்தில் கூறியபடி வழிநடக்கவேண்டியவர்கள் விருத்தசேதனமுள்ளவர்கள். விருத்தசேதன அடையாளம் பெற்றவர்களிலிருந்து ஞானஸ்நான அடையாளத்தைப் பெற்றவர்களை வேறுபிரித்தார். விருத்தசேதனம் பெற்றவர்கள் மத்தியிலிருந்து வேறுபிரிக்கப்பட்ட ஜனங்கள் ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள். விருத்தசேதனம் பெற்றவர்களில் ஜீவனுக்குரியவர்களாய் மாற முன்குறிக்கப்பட்டவர்கள் ஞானஸ்நானம் என்ற அடையாளத்தினைப் பெற்றார்கள்.
விருத்தசேதன முறைமை மாறி ஞானஸ்நானம் என்ற புதிய முறைமை வந்தது. விருத்தசேதனம் பெற்றவர்கள் ஆத்தும ஜனனம் என்ற கிருபையினை இழந்துபோனார்கள். அது புறஜாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. கிருபையும் சத்தியமும் இயேசு கிறிஸ்துமூலமாய் உண்டாயிற்று. விருத்தசேதனம் என்ற முறைமை மாறி ஞானஸ்நானம் என்ற புதிய முறைமை கட்டளையிடப்பட்டது. பழைய ஏற்பாட்டில் விசுவாசத்திற்கு அடையாளமாக விருத்தசேதனமும், புதிய ஏற்பாட்டில் விசுவாசத்திற்கு அடையாளமாக ஞானஸ்நானமும் பிரமாணமாய் கட்டளையிடப்பட்டது.
மாற். 16: 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"விசுவாசமுள்ளவனாகி ஞானஸ்நானம் பெற்றவன் இரட்சிக்கப்படுவான்; விசுவாசியாதவனோ ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கப்படுவான்."
விசுவாசமுள்ளவனாகி ஞானஸ்நானம் பெற்றவன் இரட்சிக்கப்பட்டான். இயேசுவே கர்த்தர், இயேசுவே மேசியா, இயேசுவே கிறிஸ்து, இயேசுவே பரிசுத்த ஆவி என்று விசுவாசித்தவர்கள் ஞானஸ்நானம் என்ற அடையாளத்தினைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்து வார்த்தையின் விசுவாசிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் விருத்தசேதனம். புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தின் வார்த்தையினை விசுவாசித்து ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் ஞானஸ்நானம். புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் விருத்தசேதனம் பாரம்பரியத்திற்குரியதாய் காணப்பட்டதுபோல, கடைசி ஏற்பாட்டின் காலத்தில் ஞானஸ்நானமும் பாரம்பரியத்திற்குரிய காரியமாகவே காணப்படும்.
மாற். 16: 15-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு, அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் உலகமெங்கும் போய், சர்வ சிருஷ்டிக்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கியுங்கள்."
ஒவ்வொரு ஏற்பாட்டின் காலத்திலும் சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்பட வேண்டும். விசுவாசம் கேள்வியினால் வரும். எனவே, கேள்விப்பட சுவிசேஷம் அறிவிக்கப்பட வேண்டும். புதிய ஏற்பாட்டு சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதற்காக அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் பிடிக்கப்பட்டான். யோவான் ஸ்நானனுக்குப் பின்னர் அப்போஸ்தலர்கள் ஞானஸ்நானம் கொடுத்தார்கள். அவர்கள் இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஞானஸ்நானத்தைக் கொடுத்தார்கள்.
அப். 19: 5, 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதைக் கேட்டபோது அவர்கள் கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினாலே ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள்.
அல்லாமலும் பவுல் அவர்கள்மேல் கைகளை வைத்தபோது, பரிசுத்த ஆவி அவர்கள்மேல் வந்தார்; அப்பொழுது அவர்கள் அந்நியபாஷைகளைப் பேசித் தீர்க்கதரிசனஞ் சொன்னார்கள்."
அவர்கள் இயேசுவே கர்த்தர் என்றும், இயேசுவே கிறிஸ்து என்றும், இயேசுவே மேசியா என்றும், இயேசுவே பரிசுத்த ஆவி என்றும் அறிக்கையிட்டார்கள். இவைகள் அப்போஸ்தலர்கள் மூலமாகக் கொடுக்கப்பட்ட ஞானம். இந்த ஞானத்தை யாரெல்லாம் ஏற்றுக்கொண்டார்களோ, அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம் ஞானஸ்நானம். அன்றைக்கென்று கொடுக்கப்படும் ஞானத்தை அடைவதே ஜீவனுக்குரிய கிரியையாகும். அன்றைக்கென கொடுக்கப்பட்ட அறிவை, அதாவது இயேசுவே கர்த்தர் என்று அறியக்கூடிய அந்த அறிவை யாரெல்லாம் விசுவாசித்து அங்கீகரித்தார்களோ அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளமாக ஞானஸ்நானம் இருந்தது. பவுல் முதலாம் சபைக்குரிய தூதனானபடியால், அவனின் போதனையின்படி நடந்தவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள் ஆனார்கள்.
ரோம. 6: 3, 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள்ளாக ஞானஸ்நானம் பெற்ற நாமனைவரும் அவருடைய மரணத்துக்குள்ளாக ஞானஸ்நானம் பெற்றதை அறியாமலிருக்கிறீர்களா?
மேலும் பிதாவின் மகிமையினாலே கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பப்பட்டதுபோல, நாமும் புதிதான ஜீவனுள்ளவர்களாய் நடந்துகொள்ளும்படிக்கு, அவருடைய மரணத்திற்குள்ளாக்கும் ஞானஸ்நானத்தினாலே கிறிஸ்துவுடேனேகூட அடக்கம்பண்ணப்பட்டோம்."
கிறிஸ்துவுடனேகூட அடக்கம்பண்ணப்பட்டோம்; அதன்பின்னர் கிறிஸ்துவுடனேகூட உயிர்ப்பிக்கப்பட்டோம். இவைகள் அன்றைக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட அறிவு; நான் பாவி, என் பாவத்திற்காக நான் மரிக்கவேண்டும்; ஏனென்றால், பாவத்தின் சம்பளம் மரணம் என்று வேதம் கூறுகின்றது (ரோம. 6: 23). பாவத்தினிமித்தம் நான் சாகவேண்டும் என்பதை விசுவாசிக்கின்றேன்; ஆனால், நான் மரிக்க வேண்டாம், எனக்காக ஒருவர் மரித்துவிட்டார். பாவம் செய்யாமல் ஒருவர் மரித்துவிட்டார். எனவே நான் இனி மரிக்கத் தேவையில்லை. என் பாவத்திற்காக அவர் மரித்துவிட்டார். இது எனக்குக் கட்டளையிடப்பட்டிருக்கும் ஞானம். இந்த ஞானத்தை நான் விசுவாசிக்க வேண்டும். அவர் மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்தார்; பாவத்திற்காக மரித்த நானும், அவரோடு சேர்ந்து உயிரோடு எழும்ப வேண்டும். அவர் உயிர்த்தெழும்பியதைப்போன்று நானும் எழும்பிவிட்டேன். இனி பாவத்திற்காக நான் மரிக்க வேண்டியதில்லை. இதை நான் விசுவாசிக்கின்றேன்.
கிறிஸ்து எனக்காக மரித்தார் என்று விசுவாசிக்கின்றேன். கிறிஸ்துவுக்குள்ளாக நான் மரித்தேன் என்று விசுவாசிக்கின்றேன். கிறிஸ்து எனக்காக உயிர்த்தார் என்று விசுவாசிக்கின்றேன். கிறிஸ்துவோடு சேர்ந்து நானும் உயிர்த்தேன் என்றும் விசுவாசிக்கின்றேன். இதுதான் ஞானம். இந்த ஞானத்தை அடைந்தமைக்கு அடையாளமாகக் கொடுக்கப்பட்டதுதான் ஞானஸ்நானம்.
அப். 22: 16-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"இப்பொழுது நீ தாமதிக்கிறதென்ன? நீ எழுந்து கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டு, ஞானஸ்நானம் பெற்று, உன் பாவங்கள் போகக் கழுவப்படு என்றான்."
ஞானஸ்நானம் என்பது பாவம் நீங்கக் கழுவப்பட்டதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட அடையாளம். இந்த அடையாளம் ஒரு மனிதனைப் புதுசிருஷ்டியாக மாற்றக்கூடிய அடையாளமாக இருந்தது. அப்போஸ்தலர்கள் இந்த ஞானஸ்நானத்தினைத்தான் கொடுத்தார்கள். அப்போஸ்தலர்களின் இந்த ஞானமானது இயேசுவைக் கர்த்தரென்று அறியக்கூடிய ஞானமாகும். இந்த அறிவை நான் பெற்றுக்கொண்டேன்; என் பாவத்திற்காக அவர் மரித்துவிட்டார்; நான் பிறப்பினில் ஆபிரகாமின் வம்சத்தான் அல்ல. நான் கிருபையில் அவருடைய நாமத்தின்மேல் விசுவாசம் வைத்ததினால், இயேசு கிறிஸ்துவின் பிள்ளையாக மாறுவதற்கு அதிகாரம் பெற்றவன்; இப்பொழுது ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கைக்கு நானும் பாத்திரன். ஏனென்றால், நான் இயேசுவின் பிள்ளை. நான் விசுவாசத்தினால் அவரின் பிள்ளை. இயேசு கிறிஸ்து தாவீதின் குமாரன், அவர் மூலம் நானும் ஆபிரகாமின் குமாரன்.
இப்போது ஆபிரகாமின் சந்ததியாக மாறிய எனக்கு விருத்தசேதனம் இருக்கின்றது, ஆனால் அது மாமிசத்தில் செய்யப்பட்ட விருத்தசேதனம் அல்ல. அந்த அடையாளம் இப்போது மாமிசத்தில் எனக்குத் தேவையில்லை; எனது இருதயத்தில் அந்த விருத்தசேதனம் இருந்தால்போதும் என்று விசுவாசிக்கிறேன். விருத்தசேதனத்தின் தேவன் இன்றைக்கும் ஜீவனுள்ளவராயிருக்கின்றார். அந்த தேவன்தான் தமது நாமமாகிய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து என்ற நாமத்தில் விசுவாசம் கொண்டவர்களுக்குக் கிருபையைக் கட்டளையிட்டு, ஆபிரகாமோடு தான் செய்த உடன்படிக்கைக்குப் பாத்திரவான்களாக மாற்றுகின்றார். இது புதிய ஏற்பாட்டுப் பிரமாணம்; புதிய ஏற்பாட்டு ஞானம்.
அவரது ராஜ்யத்திற்குள் செல்ல, ஆபிரகாமோடு அவர் செய்த உடன்படிக்கைக்குப் பாத்திரவான்களாக நாம் மாறுவதற்கு ஒரு இணைப்பு தேவைப்பட்டது. அந்த வழிதான் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து. அந்தப் பாதையின் வழியில்தான் நாம் நித்திய ஜீவனை அடைய முடியும். நான் இவைகளை விசுவாசிக்கின்றேன், நான் நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்வேன் என்றும் விசுவாசிக்கின்றேன்; இதற்காகவே நான் அழைக்கப்பட்டிருக்கின்றேன் என்பதையும் விசுவாசிக்கின்றேன்; இந்த ஆசீர்வாதத்தைக் கொடுப்பதற்காகத்தான் அவர் என்னைத் தெரிந்தெடுக்கின்றார் என்பதையும் விசுவாசிக்கின்றேன்; இப்படியாக விசுவாசிப்பவர்கள்தான் கிறிஸ்தவர்கள். கிறிஸ்தவர்களின் இந்த விசுவாசத்திற்கு அடையாளம்தான் ஞானஸ்நானம்.
அப். 19: 5, 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அதைக் கேட்டபோது அவர்கள் கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினாலே ஞானஸ்நானம் பெற்றார்கள்.
அல்லாமலும் பவுல் அவர்கள்மேல் கைகளை வைத்தபோது, பரிசுத்த ஆவி அவர்கள்மேல் வந்தார்; அப்பொழுது அவர்கள் அந்நியபாஷைகளைப் பேசித் தீர்க்கதரிசனஞ் சொன்னார்கள்."
அன்றைக்கென்று அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையாகிய இயேசுகிறிஸ்துவை விசுவாசிக்கவேண்டும் என்பதற்காக யோவான் ஸ்நானன் மனந்திரும்புதலுக்கேற்ற ஞானஸ்நானத்தைக் கொடுத்தான். மனந்திரும்பிவிட்டால் மாத்திரம் ஒரு ஆத்துமா பரலோக ராஜ்யம் சென்றுவிடுமா? ஒரு தவறு செய்தபின்னர், ஐயோ, நான் தவறு செய்துவிட்டேனே, இனிமேல் இந்தத் தவறைச் செய்யமாட்டேன் என்ற இந்த உணர்வு வந்தால் பரலோக ராஜ்யம் சென்றுவிடலாமா? வேதம் அப்படிக் கூறவில்லை. அந்த ஆத்துமா ஜீவனுக்கேற்ற கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும். முதலில் மனந்திரும்பவேண்டும். அதன்பின்னர், அன்றைக்கென்று கட்டளையிடப்பட்டுள்ள வார்த்தையினை விசுவாசிக்கவேண்டும். இவையிரண்டோடும் இன்னுமொரு காரியமும் வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
அப். 19: 6-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அல்லாமலும் பவுல் அவர்கள்மேல் கைகளை வைத்தபோது, பரிசுத்த ஆவி அவர்கள்மேல் வந்தார்; அப்பொழுது அவர்கள் அந்நியபாஷைகளைப் பேசித் தீர்க்கதரிசனஞ் சொன்னார்கள்."
பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் உட்பிரவேசிக்க பரிசுத்த ஆவி என்ற முத்திரையினைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். "பரிசுத்த ஆவி" என்ற அந்த முத்திரை மீட்கப்படும் நாளுக்கென்று கொடுக்கப்படும் அடையாளம் ஆகும். இந்த முத்திரையில்லாமல் பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் செல்ல முடியாது. கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஞானஸ்நானம் பெற்றுக்கொள்வதால் மாத்திரம் பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது. பவுல் அவர்கள்மேல் கைகளை வைத்தபோது, பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றுக் கொண்டார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. பவுல் அன்றைக்கென்று கர்த்தரால் கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தையைக் கொண்டுவந்த முதலாம் சபைக்குரிய தூதன். பவுலின் மாமிச சரீரம் மண். அது மண்ணோடு மண்ணாகிப் போய்விட்டது. ஆனால் அந்த ஆத்துமா நித்திய ஜீவனுக்குரியதாய் இளைப்பாறுதலுக்குள் சென்றடைந்தது. ஒவ்வொரு காலத்திலும் கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கொண்டுவருகின்ற மாமிச சரீரத்தினை மாத்திரம் பார்த்தார்களேயன்றி, அவர்களுக்குள் கிரியை செய்த ஆவியையும், அந்த சரீரத்தின் மூலம் கொடுக்கப்பட்ட வார்த்தையையும் மாறுபாடுள்ள ஜனங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஜனங்கள் தங்களுக்குள் அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையினை, அது தங்களுக்கு மாறுபாடாகத் தோன்றியதால் அவைகளை எதிர்த்து நின்றார்கள். இந்த நிலைதான் ஒவ்வொரு காலத்திலும் நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கின்றது. நித்திய ஜீவனுக்கென்று நியமிக்கப்பட்டவர்கள் அனுப்பப்பட்ட வார்த்தையினை விசுவாசித்தார்கள்.
யாத். 35: 21-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"பின்பு எவர்களை அவர்கள் இருதயம் எழுப்பி, எவர்களை அவர்கள் ஆவி உற்சாகப்படுத்தினதோ, அவர்கள் எல்லோரும் ஆசரிப்புக் கூடாரத்தின் வேலைக்கும், அதின் சகல ஊழியத்துக்கும், பரிசுத்த வஸ்திரங்களுக்கும் ஏற்றவைகளைக் கர்த்தருக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தார்கள்."
எல்லாக் காலங்களிலும் வார்த்தையைக் கேட்ட ஜனங்களில் எவர்களுடைய இருதயம் அவர்களுக்குள் உணர்வை உண்டாக்கியதோ, அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இந்த உணர்வினை உருவாக்குவதுதான் இருதயத்தில் விருத்தசேதனமாகும். இருதயத்தில் விருத்தசேதனம் இல்லாவிட்டால் அத்தகைய உணர்வு ஏற்படாது. இப்பொழுது புரிகின்றதா? உணர்வை உருவாக்குவது இருதயம். இருதயத்தின் நுனித்தோல் வெட்டப்பட்டாலொழிய இந்த உணர்வு வராது. அப்படியானால், இருதயத்தில் முதலாவது விருத்தசேதனம் வேண்டும். இருதயம் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டபின்னர், எவர்களை அவர்கள் ஆவி உற்சாகப்படுத்தியதோ, அவர்கள் கட்டளையிடப்பட்டவைகளை செயல்படுத்துவார்கள். அவர்கள் ஜீவனுக்குரியவர்கள் ஆவார்கள். இருதயத்தில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்ட பின்னர் ஆத்துமா ஜீவ வார்த்தைக்குத் தாகமுள்ளதாயிருக்குமேயானால், ஜீவ தண்ணீர் ஊற்றப்படும். அப்பொழுது ஜீவனுக்கென்று உயிர்ப்பிக்கப்பட்டு, நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக் கொள்வார்கள்.
முதலாம் சபைக்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தையைக் கொண்டுவந்தவர் அப்போஸ்தலனாகிய பவுல். பவுல் மூலம் உரைக்கப்பட்ட வார்த்தையைக் கேட்டபோது, இருதயத்தின் நுனித்தோல் கிழிக்கப்பட்டு விசுவாசம் வைத்தவர்களிடம் பரிசுத்த ஆவியானவர் இறங்கினார்.
இங்கே ஐந்து காரியங்கள் கூறப்பட்டுள்ளது.
1. உரைக்கப்பட்ட வார்த்தைக்குச் செவிகொடுத்தல்
2. வார்த்தையினால் இருதயத்தில் விருத்தசேதனம் - நுனித்தோல் கிழிக்கப்படுதல்
3. வார்த்தையினை ஏற்றுக்கொண்டு இருதயத்தில் விசுவாசித்தல்
4. ஆவியில் உற்சாகம் ஏற்படுதல்
5. பரிசுத்த ஆவியானவரை ஏற்றுக்கொள்ளத் திறந்து கொடுத்தல்
இவைகள் ஆவிக்குரிய நிகழ்வுகள். இந்த நிகழ்வுதான் நித்திய ஜீவனுக்குள் அழைத்துச் செல்லும். வெறும் தண்ணீர் முழுக்கும், விருத்தசேதனமும் ஒரு சரீரத்தினில் காணப்படும் அடையாளமே தவிர வேறில்லை. இருதயத்திலும், ஆவியிலும் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டால்ஒழிய ஒரு மனிதன் நித்திய ஜீவனுக்குள் பிரவேசிக்க முடியாது.
அப்போஸ்தல நாட்களில் முழுக்கு ஞானஸ்நானம் விசுவாசிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் அந்த ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டது. அவரை ஏற்றுக்கொண்டு அவருடைய நாமத்தில் ஞானஸ்நானம் பெற்றவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டார்கள். இரட்சிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஒரு அடையாளம் கொடுக்கப்பட்டது. அது பரிசுத்த ஆவி.
முதலாவது கொடுக்கப்பட்டது முழுக்கு ஞானஸ்நானம். அது கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் கொடுக்கப்பட்ட ஞானஸ்நானம். இந்த முழுக்கு ஞானஸ்நானம், தண்ணீரில் முழுக்கிக் கொடுக்கப்பட்டது; இடைப்பட்ட காலத்தில் இது மாற்றப்பட்டது. ஒரு மாறுபாடு உள்ளே வந்தது. அந்த மாறுபாட்டினுக்கு "குழந்தை ஞானஸ்நானம்" என்று பெயர். கி. பி. 354 -லிருந்து கி.பி 430 -வரையிலான காலத்தில் "அகுஸ்தினார்" என்ற கத்தோலிக்க பாதிரியார் இந்தக் குழந்தை ஞானஸ்நான முறைமையைக் கொண்டுவந்தார். குழந்தை ஞானஸ்நானம் என்ற பாரம்பரிய முறைமை கிட்டத்தட்ட 4ம் நூற்றாண்டில் இருந்து கொடுக்கப்பட்டு வருகின்றது. ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபைதான் குழந்தை ஞானஸ்நானத்தையும், தெளிப்பு ஞானஸ்நானத்தையும் கொண்டுவந்தது. அதற்கு முன்னர் வரையிலும் முழுக்கு ஞானஸ்நானம் மாத்திரமே கொடுக்கப்பட்டது. ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையிலிருந்து பிரிவினையாளர்கள் வெளியேறிய பின்னர் இந்த தெளிப்பு ஞானஸ்நான முறைமை பிரிவினையாளர்கள் சபையிலும் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகின்றது. அதன்பின்னர், பெந்தேகோஸ்தே இயக்கங்கள் எழும்பியபோது இந்த தெளிப்பு ஞானஸ்நான முறைமை மாறி மீண்டுமாக முழுக்கு ஞானஸ்நானம் என்ற முறைமை வந்தது. பெந்தேகோஸ்தே சபையினர் பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்தில் ஞானஸ்நானம் கொடுத்தார்கள். அதன்பின்னர், நாமத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கக்கூடிய சபையின் காலத்தில் இந்த முறைமை வார்த்தையின்படியாக மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமம் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து என்று அறிக்கையிட்டு, கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து என்ற நாமத்தில் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டது. இவைகளெல்லாம் தண்ணீர் முழுக்கினால் வந்த ஸ்நானம். இந்த ஞானஸ்நான முறைமைகள் இன்றுவரையிலும் அதுபோலவே அந்தந்த பிரிவு சபையினரால் கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகின்றது.
ஞானஸ்நானம் என்பது அறிவு; அது ஞானத்தை அறியக்கூடிய அறிவின் வளர்ச்சி.
கர்த்தரை அறியக்கூடிய ஞானத்தின் அளவுக்குத்தக்கதாக இந்த ஸ்நானம் கொடுக்கப்பட்டு வருகின்றது. மணவாட்டியின் வளர்ச்சியினைக் குறித்த காரியங்களே ஏழு சபைக்காலங்களின் காரியங்களாகும். இங்கே குழந்தைப் பருவம் - அது ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் வளர்ச்சி; கர்த்தரைக் குறித்த ஞானத்தின் வளர்ச்சி அந்த அளவில்தான் இருக்கின்றது. சபைக்கால வளர்ச்சி கர்த்தரைக் குறித்த அறிவின் வளர்ச்சி. அந்த அறிவின் வளர்ச்சிக்குத்தக்க கொடுக்கப்படுவதுதான் ஞானஸ்நானம்.
கோதுமை மணி செத்தால்ஒழிய பலன் கொடுக்காது, கோதுமை மணி மூலவித்து. விதைக்கப்பட்ட தன்மையில் எழும்புவது மூலவித்து. ஒவ்வொரு சபைக்காலத்திலும் அதற்கேற்ற வளர்ச்சி. இந்தக் கடைசிக் காலத்தில் ஒரு ஞானத்தைக் கட்டளையிட்டிருக்கின்றார். அந்த ஞானம், இது கடைசிக் காலம் என்று அறிகின்ற ஞானமாகும். அது, கிறிஸ்துவைப் பற்றி அறியக்கூடிய அறிவில் முதிர்ச்சி. மணவாளனை அறியக்கூடிய அறிவின் வளர்ச்சி.
அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் அந்தக் காலத்திற்கென்று கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தையைக் கொண்டுவந்த தூதன். அவர் முதலாம் சபைக்குரிய தூதன். அவன்மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட சுவிசேஷ வார்த்தையை விசுவாசித்தவர்கள் பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள். அது அந்தக் காலத்திற்குரிய ஞானம். அந்தக் காலத்திற்குரிய ஞானத்தில் ஸ்நானம் பெறவேண்டும். அந்தக் காலத்திற்குரிய வார்த்தையை விசுவாசிக்கும்பொழுது, கொடுக்கப்படும் அடையாளமே பரிசுத்த ஆவி. பரிசுத்த ஆவியினால் கொடுக்கப்படும் ஸ்நானம் அன்றி, நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரிக்க முடியாது.
மூலவித்து நித்திய ஜீவனைப் பெற்றுக்கொள்ள கட்டளையிடப்பட்ட வார்த்தையாகும். அது பரிசுத்த ஆவியினைப் பெற்றுக்கொள்ள அனுப்பப்பட்டுள்ள வார்த்தையாகும். மூலவித்து பரிசுத்த ஆவியில் ஸ்நானம் கொடுத்தது. பரிசுத்த ஆவியின் இந்த அடையாளம் பெற்றுக்கொள்ள இரண்டு காரியங்கள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.
1. இருதயத்தில் விருத்தசேதனம் பண்ணப்படவேண்டும்,
2. ஆவிக்குள்ளாக வார்த்தையை ஏற்று விசுவாசிக்கவேண்டும்.
இந்த இரண்டு தன்மையில் செயல்பட்டால்தான், பரிசுத்த ஆவி என்ற அடையாளத்தினைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். இதுதான் மூலம். ஆனால் இவைகள் மாறி வருகின்றது. ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபையிலிருந்து நாமத்திற்குரிய சபைகள் எழும்பும் வரையிலும் இந்த நிகழ்வுகள் மாறுகின்றது. புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில், ஜலத்தினால் ஞானஸ்நானம் பெற வேண்டும் என்பது ஜீவனுக்குரிய பிரமாணம். தண்ணீரினால் ஞானஸ்நானம் கொடுக்க வேண்டும் என்பது சபைக்காலங்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட நீதியாகும். ஆனால் இன்று சபைகள் கொடுக்கும் ஞானஸ்நானமானது அந்தச் சபையில் கொடுக்கப்படும் வார்த்தையை விசுவாசிப்பதற்காகக் கொடுக்கப்படும் அடையாளமாக இருக்கின்றது. தங்கள் சபைகளின் கோட்பாட்டினை விசுவாசிப்பவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் என்ற இந்த தண்ணீரின் அடையாளம் கொடுக்கப்படுகின்றது.
ரோமன் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை தன்னுடைய சபைமீது விசுவாசம் வைக்கும்படியாகக் கொடுக்கும் அடையாளமாய் அந்தத் திருச்சபையில் கொடுக்கப்படுகின்ற ஞானஸ்நானம் அமைகின்றது. பிரிவினையாளர்கள் சபையினில் கொடுக்கப்படுகின்ற ஞானஸ்நானம், அந்த பிரிவினையாளர் சபை கொடுக்கும் வார்த்தையை விசுவாசிப்பதற்காகக் கொடுக்கப்படுகின்ற ஞானஸ்நானமாகும். பெந்தேகோஸ்தே சபைகள், தங்களுடைய விசுவாசிகள் தங்களின் சபையின் போதகத்தினை விசுவாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் கொடுக்கும் அடையாளமாக தண்ணீர் முழுக்கினால் கொடுக்கப்படுகின்ற ஞானஸ்நானம் அடையாளமாய் உள்ளது. நாமத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்ற சபைகள் தங்களுடைய சபைக்கு விசுவாசிகளாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் கொடுக்கின்ற அடையாளமே, அவைகள் கொடுக்கும் ஞானஸ்நானம். தங்களுடைய போதனையில் விசுவாசிகளாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்குக் கொடுக்கப்படும் அடையாளமாக ஞானஸ்நானம் மாறியிருக்கின்றது. இத்தகைய அடையாளத்தினைத்தான் எல்லா ஸ்தாபனங்களும், சபைகளும் ஞானஸ்நானம் என்ற பெயரில் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றது. ஆனால் இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டதுதான் வார்த்தை. இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டதே பரிசுத்த ஆவி என்ற முத்திரை. பரிசுத்த ஆவி சபைப்போதகத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. அது பிதாவினால் அனுப்பப்படும் வார்த்தையினைப் பற்றியதாகும்.
இயேசுகிறிஸ்துவின் இரகசிய வருகை எப்படியாக இருக்கும் என்றும், அவர் வருகைக்கு முன்னர் எத்தகைய நிகழ்வுகள் நிகழ வேண்டும் என்றும் வேதம் கூறுகின்றது.
2 தெச. 2: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் எதிர்த்துநிற்கிறவனாயும், தேவனென்னப்படுவதெதுவோ, ஆராதிக்கப்படுவதெதுவோ, அவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தன்னை உயர்த்துகிறவனாயும், தேவனுடைய ஆலயத்தில் தேவன்போல உட்கார்ந்து, தன்னைத்தான் தேவனென்று காண்பிக்கிறவனாயும் இருப்பான்."
2 தெச. 2: 3-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"எவ்விதத்தினாலும் ஒருவனும் உங்களை மோசம்போக்காதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; ஏனெனில் விசுவாசதுரோகம் முந்தி நேரிட்டு, கேட்டின் மகனாகிய பாவமனுஷன் வெளிப்பட்டாலொழிய, அந்த நாள் வராது."
"…அந்த நாள்". அது இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரகசிய வருகையின் நாள். அந்த நாளில் தேவனுடைய ஆலயத்தில் கேட்டின் மகன் அடையாளம் காட்டப்பட வேண்டும்.
2 தெச. 2: 1-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அன்றியும், சகோதரரே, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவின் வருகையையும், நாம் அவரிடத்திலே சேர்க்கப்படுவதையுங்குறித்து, நாங்கள் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறது என்னவென்றால்,"
அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தீர்க்கதரிசனமாகக் கூறிய காரியம், "அவன் தேவனுடைய ஆலயத்தில் எப்படி இருப்பான்?"
2 தெச. 2: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அவன் எதிர்த்துநிற்கிறவனாயும், தேவனென்னப்படுவதெதுவோ, ஆராதிக்கப்படுவதெதுவோ, அவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தன்னை உயர்த்துகிறவனாயும், தேவனுடைய ஆலயத்தில் தேவன்போல உட்கார்ந்து, தன்னைத்தான் தேவனென்று காண்பிக்கிறவனாயும் இருப்பான்."
இந்த தீர்க்கதரிசன வார்த்தை கூறுகின்றது, அவன் தேவனுடைய ஆலயத்தில் தேவன் போல் இருப்பான் என்று. கேட்டின் மகன் தேவனுடைய ஆலயமாகிய சபைகளில் தன்னை உயர்த்துவான். அங்கே வார்த்தையான தேவன் சபை விசுவாசிகளால் உயர்த்தப்பட மாட்டார். அவர்கள் ஏறெடுக்கும் பலிகளும், ஆராதனைகளும் கர்த்தருக்குரியதாய் இராது. சபைகளும், ஸ்தாபனங்களும் தங்களுடைய விசுவாசிகளுக்கு அவர்கள் தங்களது விசுவாசிகள் என்ற முத்திரையினையே கொடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். அது தங்கள் சபை கோட்பாடு என்ற முத்திரையாகும். இந்த முத்திரை கர்த்தரின் சத்தத்திற்குச் செவிசாய்க்க விடாது. இந்த முத்திரையைத்தான், மிருகத்தின் முத்திரை என்று அப்போஸ்தலனாகிய யோவானுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இன்றைய சபைகள் கர்த்தருக்கு நேராக ஆத்துமாக்களைத் திருப்பாமல், தங்கள் சபையின் போதகத்திற்கு விசுவாசிகளாய் மாற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது. இந்த முத்திரை பரிசுத்த ஆவியானவரால் கொடுக்கப்படும் முத்திரையாக அமையுமா? சிந்தியுங்கள்.
வெளி. 13: 4-ல் இவ்விதமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது:
"அந்த மிருகத்திற்கு அப்படிப்பட்ட அதிகாரங்கொடுத்த வலுசர்ப்பத்தை வணங்கினார்கள். அல்லாமலும்: மிருகத்திற்கு ஒப்பானவன் யார்? அதினோடே யுத்தம்பண்ணத்தக்கவன் யார்? என்று சொல்லி, மிருகத்தையும் வணங்கினார்கள்."
மிருகம் என்ற இந்த கோட்பாடு வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரத்தினால் கொடுக்கப்படும் கோட்பாடாகும். மிருகம் என்பதற்குப் புத்தியீனமான செயல் என்று அர்த்தம். இந்த புத்தியீனமான செயல்கள் கர்த்தரை யார் என்று அறிய விடாது. தாங்கள் ஏற்றுக்கொண்ட போதகத்திற்கு மாறான எந்த போதகத்தையும் அது ஏற்றுக்கொள்ள அனுமதிக்காது.
யேகோவா என்ற நாமம் விருத்தசேதன அடையாளத்திற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட ஞானம். இயேசு கிறிஸ்து என்ற நாமம் ஞானஸ்நான அடையாளத்திற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட ஞானம். யேகோவா என்ற நாமத்தில் தொழுதுகொண்ட இஸ்ரவேலர்களின் நிலை எப்படி உணர்வில்லாமல் இருந்ததோ, அதே நிலையில்தான் இயேசு கிறிஸ்து என்ற நாமத்தில் ஞானஸ்நான அடையாளத்தினைப் பெற்றிருக்கின்ற கிறிஸ்தவர்களுடைய நிலையும் மாறும். இந்த உணர்வற்ற தன்மைக்கு முடிவாக எழும்பக்கூடியது, பரிசுத்த ஆவி என்ற வார்த்தை. நாம் இப்பொழுது ஜீவிக்கின்ற காலம் வார்த்தையின் நாமம் கிரியை செய்ய ஆரம்பமாகும் காலம். அவருடைய நாமம் தேவனுடைய வார்த்தை என்று வேதம் சாட்சியிடுகின்றது. வார்த்தை என்ற நாமம் கர்த்தத்துவத்தின் கிரியைகள் நிறைவடைவதற்கு முன்னர் சாட்சியிடப்படக்கூடிய நாமம். அந்த நாமம் பூச்சக்கரம் முழுவதும் சாட்சியிடப்பட வேண்டும். வார்த்தைக்குச் சாட்சி பரிசுத்த ஆவி.
பரிசுத்த ஆவி என்ற இந்த அடையாளத்தினைச் சரீரத்தில் காணமுடியாது. "பரிசுத்த ஆவியானவரை" மாமிசக் கண்களினால் காணமுடியாது. வார்த்தைமீதான விசுவாசம் பரிசுத்த ஆவிக்குச் சாட்சி.
அப்போஸ்தலனாகிய பவுல்: விருத்தசேதனம் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை, புது சிருஷ்டியே காரியம் என்றான். இன்று ஞானஸ்நானம் என்ற அடையாளமும் ஒரு சரீரத்தில் இருந்தாலும் ஒன்றுமில்லை, அது இல்லாவிட்டாலும் ஒன்றுமில்லை, கிறிஸ்துவுக்குள்ளாக புது சிருஷ்டியாக மாறுவதே காரியம். பரிசுத்த ஆவியானவர் நிழலிட வேண்டும் என்பதே காரியம். சபைகள் கொடுக்கக்கூடிய மாறுபாடான ஸ்நானம், பரிசுத்த ஆவியானவர் இடைபட கொடுக்கப்படும் ஸ்நானமாகாது. ஆகவே வார்த்தை கூறுகின்றது, மாறுபட்ட போதகங்களைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் சபைகளை விட்டு வெளியேறி, வார்த்தையானவர் உலாவரும் அவருடைய கூடுகையில் இணைக்கப்படுவீர்களாக.
அவளுடைய வேசித்தன கிரியைகளுக்கு உடன்படாதே என்றும், அவளுக்கு நேரிடப்போகும் வாதைகளில் அகப்பட்டுக்கொள்ளாதே (வெளி. 18: 4) என்றும் பரிசுத்த ஆவியானவர் சாட்சியிட்டுள்ளார். இது ஆவியின் முதிர்ச்சி. மணவாட்டி ஆவியில் முதிர்ச்சி அடைந்தவள்.
ஆவிக்குரிய இந்த நிகழ்வுகள் ஒரு சரீரத்தில் செயல்பட வேண்டும் என்றால் முதலில் இருதயத்தில் விருத்தசேதனம் செய்யப்படவேண்டும்; ஆவியில் ஸ்நானம் பெறவேண்டும். அது ஆவிக்குள்ளான சுத்திகரிப்பு ஆகும். மாமிசம் ஒன்றுக்கும் உதவாது என்று வேதம் கூறுகின்றது (1 கொரி. 15: 50). ஆவிக்குரிய பரிசுத்தம் நித்திய ஜீவனைக் கொடுக்கும்.
ஆமென்! ஆமென்!! ஆமென்!!!